บทที่ 13 สงสัย
สามวันถัดมา
คฤหาสน์แพคทริค
“ข้อมูลคุณนินิวก็มีเท่านี้แหละครับ ผมพยายามหามากกว่านี้แต่ก็ไม่พบเลย ผมว่าบางทีนายอาจจะคิดมากไปเองก็ได้”เลโอรายงานผู้เป็นนายหน้าประตูห้องนอน เสียงของเลโอทำให้ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นมา
“แค่นี้ก็แค่นี้ ขอบใจมึงมาก ไปเตรียมรถ อีกครึ่งชั่วโมงจะไปโรงแรม”แพคทริคตอบรับอย่างปลงตก ก่อนที่เลโอจะก้มหัวให้แล้วเดินออกไป
แพคทริคหงุดหงิดมาหลายวันกับการหาข้อมูลส่วนตัวของนินิวที่มากกว่าประวัติการทำงานและข้อมูลทั่วไป แต่ก็ได้กลับมาเท่าเดิม ไม่เคยหาประวัติใครยากขนาดนี้มาก่อนหรือเขาจะคิดมากไปแบบที่เลโอบอก
เรื่องนี้มันไม่สามารถเอาออกจากสมองไปได้เพราะศิลปะป้องกันตัวของนินิวที่เขาเห็นผ่านทางกล้องวงจรปิดมันทำให้เขารู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาแต่สืบหาข้อมูลเหล่านั้นไม่ได้ สัมผัสถึงความกลัวของนินิวไม่ได้เลย ทำราวกับว่าเธอเล่นกับเพื่อนธรรมดา มันไม่มีใครที่จะกล้าตายขนาดนั้นถ้าไม่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างชำนาญ
แพคทริคหย่อนสะโพกลงที่โซฟาขนาดพอดีกับตัวใกล้กับเตียงนอนคิงไซส์ มองหญิงสาวที่นอนคุดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ หยิบบุหรี่และไฟแช็คขึ้นมาจุด สูบแก้หงุดหงิดไปพลาง
“ตื่นได้หรือยัง สายแล้ว”เขาเรียกเสียงดัง
“อื้อ~”หญิงสาวทำท่าทางบิดขี้เกียจ ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนใหญ่มาคุมใบหน้าตัวเอง เธออยากนอนต่อ เพราะสามวันที่ผ่านมาหว่างขาเธอถูกใช้งานอย่างหนักและกว่าเขาจะยอมให้เธอนอนก็ปาไปเกือบค่อนคืน บางคืนเธอก็ชิงหลับไปก่อน
หลังจากที่กลับมาจากที่แพคทริคพาไปขาย เขาก็ให้เธอมาอยู่ด้วยที่นี่ อยู่ในสายตาเขาและลูกน้องเขาตลอด ไม่ยอมให้กลับคอนโด พิศวาสร่างกายเธอก็ส่วนหนึ่ง ไม่ไว้ใจที่เธอไปเห็นเรื่องของเขาก็ส่วนหนึ่ง
เธอรับรู้ว่าเขากำลังจับตามองเธออยู่และสงสัยในตัวเธอ ก็ต้องขอบคุณแอนดริวที่รอบคอบ ซ่อนประวัติที่เป็นความลับให้เธอ หาให้ตายก็หาไม่เจอ
เหมือนว่าแผนจะช้าไปมากกว่าเดิม ตั้งใจจะมาทำให้เขาไว้ใจ จากที่ไม่มีเลยแต่ตอนนี้ติดลบ วันนั้นเธอต้องทำแบบนั้นจริงๆไม่งั้นคงไม่ได้คุยกับแพคทริค เธอพลาดตรงนี้เธอรู้ดี
ระหว่างที่เธอสลบไปกล้องตัวจิ๋วจะบันทึกอะไรระหว่างทางได้บ้างไหมว่ามันเป็นที่ไหน ข้อมูลที่เธอได้มาจากกล้องตัวจิ๋วก็ยังไม่มีโอกาสได้เปิดเช็คดูเพราะต้องอยู่กับเขาตลอดหรือแม้แต่จะโทรหาแอนดริวยังไม่กล้า ตอนนี้เธอก็ระแวงว่าเขาจะดักฟังทางโทรศัพท์หรือจะมาไม้ไหน เธอเลยต้องใจเย็นไม่สามรถทำอะไรต่อได้นอกจากสร้างความไว้ใจให้เพิ่มขึ้น จากที่เขามีความสงสัยในตัวเธอมันทำให้แผนการช้าลงไปหนึ่งสเต็ปจนน่าหงุดหงิด
ปึก!
“โอ้ย!”ร่างบางสะดุ้งโหยงเมื่อมีวัตถุบางอย่างมากระทบตัวเธอผ่านผ้าห่มผืนใหญ่ เธอเปิดผ้าห่มออกมาดูก็เห็นว่ามันคือแปรงลบกระดานที่เขาวางไว้ที่ไวท์บอร์ดอันเล็กของเขา
“จะฆ่ากันหรือไงวะ”มือเรียวดันเตียงนุ่มลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิอย่างหงุดหงิด เอาผ้าห่มมาพันตัวไว้ ทำท่าจะปาแปรงกลับไปแต่ก็ชะงักไปเมื่อเขาหยิบปืนขึ้นมาควงเล่น เธอเลยต้องวางมันลงที่เดิม
“ฉันจะกลับไปทำงานได้ยัง ป่านนี้พี่ฟ้าคงคิดถึงฉันแย่ นั่งๆนอนๆ มันน่าเบื่อมาก โดยเฉพาะตอนนอนเป็นตุ๊กตายางให้นายเนี่ย”
“อย่ามาบ่น เธอเป็นคนเสนอเองอย่าลืม วันนั้นน่าจะปากดีแบบนี้นะ จะได้ยิงทิ้งเลย”
“ไม่ใช่ว่าฉันปากดีหรอกเหรอถึงได้รอดมาได้ ชอบปากฉันล่ะสิ ชอบก็บอกได้จะทำให้บ่อยๆไม่ต้องเขิน”นินิวเบ้ปากอย่างเย้ยหยัน มันทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจที่โดนกระเซ้าเย้าแหย่ เขาทำหน้าดุแต่เธอยิ้มหน้าระรื่น
“ตอนเกิดลืมหยิบความเป็นกุลสตรีมาเหรอ”
“แล้วตอนนายเกิดเนี่ยบีน่าแย่งความดีไปหมดหรือไง”หญิงสาวยักคิ้วท้าทาย
แพคทริควางปืนลงแล้วหยิบซองกระดาษสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะมาชูให้นินิวดู รอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าหุบลงแทบไม่ทัน สร้างความประหลาดใจและอารมณ์คุกรุ่นให้เธอเล็กน้อย นี่เขาจะไล่เธอออกอีกหรือนี่
“เฮ้ย นี่พูดไม่รู้เรื่องเหรอ วันหลังฉันจะบันทึกเสียงเหตุผลฉันให้ฟังก่อนนอนเอาไหม”
“ฉันไม่ได้ไล่เธอออก แต่นี่เป็นเอกสารลดตำแหน่งเธอ เธอต้องเป็นคนขับรถให้ฉัน พนักงานต้อนรับไม่เหมาะกับเธอและเธอต้องเป็นคนดูแลฉันจะได้อยู่ใกล้มือใกล้ตีนฉันด้วย”
บางทีการอยู่ใกล้เขาขนาดนี้มันก็มีทั้งดีและเสียในเวลาเดียวกัน เลือกได้อยากทำตำแหน่งเดิม แต่เธอก็เลือกอะไรไม่ได้อยู่แล้ว
“เหมือนยิ่งอยู่กับนายเนี่ยฉันยิ่งตกต่ำลงมากกว่าเดิมเนอะ”
“เธอเลือกเอง”
“นี่ไม่ไว้ใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอถึงต้องให้อยู่ใกล้ตีนขนาดนั้น เมื่อกี้ลูกน้องนายได้ประวัติฉันไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่านายคิดมากไปเอง”
“เหรอ เดี๋ยวก็รู้ว่าคิดมากเปล่า”
“ฉันก็บอกแล้วไงว่าฝึกวิทยายุทธจากวัดเส้าหลินมา”
“ไม่ตลก!”
“ถึงฉันไม่ได้รวยเหมือนนายแต่ยายฉันมีเงินพอให้ฉันเรียนเทควันโด เรียนมวย เรียนป้องกันตัวนะ มันไม่ได้มีแต่ลูกคนรวยนะที่เรียนยิงปืนได้อ่ะ อีกอย่างฉันก็ไม่ใช่นางเอกนิยายที่จะต้องรอให้พระเอกมาปกป้อง ก็แค่นี้จะสงสัยอะไรนักหนา เลิกตั้งคำถามกับฉันสักที”
“เหรอ…”เขายังไม่ปักใจเชื่อ ยังจ้องเธอตาไม่กะพริบ
“พอๆ ฉันไปอาบน้ำดีกว่า”นินิวหลบสายตา หยิบยางมัดผมมามวยผมพร้อมอาบน้ำ
พรึบ!
เขาโยนชุดยูนิฟอร์มสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะมาให้เธอ ในระยะไม่ไกลนักทำให้เธอคว้าทันแล้วทำหน้างุนงง
“นี่ยูนิฟอร์มของเธอ หัวหน้าแผนกคนขับรถชื่อวินัย ไปหาเอาเอง”
“จริงจัง?”
“ใช่”
นินิวจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด เอาผ้าห่มที่พันรอบตัวออก เธอพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนหยัดกายลุกขึ้นจากเตียง
“เดี๋ยว…”
“อะไรอีก”
“อย่ามาเรียกฉันว่าผัวอีก ฉันไม่ชอบ”มาเฟียหนุ่มประกาศกร้าว สร้างความตกใจให้นินิวเล็กน้อยที่เห็นเขาหงุดหงิดแบบไร้เหตุผล คงจะเป็นวันนั้นที่เธอตะโกนเรียกเขา ความรู้สึกเขาคงช้า
“ทำไมอ่ะ สามวันมานี้นายปล่อยน้ำใส่ฉันแทบทุกคืน หลายน้ำด้วย นี่ถ้ามันเป็นคลองได้มันเป็นแล้วนะ ยังเรียกผัวไม่ได้เหรอหรือจะต้องเรียกว่าพระสวามี”
“ข้อเสนอของเธอ เธอบอกว่าไงก็ว่างั้น ฉันแค่ใช้ร่างกายของเธอและจ่ายเงินให้แค่นั้น ฉันเบื่อเมื่อไรเธอก็เลือกเอาสักซ่องนะว่าจะอยู่ซ่องไหน”ในความหมายของเขาเป็นการหลอกล่อเพื่อใช้ร่างกายเธอให้คุ้มและให้มากกว่าเงินที่จะต้องเสียไปให้มากที่สุด
“พูดง่ายๆคือนางบำเรอ แล้วไงล่ะนายจะเอาอะไรมาเบื่อฉันอ่ะ ไม่มีวันหรอก”นินิวบอกด้วยน้ำเสียงยั่วยวน เธอก้าวเท้าลงจากเตียง มือเรียวจับสายชุดนอนแล้วถอดมันให้มันลงไปกองอยู่ที่เท้า ส่วนล่างมีแพนตี้ปิดอยู่ ส่วนบนเปลือยเปล่าไร้บราเซียร์ห่อหุ้ม ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้ยอดถันแข็งชันเป็นไต
“ไปอาบน้ำซะ เดี๋ยวสาย”น้ำเสียงเข้มดุ พร้อมกับเบือนหน้าหนี เขาแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยที่เธอไม่เห็นที่ล่อให้เหงื่อติดกับสำเร็จ
ปฏิกิริยาแบบนั้นสร้างความสะใจให้นินิวเป็นอย่างมาก ถ้าคิดจะเบื่อเธอแล้วเขี่ยเธอทิ้งคงไม่มีวัน ตราบใดที่อยู่ในแผน“ทำไมอ่ะ นมฉันมันน่าดูดน้อยกว่าบุหรี่ของนายเหรอ จัดก่อนไปทำงานได้นะ ฉันไม่ติด จะตรงนี้หรือตรงไหนก็ได้”
เธอเดินนวยนาดเข้าไปใกล้คนที่เบือนหน้าหนี เอาริมฝีปากเข้าไปครอบบุหรี่ของเขา เขาจึงปล่อยมือจากมัน ถึงจะไม่ชอบกลิ่นบุหรี่แต่นินิวก็อยากลองสักครั้ง
“อ๊า”แต่จู่ๆเขาก็ล้วงเข้ามาในแพนตี้เธอ เธออ้าขาให้เขาสอดนิ้วเข้าไปได้ตามใจ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้าชายหนุ่มเมื่อเขาสัมผัสได้ว่าร่องสวาทของเธอเปียกแฉะ
“หึ คิดจะยั่วฉันแต่แฉะซะเอง กระจอกจริงๆ”คนโดนว่าหน้าเสียเล็กน้อย แต่เธอไม่คิดว่าเธอจะมีอารมณ์แค่คนเดียว
“ไม่เสี้ยนเหรอ”
“ไปอาบน้ำซะ แล้วรีบตามฉันมา อย่าให้ฉันโมโห”เขาบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เอามือออกจากแพนตี้ หยัดกายลุกจากโซฟารีบเดินออกจากห้องนอนโดยเร็ว
การกระทำแบบนั้นมันทำให้ตอนนี้เธออยู่ในสถานการณ์งุนงงเธอเดาอารมณ์เขาไม่ออก
