บทที่ 23 หมอเถื่อน

“ให้ฉันฉีดยาให้ไหม”

“นะ….นาย ฉะ…ฉัน…อึก”เปล่งเสียงตะกุกตะกักแหบพร่า แค่จะพูดคำว่าไม่ไหวยังยากลำบาก เอียงใบหน้าเปิดเปลือกตาขึ้นสบตากับเขา แพขนตางอนกะพริบถี่ๆเพื่อขอความช่วยเหลือ“ระ…โรง…บาล”

“ภาระ”เขาหยิบผ้าขนหนูในกะละมังสแตนเลสใบเล็กสำหรับใช้ใส่น้ำเย็นไว้เช็ดตัว ขยำผ้าบีบน้ำเย็นออกด้วยมือข้างเดียวของ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ