บทที่ 26 ไม้กันหมา

เลื่อนแท็บหน้าจอดูทุกแท็บก็เหมือนโทรศัพท์ของบุคคลทั่วไป มีสื่อโซเชี่ยลปกติแต่จะเปิดต้องใส่รหัสผ่าน ยังดีที่ว่าโฟลเดอร์ไฟล์ส่วนตัวมันเข้าได้

“อื้อ~”มาเฟียหนุ่มรู้สึกตัวขึ้นมาในเวลาที่คุ้นเคย เขาบิดขี้เกียจไปมา สะบัดความงัวเงีย สิ่งแรกตามความเคยชินคือควานหาร่างเล็กที่นอนข้างๆ

เหมือนว่าหลายวันที่ผ่านมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ