บทที่ 17 กร้าวใจ

เขาใช้เวลาบนท้องถนนที่การจราจรติดขัดนี้อีกเป็นสิบนาที ก่อนที่จะถึงหน้าโรงเรียนสอนดนตรีชื่อดังของหลานชาย จึงพากันเดินเข้าไปด้านในที่มีทั้งเด็กและผู้ปกครองนั่งกันเต็มไปหมด

“อาแพทครับ นั่นไงห้องเรียนของพอร์ช ยัยจิ๋วน่าจะมาแล้วนะครับ”

เด็กชายพอร์ชจูงมือคุณอาสุดหล่อเดินเข้าห้องเรียนของเขาไป ก็ได้พบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ