บทที่ 5 BAD_05
BAD_05
ฉันเดินเกาะราวบรรไดเเน่นก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาลงไปด้านล่างด้วยความยากรำบาก เพราะรู้สึกร้าวระบมไปทั้งตัว เเต่ที่หนักที่สุดคงจะเป็นที่ใจที่ตอนนี้มันเเหลกสลายจนเเทบไม่เหลือชิ้นดี!
ฉันกัดปากตัวเองเเน่นก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาลงบรรไดลงไป!!
" คุณหนูค่ะคุณท่านเชิญที่ห้องทำงานค่ะ "
ทันทีที่เท้าฉันเเตะพื้นเสียงของเเม่บ้านก็เดินเข้ามาหาฉันทันทีเหมือนรออยู่นานเเล้ว
" ขอบคุณค่ะป้าพร^^ "
ฉันฝืนยิ้มส่งให้ป้าพรป้าที่เป็นหัวหน้าเเม่บ้านเเล้วก็เป็นเเม่นมของพวกเราสามคน
ท่านมองมาที่ฉันด้วยสายตาเป็นห่วงเเต่ท่านก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาเพราะท่านไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น!!
ฉันก้าวขาไปยังห้องทำงานของป๊าพ่อบุญธรรมของฉันด้วยความกลัวเพราะถึงท่านจะใจดีเเต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้ฉันไม่เเน่ใจว่าต่อจากนี้ชีวิตฉันจะเป็นยังไง!!
ท่านคงผิดหวังกับฉันมาก!!
ฉันเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของท่านเเล้วยืนทำใจอยู่สักพักก่อนจะเอื้อมมือไปเคาะประตูเบาๆ
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
ฉันยืนทำใจอยู่สักพักจนป๊าอนุญาติให้ฉันเข้าไปได้!!
" เข้ามา!! "
เสียงตะโกนของป๊าทำให้ฉันกลั้นใจผลักประตูเข้าไปด้วยความหนักอึ้งก่อนจะเดินก้มมองพื้นเข้าไปเพราะฉันกลัว
ฉันกล้วท่านจะมองมาที่ฉันด้วยสายตาผิดหวัง!!
ฉันเดินเข้าไปหยุดอยู่ที่หน้าพวกท่านก่อนที่ม๊าจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
" น้ำหวานมานั่งกับม๊ามาลูก "
น้ำเสียงอ่อนโยนที่เปล่งออกมาทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองม๊าด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาฉันส่งยิ้มสั่นๆ ไปให้ท่านก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆ ท่านฉันไม่กล้าหันไปมองใครอีกคนที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าฉันเพราะตอนนี้ฉันอยากจะหนีเขาไปให้พ้นด้วยซ้ำ
ฉันได้เเต่คิดในใจว่าเขาทำเเบบนี้กับฉันได้ยังไงฉันเป็นน้องเขานะถึงจะเป็นเเค่น้องบุญธรรมเขาก็ไม่ควรจะทำกับฉันแบบนี้
" เอาล่ะ..เเกจะเอายังไงไอ้นนท์!! "
เสียงป๊าถามพี่นนท์ด้วยน้ำเสียงเเข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะปกติเเล้วท่านจะเป็นคนใจเย็นเเล้วก็ใจดีมากฉันนั่งกำมือเเน่นด้วยความกดดันม๊าเลยหันมาดึงฉันเข้าไปกอดเเล้วลูบหัวฉันเอาไว้อย่างปลอบประโลม
" ไม่เป็นไรนะลูก..ม๊าเข้าใจหนู "
น้ำเสียงอ่อนโยนของม๊าทำให้ฉันน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เเต่น้ำเสียงเย็นชาของใครบางคนกลับทำให้ฉันสะอื้นให้ออกมาอย่างหนักเพราะความเสียใจเเละเจ็บปวด!!
" ก็ไม่เอาไง...เเค่เล่นๆ ไงป๊า!! "
" ไอ้นนท์!! ..ฉันไม่เคยสอนให้เเกเป็นคนเเบบนี้นะ "
เสียงป๊าตวาดพี่นนท์ออกมาจนฉันที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดของม๊าพลอยสะดุ้งไปด้วย
" ไม่เอาน่าป๊า..เเค่เล่นๆ ป่ะผมไม่เอายัยนี่ทำเมียอยู่เเล้ว "
น้ำเสียงไม่ยีหละของพี่นนท์ทำให้ฉันปวดหน่วงไปทั้งใจเล่นๆ งั้นเหรอไม่เอาทำเมียงั้นเหรอ..
ฉันได้เเต่กำมือของตัวเองเเน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าพี่นนท์ด้วยสายตาผิดหวัง
เขาทำให้ฉันหมดความนับถือเขาไปเเล้วเเทนที่ด้วยความหวาดกลัวเเทน
" เออ..งั้นฉันจะส่งน้ำหวานกับหนูเเหวนไปเรียนต่อต่างประเทศเเกอยากจะทำอะไรก็เชิญ!! "
สิ้นเสียงป๊าฉันก็เบิกตากว้างออกมาอย่างตกใจ เเต่พอคิดไปคิดมามันก็คงจะดีกว่าที่ฉันต้องอยู่ที่นี่เเล้วต้องทนให้คนใจร้ายเเบบเขาทำร้ายอยู่เเบบนี้..
" ป๊า!! "
เสียงตะโกนของพี่นนท์ไม่ได้ทำให้ป๊าสนใจเขาเพราะตอนนี้ป๊ากำลังหันมามองที่ฉันอยู่
" คุณค่ะ "
เสียงม๊าพยายามจะค้านป๊าออกไปเเต่ป๊ากลับมองมาที่ม๊าเหมือนสื่ออะไรสักอย่างท่านเลยเงียบไป
" เดี๋ยวป๊าจัดการเรื่องเรียนต่อให้หนูไปคุยกับหนูเเหวนด้วยนะลูก "
ระหว่างที่ป๊าพูดออกมาฉันก็หันไปสบตากับร่างสูงของพี่นนท์เเวบนึงเเล้วก็ต้องหลบตาเขาเพราะท่าทีของเขาที่มองมาที่ฉันตอนนี้เหมือนจะฉีกฉันออกเป็นชิ้นๆ
เขาคงจะโกรธที่ฉันกำลังจะทำให้น้องสาวของเขาอย่างหนูเเหวนออกจากอ้อมอกของเขา
" ค่ะป๊า "
ฉันตอบรับท่านออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบที่กำลังมองมาที่ฉันพอกันทีในเมื่อเขากล้าทำกับฉันเเบบนี้ฉันก็คงไม่จำเป็นต้องอยู่ให้เขาข่มเหงจิตใจฉันอีก
เเละนี่คงเป็นทางออกที่สุดที่สุดเเล้วสำหรับฉันเเละเขา!
...................................................................................
ดีมากน้ำหวานหนีอีนนท์ไปเลย
ไรท์เเต่งเองยังหมั่นใส้มันเลย...
