บทที่ 14 Chapter 14
Chapter 14
พอพริกหวานคุยไลน์กับเขาเสร็จ เธอก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาชั้นหนึ่งด้วยความเขินอาย วันนี้เป็นวันที่เจ็ดที่แชตคุยกับเขาผ่านไลน์ เป็นการคุยตลอดเจ็ดวันที่ยังไม่ได้เจอหน้าเขา เพราะเขาติดงานประมูล
"เป็นอะไรของมึง นอนบิดเป็นไส้เดือนอยู่ได้ แล้วไม่ไปเรียนหรือไง" พัตเตอร์ที่พึ่งออกจากห้องส่วนตัวของเขาหรี่ตามองน้องสาวด้วยสีหน้ามีคำถาม ที่แต่งชุดนักศึกษาดูดีแล้วมานอนบิดตัวอยู่บนโซฟา
"จะไปเรียนแล้วเหรอ?" พริกหวานเอ่ยถาม เมื่อเห็นพัตเตอร์เอาเสื้อ
ช็อปพาดบ่า กลิ่นกายหอมฟุ้งด้วยน้ำหอมไปทั่วเพนต์เฮาส์
"อืม..แล้วนี่เป็นอะไร ถึงได้หน้าแดงขนาดนั้น"
"ก็คนมันมีความสุขอะ พรุ่งนี้ฉันจะไปกินข้าวกับพี่คิมนะ" พริกหวานระบายยิ้มกว้างแล้วเอามือสะบัดผม เชิดหน้าขึ้นประหนึ่งว่าเธอเป็นผู้ชนะแคมเปญ ตอนนี้เธอกับเขาเหมือนแฟนกันมากๆ ฟีลแบบแฟนไปทำงานต่างประเทศเจ็ดวัน แล้วกลับมาพรุ่งนี้
"ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ แรดเหลือเกิน ออกนอกหน้ามาก" พัตเตอร์เอามือสากขยี้ผมลอนพริกหวานอย่างมันเขี้ยวกับท่าทางกระดี๊กระด๊าแบบสุดๆของเธอ
"โอ๊ยๆ ผมฉันยุ่งไปหมดแล้ว งื้อ..ผมแตกลอนหมดเลย" พริกหวานทำหน้ายู่งอนๆ แล้วปัดมือพัตเตอร์ออก ที่พัตเตอร์ขยี้กลุ่มผมอย่างแรง แบบขยำเลยอะ จนทำให้ช่อผมที่มวนลอนอย่างดีแตกลอนหมด
“โว๊ะ! อย่ามางอนกูแต่เช้า แล้วนี่จะไปมหาลัยรถคันเดียวกับกูเลยปะ" พัตเตอร์เอ่ยถามแล้วเดินไปสวมรองเท้า
"ไม่ไป วันนี้จะขับรถไปเอง หลังเลิกเรียนฉันจะแวะเข้าห้างด้วย จะตัดผมสั้นประบ่า"
“พูดเป็นเล่น คนอย่างมึงรักผมยาวจะตาย"
"เปลี่ยนทรงใหม่บ้างอะไรบ้าง"
"แปลกๆ นะมึง”
“เถอะน่า ปะๆ ไปเรียนกัน” ว่าแล้วพริกหวานก็เดินไปสวมรองเท้า ก่อนจะเดินไปกอดแขนแกร่งของพี่ชาย แล้วเดินออกจากเพนต์เฮาส์ไปพร้อมกัน
@มหาวิทยาลัย
“จะตัดผมหรือไงยะ” โมนาที่นั่งข้างชะโงกหน้าดูหน้าจอมือถือของพริกหวานด้วยความอยากรู้ เมื่อเห็นว่าพริกหวานสไลด์หน้าจอดูทรงผมประบ่าอย่างตั้งใจ
“อืม ว่าจะไปตัดหลังเลิกเรียนนี่แหละ”
“โอ้มายก็อต คนหวงผมยาวอย่างหล่อน จะหั่นผมสั้นเนี่ยนะ” โมนาจีบปากจีบคอพูด ตั้งแต่รู้จักกับพริกหวานมา พริกหวานก็ไว้ผมยาวตลอด พริกหวานเป็นคนที่ชอบผมยาวมาก
“เปลี่ยนสไตล์บ้างอะไรบ้าง” วิกกี้แทรกขึ้น ก่อนช่วยพริกหวานหาทรงผม “นี่ ทรงนี้สวย” ทรงผมที่วิกกี้เปิดให้ดูเป็นทรงประบ่า หน้าม้า สไลด์ปลายหน่อยๆ
“เออ ทรงนี้เหมาะกับหล่อนดีนะยัยหวาน”
“งั้นฉันจัดทรงนี้ รอชมได้เลย” พริกหวานพูดด้วยน้ำเสียงกระดี๊กระด๊า และในเวลาต่อมาอาจารย์รายวิชาก็เข้าสอน เมื่อเรียนเสร็จสามสาวก็พากันออกจากห้องเรียน
“พวกแกเจอกันวันจันทร์นะ บายบ้าย” วิกกี้ยกมือบ๊ายบายให้เพื่อน แล้วก้าวฉับๆ เดินออกไปด้วยความเร่งรีบเหมือนกับว่านัดใครไว้
“ยัยวิกกี้นี่แอบแซ่บกับใครเปล่าวะ" โมนามองตามวิกกี้ที่เดินไกลออกไปด้วยแววตาจับผิด ที่ช่วงนี้วิกกี้ทำตัวแปลกๆ เหมือนกำลังปิดบังอะไรบางอย่างพวกเธออยู่
“ทำไมแกถึงคิดแบบนั้นโมนา”
“เดาเอา ดูทรงเหมือนยัยกี้แอบมีผัว”
“อย่าไปเผือกเรื่องของมันเลย เดี๋ยวมันพร้อม ก็บอกเราเองแหละ”
“เออก็ได้ แกนี่พูดจนฉันสำนึกผิดไม่ทันเลย ว่าแต่แกกับพี่ปืนเลิกกันเร็วดีเนอะ เสียดายผู้หล่อๆ แต่อย่างว่าแหละ คนไม่ใช่ก็คือไม่ใช่”
“เหอะ! แค่ฉันหลงผิดไปคบกับเขาเป็นแฟนหนึ่งวัน ฉันคิดว่ามันเป็นความผิดพลาดในชีวิตฉันมากๆ” พริกหวานเธอไม่ได้บอกโมนาและ
วิกกี้ว่าเธอไปเจออะไรมา บอกแค่เพียงว่าเลิกกันกับปืนแล้ว โมนาและวิกกี้ตกใจมากเพราะพึ่งตกลงเป็นแฟนกัน
