บทที่ 8 Episode8
มัสยาพยายามปรับสีหน้าของตัวเองให้เรียบนิ่งแม้ภายในใจของเธอจะร้อนรุ่มเหมือนมีไฟลุกโชนแล้วก็ตามแต่ เธอยอมให้ราชันย์โอบไหล่อยู่อย่างนั้นแม้อยากจะผลักไสเขาจะแย่แต่เพราะมีสายตาของเธอคนนั้นมองอยู่ มัสยาจึงเลือกที่จะยืนนิ่งเพื่อให้ราชันย์โอบกอดได้อย่างถนัด
“รอนานไหมที่รัก” ราชันย์ก้มลงมากระซิบถามมัสยาเสียงแผ่วเบา ยิ่งเขาเอาหน้ามาใกล้กลิ่นน้ำหอมที่ติดตัวเขาก็ยิ่งเด่นชัดพาให้เธอรู้สึกคลื่นไส้แทบทนไม่ไหวอยากจะอาเจียนออกมาให้รู้แล้วรู้รอดไป
มัสยาเบ้หน้ายกมือขึ้นมาปิดจมูกตัวเองเบา ๆ
“นายไปทำอะไรมา” ถามราชันย์ด้วยน้ำเสียงอู้อี้แต่กลับสามารถทำให้คนอื่น ๆ เลิ่กลั่กอยู่ไม่เป็นสุขได้
“ก็ไม่ได้ทำอะไรนะ ทำไมเหรอ” ราชันย์ถามกลับอย่างไม่ยี่หระ เลิกคิ้วมองเธอด้วยท่าทีสบายอารมณ์ไม่ได้รู้สึกทุกข์เนื้อร้อนใจสักนิด ทั้งที่ตรงคอของเขาเพิ่งได้รอยแดงรอยใหม่มาหยก ๆ และดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นเจ้าของรอยแดงเมื่อคืนที่ราชันย์แอบไปนอนกกมาด้วย
“เปล่าน่ะฉันก็แค่รู้สึกเหม็น เวลาที่นายเขามาใกล้กลิ่นเหมือนกับอะไรสักอย่างที่คล้ายกับขยะเน่า นายไปคลุกขยะมาเหรอราชันย์” ขณะที่พูดมัสยาไม่ได้มองหน้าราชันย์แต่เธอกลับมองตรงไปยังผู้หญิงคนนั้นที่ตอนนี้กำลังมองมาที่เธออย่างไม่พอใจเช่นกัน หล่อนจ้องหน้ามัสยาเขม็งถ้าฉีกเนื้อมัสยาตรงนี้ได้หล่อนคงทำ
ทุกคนต่างที่ได้ฟังพากันทำหน้าไม่ถูก แม้แต่ราชันย์เองก็ตาม เขาไม่คิดว่ามัสยาจะพูดอะไรทำนองนี้ออกมาต่อหน้าคนหมู่มากด้วยรู้ดีว่าคำพูดของเธอกำลังสื่อถึงอะไร
“พูดอะไรแบบนั้นกัน” ราชันย์เอ่ยเสียงเรียบอย่างสะกดกลั้นอารมณ์เดือดดาลไว้ไม่ให้เผลอทำอะไรรุนแรงมัสยาต่อหน้าเพื่อน ๆ ของตัวเอง ป่านนี้ถ้าเป็นที่บ้านเธอคงโดนเขาบีบปากจนกรามร้าวไปแล้ว
“มัสก็พูดไปเรื่อย”
“พี่ว่าเราเปลี่ยนเรื่องกันดีกว่านะ อะมัสพี่ลืมแนะนำเลยนี่คุณปอย ลูกค้าคนสำคัญที่จะมาร่วมทำธุรกิจกับพวกเรา” พาวินที่เห็นว่าบรรยากาศเริ่มมาคุจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง เลือกที่จะแนะนำหญิงสาวที่ชื่อว่าปอยเมษาให้มัสยารู้จักแทน
ปอยเมษาที่โดนแนะนำตัวจึงจำใจยื่นมือมาตรงหน้าหญิงสาวเพื่อต้องการทำความรู้จักกับเธอ
“ยินที่ได้รู้จักนะคะคุณมัส จากนี้เราคงได้เจอกันบ่อย ๆ อีกหน่อยเราก็คงได้คุ้นเคยกัน” ปอยเมษาแน่นหนักตรงคำว่าคุ้นเคยใส่มัสยา
“มัสรู้สึกปวดหัวจังเลยค่ะ อยากกลับบ้านตอนนี้เลยค่ะชา” แต่ทว่ามัสยากลับเมินคำพูดของเธออีกทั้งยังทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่เจ้าหล่อนพูด หันไปซบอกราชันย์อย่างออดอ้อนพลางปรายตามองปอยเมษาเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน
การกระทำของมัสยายิ่งทำให้ปอยเมษาไม่พอใจเพิ่มขึ้นไปอีกเมื่อมัสยาตั้งใจหักหน้าหล่อนชัด ๆ
“แต่ฉันนัดกับพวกนี้ไว้ว่าจะไปกินข้าวกันต่อ” คำพูดของราชันย์ทำให้มัสยาชะงัก เงยหน้าขึ้นมองสบตากับราชันย์สลับกับเบนสายตามองเพื่อน ๆ ของเขา
“มึงพามัสกลับไปก่อนก็ได้” คีรินที่ยืนเงียบอยู่นานพูดขึ้นมาบ้างเมื่อตอนนี้บรรยากาศมันเต็มไปด้วยความอึดอัดเสียเหลือเกิน
“ได้ไงอะ กูนัดกับพวกมึงแล้วนะ”
“งั้นนายก็ไปเลย” เมื่อเห็นท่าทีที่อยากไปมากของราชันย์ มัสยาจึงขืนตัวออกจากกอดของเขาแล้วถอยหลังออกหากราชันย์หนึ่งก้าว “เดี๋ยวฉันนั่งรถกลับเอง”
“เธอกลับได้ใช่ไหม”
มัสยายิ้มเยาะในใจ แล้วถ้าเธอบอกว่าไม่ได้เขาจะไปส่งเธอหรือเปล่า เขาจะกลับกับเธออย่างนั้นใช่ไหม ไม่หรอกเพราะถ้าเขาคิดอยากจะกลับกับเธอตั้งแต่ต้นมันจะไม่มีคำถามแบบนี้ตามมา เขาจะไม่ลังเลแบบนี้
“อืม”
“ถึงบ้านก็โทรมาด้วยแล้วกัน” คำตอบของราชันย์พาให้ใจมัสยาเจ็บจนจุกไปหมด สะอึกแล้วสะอึกอีก สะอึกจนพูดไม่ออกเมื่อความผิดหวังโถมเข้าใส่จนเธอตั้งรับไม่ทัน
เธอไม่ใช่คนที่เขาเลือกสินะ
มัสยายืนนิ่งมองราชันย์กับเพื่อนของเขาเดินออกไปจนลับสายตา รวมถึงผู้หญิงคนนั้นที่เดินเคียงข้างไปกับราชันย์ และมีแวบหนึ่งที่ผู้หญิงคนนั้นหันมายิ้มเยาะเย้ยใส่มัสยา แววตาของหล่อนมันเต็มไปด้วยความสะใจที่เห็นว่ามัสยาไม่ใช่ผู้ถูกเลือก
นั่นสิ! เธอไม่ใช่ผู้ถูกเลือกอีกแล้ว
