บทที่ 9 Chapter 9
Chapter 9
"สั่นอะไรขนาดนั้น มันเคยเข้าไปอยู่ในตัวหนู เสียบเข้าเสียบออกตั้งหลายครั้ง หนูยังจะหัวใจวายอะไรอีก" เขายิ้มอย่างมีเลศนัย
"อย่าพู้ดดดด" เธอผละมือออกจากผ้า แล้วโบกมือปฏิเสธหน้าแดง เอามือปิดหน้าตัวเอง เธอพยายามจะลืม แต่เขากลับพูดให้เธอจำ ทั้งที่คืนนั้นเขาน่าจะจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ
"หน้าแดงแบบนี้แปลว่าจำคืนนั้นได้ใช่ไหม"
"..."
“หึ..” เขากดยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบผ้าผืนเล็กที่พาดไว้บนโซฟา เอาคลุมหัวคนตัวเล็ก จากนั้นเขาก็นั่งบนโซฟา
"มาเช็ดผมให้พี่เร็ว" เขาดึงคนตัวเล็กที่นั่งหน้าแดงให้ขยับมาหาเขา
“เดี๋ยวหนูยืนดีกว่าค่ะ” พริกหวานหยัดตัวลุกขึ้นยืนกับพื้น ขยับไปใกล้ๆ คนตัวสูง แล้วเอาผ้าเช็ดที่ลำคอ ก่อนจะเลื่อนมือไปเช็ดผมให้เขา เธอเช็ดผมเปียกชื้นอย่างเบามือ อีกทั้งพอเขาเผลอ เธอแอบดมเส้นผมหอมๆสูดเข้าเต็มปอด
"อ๊ะ! พี่คิม" พริกหวานร้องเสียงหลง เมื่อคนตัวโตดึงเธอไปยืนตรงหว่างขาแกร่ง แล้วเอาขาหนีบเธอเอาไว้
"ถ้าพี่คิมทำแบบนี้ หนูไม่เช็ดผมให้แล้วนะ" พริกหวานจะผละตัวออก แต่เขากลับยกแขนตวัดกอดเอวบาง แล้วเอาหน้าฝังเข้าตรงหน้าท้องแบนราบ
"รีบเช็ดผมให้พี่สิ พี่หนาวแล้วเนี่ย"
"พี่คิมก็ไปใส่เสื้อผ้าสิคะ ว้าย…พี่คิม" พริกหวานทำตาโต เมื่อเขาอุ้มเธอมานั่งคร่อมบนตักจนกระโปรงมันร่นขึ้นสูง
“ตกใจอะไร..หืม พี่กลัวว่าหนูจะเมื่อยขา ก็เลยอุ้มหนูนั่งตัก ” มือสากลูบหัวทุยเล็กอย่างอ่อนโยน “พี่มีรางวัลให้หนู” เขาบอกน้ำเสียงกระเส่า แล้วเลื่อนมือจับท้ายทอย กดหัวเธอลงเบาๆ รับจูบอันดูดดื่มเป็นรางวัลที่เธอเช็ดผมให้เขา
"อื้อ..." เสียงครางสะท้านหลุดเข้าไปในลำคอ เขาจับบั้นท้ายขยับให้เนินอวบอูมถูไถกับตัวตนของเขาที่แข็งปักโผล่ดุนดันเนื้อผ้าออกมา ความซาบซ่านที่เขาจงใจมอมเมาสวาท ทำให้หญิงสาวเคลิบเคลิ้ม ไปกับสัมผัสของเขา มือเล็กจับบ่าแกร่งบีบเบาๆ อย่างมีอารมณ์ปรารถนา
พอเห็นว่าพริกหวานตกอยู่ในห้วงอารมณ์เรื่องอย่างว่า เขาจับคนตัวเล็กนอนราบลงบนโซฟา จากนั้นเขาก็รีบขึ้นคร่อมร่างบางทันที มือสากลูบไล้ขาเรียวผ่านเนื้อผ้า และมอบจูบให้หญิงสาวอย่างดูดดื่ม แต่แล้วความซาบซ่านเป็นอันหยุดชะงักลง เมื่อมีเสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้น
"ไอ้เชี่ย มาหาพ่อมึงเหรอ" คิมหันต์สบถออกมาอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นไรเฟิลกับบิ๊กบอสยืนกอดอกอมยิ้มทำสีหน้ากวนๆอยู่ตรงประตู
คนที่เข้ามายังบริเวณบ้านส่วนตัวของเขาได้ จะมีเพียงแก๊งเพื่อน พ่อแม่ของเขา และแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดเท่านั้น
"ฟู่! เกือบไปแล้ว" พริกหวานถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รีบจัดเสื้อผ้าอย่างลนลาน เธอยกมือตบแก้มตัวเองเบาๆ ตอนนี้รู้สึกตัวร้อนผ่าวเหมือนคนจะเป็นไข้ ยิ่งเพื่อนของเขามาเห็นแบบนี้ เธอโคตรอาย ยิ่งพี่
บิ๊กบอสด้วยแล้ว เขาแซวเก่งมาก
"มาทำเชี่ยอะไร"
"คว×ตั้งเลยไอ้ห่า มึงจะทำอะไรน้องสาวของมึง" ไรเฟิลไม่สนใจคิมหันต์ที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ แต่ทว่าเขากลับยิ่งคำถามสิ่งที่เขาเห็นเมื่อครู่
"พวกมึงแม่ง..มาทำไมตอนนี้วะ"
"ทำเป็นลืมไอ้สัส มึงนัดพวกกูเอง"
"เออ มึงไปสูบบุหรี่ ชมพระจันทร์ที่สวนหย่อมก่อน เดี๋ยวน้องอาย" คิมหันต์โบกมือไล่เพื่อนซี้ไปไกลๆ
"ค้างเลยดิ"
"พูดมากว่ะ เชิญมึงสองตัวไปทางนู้นก่อนเลย"
"อยากซัดหน้าไอ้เชี่ยคิมแม่ง โธ่…" บิ๊กบอสต่อยไปที่บ่าแกร่งคิมหันต์เบาๆ ก่อนที่จะกอดคอไรเฟิลเดินไปสวนหย่อมข้างบ้านพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก
"พี่คิมคะ หนูจะกลับเพนต์เฮาส์แล้ว กระเป๋าหนูอยู่ที่ไหนคะ" พริกหวานถามโดยไม่มองหน้าเขา เธอเขินมาก
"ขอพี่คุยธุระกับพี่เฟิลกับพี่บอสแป๊บนึง เดี๋ยวพี่ไปส่ง"
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเห็นรถของหนูจอดที่บ้านพี่คิม เดี๋ยวหนูขับรถกลับเองค่ะ" สงสัยเขาคงสั่งใครสักคนให้เอาไว้รถของเธอจากโรงเหล้าเถื่อนมาไว้ที่นี่
"เอางั้นเหรอ พี่อยากต่อจากเมื่อกี้ รอพี่ก่อนได้มั้ย"
"งื้อ หยุดพู้ดดดด" พริกหวานยื่นมือไปปิดปากเขา เลยโดนปากหยักจุ๊บที่มือเล็ก จนเธอรีบผละมือออก
"ไปดูห้องนอนพี่ไหม" มือสากจับข้อมือเล็กดึงเบาๆ ให้เดินตามแรงของเขาขึ้นบันได แต่พริกหวานกลับยื้อตัวเอาไว้
"พี่คิม อย่าแกล้งหนู" พริกหวานแกะมือเล็กออกจากมือของเขา แล้วรีบนั่งลงบนโซฟา ทำตัวเล็กๆ นั่งรอเขาอย่างเรียบร้อย
"ฮ่าๆ" คิมหันต์หลุดขำออกมา แล้วเดินขึ้นชั้นสองไปคนเดียว ไม่ถึงห้านาทีคนตัวสูงก็เดินลงมาด้วยชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขายาวสีเข้ม เขาแต่งตัวแบบไหนก็ดูดีไปหมดในสายตาของเธอ
"ปะ เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่ลานจอดรถ" พอเอากระเป๋าคล้องไหล่มนเสร็จ เขาก็ดึงพริกหวานเดินออกจากบ้าน ไปที่รถมินิคูเปอร์สีชมพู เปิดประตูให้หญิงสาวเข้าไปนั่งยังตำแหน่งคนขับ เมื่อหญิงสาวนั่งเรียบร้อย เขาก็โน้มตัวเข้าไปในรถ
"พี่คิม" วันนี้เธอเรียกชื่อเขาซ้ำๆ
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ" พริกหวานยกมือไหว้คนตัวสูง แต่ทว่าเขากลับจับมือเล็กเอาไว้ แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสะสวยก่อนจะจูบบดขยี้ปากเล็กอย่างดูดดื่ม ไม่ว่าจะจูบปากเล็กกี่ครั้งก็ยังคงหวานละมุนและน่าจูบเหมือนเดิม
"ขับรถดีๆนะเด็กน้อย" เขาจูบหน้าผากมน ก่อนจะผละตัวออก แล้วปิดประตูให้หญิงสาว
พริกหวานฟุบหน้าลงบนพวงมาลัยรถด้วยความเขินอาย จนเขาเคาะกระจก เธอจึงรีบโบกมือบอกเขาว่าไม่มีอะไร แล้วขับรถออกไปจากบ้านของเขาด้วยใจที่เต้นโครมครามเหมือนคนเป็นโรคหัวใจ
"กูเสียเวลารอมึงมากไปแล้วไอ้คิม มาคุยธุระของมึงซะที ยืนควXแข็งมองน้องสาวทำเชี่ยอะไร" เสียงไรเฟิลเอ่ยขึ้น ก่อนจะหยุดชะงัก เมื่อเห็นไฟหน้ารถของรถเบนต์ลีย์ขับโฉบเฉี่ยวเข้ามาในบ้านของคิมหันต์
