บทที่ 13 แล้วเจอกัน
เสียงถอนหายใจดังมาจากท่านประธานหนุ่มรูปหล่อ ที่ไม่เคยขาดแคลนเรื่องสาวๆ แต่กลับมีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ครองใจเขาเอาไว้ได้ แต่เขากลับไม่เคยได้อยู่ในหัวใจของเธอเลย
“ตั้งใจเรียนนะครับ เดี๋ยวพ่อนั่งรออยู่ด้านหน้านะ”
“ค่า”
สาวน้อยเพชรใสเดินตามคุณครูสอนดนตรีคนสวยของโรงเรียนสอนดนตรีชื่อดัง เข้าไปในคลาสเรียนที่มีเด็กๆ นั่งรออยู่แล้วหลายคน
ในขณะที่สาวน้อยเพชรใสกำลังนั่งจิ้มคีย์บอร์ดตามที่คุณครูคนสวยสอน ผมแกละน้อยๆ ก็สะบัดไปมาน่ารัก สร้างความรำคาญให้กับ บราโว่ เด็กน้อยขาใหญ่ประจำคลาส ที่ลงเรียนซ้ำมาถึงสองครั้ง ก็ยังไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
เมื่อถึงเวลาพักเบรก ครูคนสวยออกไปเข้าห้องน้ำ บราโว่จึงดึงผมแกละของเพชรใสอย่างแรงจนเธอหน้าหงาย รีบหันกลับไปมองด้านหลัง ก็เจอกับเจ้าบราโว่ตัวตึงคลาสดนตรีนั่งกอดอกยักคิ้วให้ด้วยท่าทียียวน เธอจึงหันกลับมา ไม่สนใจเด็กเกเรนั่นอีก
แต่เด็กเกเรก็คือเด็กเกเรวันยังค่ำ ยิ่งคนที่โดนแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เด็กเกเรนั่นยิ่งหมั่นไส้อยากแกล้งให้หนักขึ้น จึงดึงผมของเธออย่างแรงอีกครั้ง จนคราวนี้สาวน้อยเบะปากน้ำตาคลอเบ้าแต่ก็ไม่มีเสียงร้องออกมาสักแอะ
“บราโว่ นายแกล้งเพชรใสทำไม”
พอร์ช เด็กชายใบหน้าคล้ายตุ๊กตาฝรั่งเหมือนกับเธอ เดินตรงเข้ามาขวางบราโว่เอาไว้ ไม่ให้เข้าไปรังแกสาวน้อยผมแกละที่น่ารักน่าสงสารคนนี้อีก
“นายยุ่งอะไรด้วยพอร์ช เราจะแกล้ง นี่แน่ะ นี่แน่ะ”
บราโว่กระโจนเข้าหาเพชรใส แล้วดึงผมแกละนั่นอีก จนคนตัวน้อยเจ็บจนน้ำตาไหล ร้องไห้จ้า ทำให้ความอดทนของพอร์ชสิ้นสุดลงแล้ว เขาดึงคอเสื้อของบราโว่จากด้านหลังให้เซถลาถอยหลังมาตามแรง แล้วชกเข้าที่เบ้าตาเจ้าเด็กเกเรคนนั้นจนเขียวช้ำทันตา
“โอ๊ยยย เจ็บนะ แกตาย”
เด็กเกเรกระโจนใส่พอร์ชแล้วผลักจนเขาล้มลง ก่อนขึ้นนั่งคร่อมแล้วชกไปที่หน้าของเขาอีกหลายครั้ง ในขณะที่พอร์ชก็พยายามปัดป้องตามที่ได้รับการสอนมา แต่ก็ยังพลาดโดนเข้าไปเต็มๆ จนมุมปากแตกยับมีเลือดไหลซิบ
“ว๊ายยย หยุดนะ”
ครูคนสวยที่กลับเข้ามาจากการพาเด็กๆไปเข้าห้องน้ำ รีบตรงดิ่งมาจับเด็กชายที่กำลังต่อยกันนัวเนียให้แยกออกจากกัน ด้วยเสียงที่ดังออกไปนอกห้องทำให้ผู้ปกครองหลายรายวิ่งกรูกันเข้ามาในห้องนี้ทันที
“เกิดอะไรขึ้น ว๊ายย บราโว่ลูกแม่ ทำไมเป็นแบบนี้ ใครทำลูกฉันห๊ะ”
ผู้ปกครองของบราโว่เด็กเกเร ร้องตะโกนโวยวายหาคนผิด ที่ต่อยหน้าลูกชายจนตาเขียวคล้ำขนาดนี้
“พอร์ชทำเองครับ”
เด็กชายพอร์ชที่มุมปากแตกยับมีเลือดซิบ เอ่ยยอมรับออกมาอย่างลูกผู้ชาย โดยที่เบื้องหลังของเขา มีคุณพ่อยังหนุ่มในชุดสูทหล่อเหลายืนเอามือลูบหัวให้กำลังใจลูกชายของตัวเองอยู่ตลอดเวลา
“ทำไมถึงเป็นเด็กเกเรแบบนี้ห๊ะ คุณพ่อจะรับผิดชอบยังไง ดูซิ ลูกฉันตาเขียวขนาดนี้ ฉันไม่ยอมนะ”
“แต่บราโว่แกล้งเพชรใสก่อนครับ พอร์ชห้ามแล้วแต่บราโว่ก็ไม่หยุด”
“ไม่จริง บราโว่ไม่ได้ทำครับแม่ ฮือๆๆๆ อยู่ๆพอร์ชก็มาตีบราโว่เลย”
เด็กเกเรร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำตัวอ่อนแอจนน่าสงสาร ในขณะที่สาวน้อยเพชรใสก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน อยู่ในอ้อมกอดของคนที่เธอเรียกว่าพ่อ
“เพชรใส บราโว่แกล้งหนูหรือเปล่าลูก”
มือใหญ่ของปกป้อง ลูบหลังลูบไหล่เล็กๆ ของสาวน้อยตัวจ้อยในอ้อมกอด หวังปลอบโยนให้หายตกใจ
“ฮึก ฮึก ค่า บระ บราโว่ ดึงผม เพชรใส ฮึก”
พูดไปยังสะอื้นไป ทำให้ปกป้องอยากจะไปดึงหัวไอ้เด็กตัวโตแสนเกเรนั่นจริงๆ เพราะลูกสาวของตัวเองเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ชอบโกหก และเป็นคนที่ไม่ใช่เด็กเจ้าน้ำตา เธออดทนเก่งมาก ถ้าไม่เจ็บหรือตกใจกลัวจริงๆ ไม่มีทางเลยที่เธอจะร้องไห้สะอึกสะอื้นขนาดนี้
“ยัยเตี้ย อย่ามาโกหกนะ”
บราโว่ร่างยักษ์คำรามก้อง ส่งผลให้ยัยเตี้ยในอ้อมกอดของพ่อร้องไห้จ้าอีกครั้ง
“ฉันไม่ยอมนะคะครู ทำไมเด็กสองคนนี้ถึงรุมใส่ร้ายลูกชายฉัน”
“ใจเย็นๆ ค่ะคุณแม่ เราถามเด็กๆ ที่อยู่ในห้องก่อนนะคะ หรือถ้าไม่เชื่อ ในห้องนี้มีกล้องค่ะ ครูผู้ช่วยกำลังไปขอไฟล์อยู่ค่ะ เด็กๆคะ ไหนใครเห็นบ้างว่าเกิดอะไรขึ้น ยกมือหน่อยค่ะ”
เด็กน้อยสองสามคนยกมือขึ้น แล้วแย่งกันพูด จับใจความได้ว่าบราโว่ดึงผมเพชรใส แล้วตามไปกระชากผมอีกเมื่อพอร์ชเข้ามาห้าม จนเกิดการต่อยตีกันขึ้น แต่แม่ของเด็กเกเรนั่นก็ยังไม่ยอมรับอยู่ดี หาว่าลูกตัวเองถูกใส่ร้าย ก่อนจะยอมจำนนด้วยหลักฐานคือภาพจากกล้องวงจรปิด ที่ลูกชายของตัวเองเป็นเด็กเกเร ทำร้ายเพื่อนก่อนจริงๆ สุดท้ายก็ต้องขอโทษขอโพยผู้ปกครองของเด็กทั้งสองเสียยกใหญ่ แล้วคลาสเรียนดนตรีวันนี้ก็สิ้นสุดแต่เพียงเท่านี้
“ตัวเล็ก แล้วเจอกันนะ”
เด็กชายพอร์ชโบกมือให้สาวน้อยเพชรใส ก่อนเดินขึ้นรถยนต์คันหรูของตัวเองไป
