บทที่ 7 7
แขนของฉันถูกกระชากอย่างแรง จนมันเจ็บแปล๊บขึ้นมา สีหน้าที่เกรี้ยวกราด เขาแสดงมันออกมาต่อหน้าฉัน แต่นายตี๋ก็กล้ามากพอที่จะช่วยฉัน ช่วยด้วยการกระชากแขนของฉันกลับคืน
"เลิกยุ่งกับฉันสักที!" ฉันตะโกนออกไปอย่างเหลืออด และคว้าแขนนายตี๋ไว้เป็นเกราะป้องกัน แม้นายตี๋จะรั้งฉันเข้าสู่อ้อมกอด แม้ฉันจะไม่ชอบวิธีแบบนั้น แต่ถ้าฉันขัดขืน แล้วไม่ปล่อยเลยตามเลย สิ่งที่ฉันพยายามในวันนี้ มันจะสูญเปล่าทันที
"ผู้หญิงเขาไม่เอา มึงก็ควรยอมรับความจริงไหมวะ"
"อย่าปีนเกลียวให้มากไอ้สัส!" นายนิกกี้พูดจาร้ายกาจมาก หมอนั่นคว้าขวดเหล้าที่อยู่ในมือมาถือเอาไว้ ความตกใจทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก แต่นายตี๋ที่มีสติกว่า คว้าร่างของฉันแล้วดันไปหลบที่ทางด้านหลัง และสิ่งที่ฉันไม่คิดฝันมันก็เกิดขึ้น
เพล้งงงงงงง!
"กรี้ดดดดดดดดดด!"
เสียงกรีดร้องดังไปทั่วบริเวณนั้น เมื่อขวดเหล้าที่อยู่ในมือของนิกกี้ ฟาดลงที่ ศีรษะของนายตี๋ทันที
เลือดสดๆ สีแดง ไหลออกมาต่อหน้าต่อตาของฉัน นายตี๋ในจังหวะนั้น อาจจะเป็นเพราะยังไม่ทันได้ตั้งตัวและไม่คิดว่าอีกคนจะกล้าทำ
ฉันเข้าประคองนายตี๋ ที่อาจจะมีความรู้สึกมึนงง ฉันวางมือของฉัน แปะลงบนหน้าผากของหมอนั่น เพียงแต่สำเหนียกได้ว่า เขาต้องมาเจ็บตัวเพราะฉัน ต้องมาเจออะไรกับเรื่องที่มันไม่ใช่เรื่องของเขา แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้ทำอะไรตามใจตัวเอง แขนของฉันก็ถูกกระชากอย่างแรงด้วยน้ำมือของอีกคน
"มานี่!"
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน"
"อยากให้ฉันแหกหัวมันต่อหน้าเธออีกสักทีไหมล่ะ เธอจะได้รู้ว่าคนแบบฉัน กล้าทำอะไรบ้าง"
ฉันมองหมอนั่น ด้วยน้ำตาคลอเบ้า ทำไมเขาต้องทำอะไรที่มันร้ายกาจ และทำทุกอย่างตามความต้องการของตัวเองขนาดนั้น คนแบบเขาไม่เคยแคร์ความรู้สึกของคนอื่นเลยใช่ไหม ต่อให้คนอื่นจะเจ็บยังไง ต่อให้คนอื่นจะต้องการแบบไหน แต่ถ้านั่นมันไม่ใช่ความต้องการของเขา เขาก็พร้อมที่จะขัดขวาง เพื่อให้ได้แค่ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ
"ฉันเกลียดนาย จำเอาไว้ว่าฉันเกลียดนาย!" หมอนั่นตอบรับคำพูดของฉัน ด้วยการแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะทิ้งขวดเหล้าในมือลงบนพื้น ควักกระเป๋าตังค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์แล้วยื่นธนบัตร ให้แก่คนที่ฉันรู้ดีว่าเป็นลูกน้องของเขา ซึ่งทำงานอยู่ที่นี่ ก่อนที่นายนิกกี้จะลากฉันออกมาจากตรงนั้น โดยไม่แคร์สายตาของใคร
"นายต้องโตมาแบบไหน ถูกเลี้ยงดูมาแบบไหน ถึงทำอะไรกับคนอื่นแบบนี้ได้!"
"ฉันเคยบอกเธอแล้ว ว่าฉันไม่ต้องการให้ใครมายุ่งกับผู้หญิงของฉัน และไอ้เหี้ยนั่นก็ควรจดจำ ว่าหากมันกล้าเข้ามายุ่งกับผู้หญิงของฉันอีกครั้ง มันจะเจอมากกว่านี้!"
เพี๊ยะ!
ฉันตวัดฝ่ามือ ตบใบหน้าของนายนิกกี้ทันที
"สิ่งที่ไหนกำลังทำ ฉันเรียกมันว่าเลว!"
พลั่กก!
นิกกี้ผลักร่างของฉันเข้ากับกระโปรงรถอย่างแรง ก่อนจะใช้ร่างกายตามเข้ามาประกบ ต้นขาแกร่ง แทรกเข้ามากลางหว่างขาของฉัน ก่อนที่หมอนั่นจะโน้มตัวลงมาประกบชิด แล้วบดริมฝีปาก ลงมาประทับปากของฉันทันที
ทั้งที่ตอนนี้เราอาจจะอยู่ท่ามกลางสายตาของผู้คน ที่นี่มันเป็นลานจอดรถของผับ ยังมีคนเดินไปเดินมาและเข้าออกสถานที่แห่งนี้กันอย่างล้นหลาม แต่เขาก็เลือกที่จะไม่แคร์สายตาของใคร และแสดงกิริยาที่ประเจิดประเจ้อกับฉัน โดยไม่สนว่าฉันจะคิดยังไง แล้วคนอื่นที่มองมาจะมองว่าฉันเป็นผู้หญิงยังไง
"อื้ออออออออ!" ฉันทุบต้นแขนแกร่งอย่างแรง น้ำตาแห่งความอัดอั้น ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทำไมฉันต้องเจอกับอะไรที่มันเลวร้าย ฉันผิดอะไร ฉันไปทำอะไรให้ ทำไมต้องทำเหมือนกับว่าฉันไม่ใช่คน
"อย่าลองดีกับฉันนะมิ้นท์ ฉันทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด!" เขาบอกประชิดริมฝีปาก ก่อนจะผละตัวออกจากตัวฉัน พร้อมๆ กับการกระชากข้อมือ ปลดล็อครถแล้วจับฉันยัดเข้าไปในรถของเขา ทำเหมือนกับว่าฉันเป็นตุ๊กตา ที่ไม่มีความรู้สึกและไม่มีหัวใจ
@คอนโดมิเนียมของนิกกี้
"คืนนี้เธอต้องนอนที่นี่!" เขาออกคำสั่งทันทีที่เรามาถึง ฉันมองหน้าหมอนั่น ทั้งที่น้ำตายังซึม ก่อนจะเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับหมอนั่นตรงๆ
"นายชอบฉันเหรอ" นิกกี้ยกยิ้มมองหน้าฉัน แต่ไม่ตอบอะไรออกมาเลยสักคำ
"ฉันอยากรู้ว่าสิ่งที่นายกำลังทำอยู่ในตอนนี้ เหตุผลมันเป็นเพราะอะไร ที่จริงฉันไม่เคยคิดหรอก ว่าคนอย่างนายจะชอบฉัน แต่ฉันก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่นายกำลังทำ ฉันไปทำอะไรให้นาย ทำไมต้องทำกับฉันเหมือนฉันไม่ใช่คน"
"ฉันจะไม่ทำกับเธอแบบนั้น ถ้าตัวของเธอไม่ลองดีกับฉัน ฉันไม่ชอบให้ผู้หญิงของฉันไปยุ่งกับผู้ชายคนไหนทั้งนั้น ต่อให้ใครจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ฉันก็จะจบทุกอย่างแบบที่ฉันเพิ่งจะทำลงไป"
ใจหายวาบ เมื่อหมอนั่นยืนยันหนักแน่น ว่าไม่มีวันปล่อยฉันจริงๆ
"นายโกรธอะไรฉันนักหนา การที่ฉันขอให้นายช่วยฉัน ในเรื่องของเวกัสกับเพื่อนของนาย มันดูเหมือนฉันหลอกใช้นายเหรอ ทั้งที่ตอนแรก นายก็ทำเหมือนกับว่าเข้าใจเพื่อนฉัน แล้วตอนนี้มันหมายความว่ายังไง!"
"แค่ฉันยังไม่เบื่อ เลยไม่อยากปล่อยไปเท่านั้นเอง!" หมอนั่นเข้าประชิดตัวฉันอีกครั้ง ด้วยการดันร่างของฉันเข้าชิดกับผนัง ร่างสูงโปร่งตามประกบแนบชิดกับร่างของฉัน เขาพันธนาการแขนทั้งสองข้างของฉันไว้ด้วยมือของเขา ใช้ต้นขาดันต้นขาของฉันเอาไว้ ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะโน้มเข้ามาใกล้ แล้วประกบจูบลงมาที่ปากของฉันอีกที
สิ่งที่เขากำลังทำ หากเขาไม่ได้ยอมรับว่ามีความรู้สึกที่พิเศษต่อฉัน แม้แต่คำว่าชอบฉัน เขาก็ไม่ได้เอ่ยมันออกมา งั้นก็สรุปได้สั้นๆ ว่า สำหรับเขาแล้ว ฉันก็เป็นแค่ของเล่นแก้เหงาของเขาจริงๆ
ริมฝีปากของฉันถูกบดขยี้ซ้ำๆ เขามอบจูบที่รุนแรงมาก เสมือนเป็นการลงโทษ สั่งสอน ทั้งที่มันเป็นสิทธิ์ของฉัน ที่ฉันสามารถทำอะไรก็ได้ และเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาลงโทษฉันด้วยวิธีแบบนี้
นิกกี้ดันร่างของฉันเข้าไปในห้องนอนแล้วผลักให้ล้มลงไปบนเตียง ก่อนที่หมอนั่นจะปลดเข็มขัดหนังราคาแพงที่สวมใส่ พร้อมทั้งกระดุมกางเกงยีนส์ของตัวเองออกไป
ใจหายวาบ เมื่อรู้ว่าจากนี้ฉันจะเจอกับอะไร
"ฉันเป็นของเล่นของนายเหรอ ฉันเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อของนายจริงๆ ใช่ไหม"
"เธอเป็นผู้หญิงของฉัน!" เขาบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะโน้มตัวลงทับตัวของฉันเอาไว้
"ผู้หญิงของนาย แล้วฉันมีสิทธิ์อะไรในตัวของฉันเองบ้าง ในเมื่อฉันเองก็ไม่ได้เต็มใจที่จะเป็นผู้หญิงของนาย แล้วทำไมนายถึงยังต้องบงการฉัน ทั้งที่คนอย่างนาย สามารถหาผู้หญิงคนไหนเมื่อไหร่ก็ได้!"
"ใช่ ฉันสามารถเอาผู้หญิงคนไหน เมื่อไหร่ก็ได้ แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ เพราะในตอนนี้ ผู้หญิงของฉัน มีเพียงเธอ"
สิ้นคำ นิกกี้ก็โน้มตัวลงมาทาบทับตัวของฉัน เขากดจูบลงมาที่ขมับของฉันหนักๆ ทำเหมือนว่าฉันเป็นคนรัก ทั้งที่เขาไม่เคยใช้คำนั้นกับฉันเลยสักคำ
-----
ใครขวาง เฮียนิกกี้ฟาดยับ มิ้นท์คงเป็นของเล่นที่แพงมากกกกกก
