บทที่ 9 Episode9
ความรู้สึกเมื่อโดนใครสักคนทิ้งขว้างมันโคตรจะเคว้งคว้างมากเลยว่าไหม หันไปทางไหนก็พบเจอแต่ความว่างเปล่า ไม่มีเลยสักคนที่จะอยู่เคียงข้างคอยปลอบโยนเธอในวันที่ไม่เหลือใคร
มัสยาเดินไปตามทางฟุตบาทอย่างคนเหม่อลอยหวนให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์หายนะของเธอกับราชันย์ ภาพวันนั้นหลั่งไหลเข้ามาเป็นฉาก ๆ จนกระทั่งถึงตอนปัจจุบัน
จากที่เคยถูกเขารัก ตอนนี้มัสยากลับถูกราชันย์ทิ้งอย่างไม่ไยดี เป็นเพียงของเล่นไร้ค่า ไร้ราคาที่พอหมดความหมายก็โดนเจ้าของเขี่ยทิ้ง เปรียบเสมือนของเล่นชิ้นนี้ไม่มีหัวใจ ไม่มีความรูัสึก และเจ็บไม่เป็น
ปริ้น ๆ
เสียงแตรรถดังสนั่นหวั่นไหวทั่วบริเวณแห่งนึ้ทำให้มัสยาที่เดินเหม่อสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อมีรถหรูไม่คุ้นตาจอดเทียบตรงหน้าเธอ
“ขึ้นรถมาสิ” มัสยางงหนักขึ้นไปอีกเมื่อคนในรถ ลดกระจกลงเอ่ยชักชวนให้เธอขึ้นรถไปด้วยกันทั้งที่เธอกับเขาเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มัสยาไม่เคยรู้จักเขาคนนี้ ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหน้า “ฉันมีธุระจะคุยด้วยน่ะ” เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของสาวเจ้า ชายหนุ่มปริศนาจึงเริ่มเอ่ยพูดต่อเพราะกลัวว่าเธอจะเดินหนีไปเสียก่อน ก่อนที่จะได้คุยธุระสำคัญกัน
“เรารู้จักกันหรือไง” คนคนนี้ดูไม่น่าไว้ใจเกินไป เป็นใครมาจากไหนมัสยาไม่อาจทราบได้ แต่จู่ ๆ จะมาชวนให้เธอนั่งรถไปด้วยมัสยาไม่ทำ เธอไม่ใช่คนใจง่ายและไว้ใจคนง่ายขนาดนั้น
ต่อให้เขาคนนี้จะหล่อดูดี และดูรวยมาก ถึงกระนั้นมัสยาก็ไม่ไว้ใจ ของแบบนี้มันวัดกันที่หน้าตาและเงินทองไม่ได้ ดูอย่างราชันย์สิเบ้าหน้าฟ้าประทานแต่สันดานเยื้ยงสัตว์…
“เธออาจจะไม่รู้จักฉัน แต่ฉันน่ะรู้จักเธอดี” มุมปากหยักของชายหนุ่มบิดยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ทำไมเขาจะไม่รู้จักเธอล่ะ เขารู้จักเธอดีเลยด้วย “ฉันอยากคุยกับเธอเรื่องไอ้ราชันย์”
มัสยาขมวดคิ้วยุ่ง หรี่ตามองคนในรถอย่างไม่ไว้ใจ เขาพูดถึงราชันย์ทำไม เขารู้จักราชันย์หรืออย่างไรกัน แต่เอ๊ะ! เขาบอกว่ามีเรื่องราชันย์จะคุยกับเธออย่างนั้นใช่ไหม
“ฉันไว้ใจได้ เธอไม่ต้องกลัวไปหรอกน่า” ชายหนุ่มนึกขันเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของหญิงสาวที่ดูระแวงเขามากเป็นพิเศษ มองพินิจพิจารณาใบหน้าหวานอยู่นานสองนาน เห็นในรูปเขาว่าเธอสวยแล้วนะแต่พอมาเจอตัวจริงเท่านั้นแหละ โคตรสวย! ไม่แปลกใจเลยที่ไอ้ราชันย์มันจะหวงนักหวงหนา แต่น่าเสียดายที่ความสวยของเธอหยุดคนสันดานหมาอย่างไอ้ราชันย์มันไม่ได้
ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
หลังจากที่ยืนชั่งใจตัวเองอยู่นาน สุดท้ายมัสยาก็ยอมนั่งรถมากับชายแปลกหน้าคนที่บอกว่ามีเรื่องราชันย์จะคุยกับเธอ เขาพาเธอมาร้านอาหารสุดหรูพร้อมทั้งสั่งอาหารมากมาย
“ตกลงคุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันคะ”
“ผมชื่อวายุ” ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามหญิงสาวแต่เลือกจะแนะนำตัวเองให้หญิงสาวรู้จักแทน ว่าแต่ใครอยากรู้จักเขากัน มัสยาไม่ได้อยากรู้จักชื่อของเขาสักหน่อย เธอไม่ได้อยากรู้ว่าเขาคนนี้ชื่ออะไรเป็นใครมาจากไหน เธอไม่อยากรู้ มัสยาอยากคุยธุระที่เขาว่าให้จบเธอจะได้กลับบ้านสักที ถ้าขืนว่ามีใครที่รู้จักกับราชันย์แล้วผ่านมาเจอเธอนั่งคุยกับผู้ชายคนอื่นมันคงไม่ใช่เรื่องดี
ต่อให้ราชันย์จะแสนระยำแต่เรื่องคิดมีผู้ชายคนอื่นไม่เคยมีอยู่ในหัวมัสยา
แม้ว่าเธอกับราชันย์จะเริ่มต้นกันไม่ดีนัก และเรื่องราวของเธอกับเขาตอนนี้ค่อนข้างสะบักสะบอม แต่มัสยาก็ยังรักและซื่อสัตย์กับราชันย์ทั้งต่อหน้าและลับหลัง
“ดูเหมือนว่าคุณไม่ค่อยอยากจะรู้จักผมเท่าไรนะครับ” วายุว่าอย่างขบขัน
“……..” แต่มัสยาไม่ได้รู้สึกตลกกับเขาเลยสักนิด
“งั้นเข้าเรื่องเลยก็ได้ จริง ๆ แล้วผมไม่ได้มีเรื่องของไอ้ราชันย์มาคุยกับคุณหรอกแต่ผมตั้งใจมาคุยกับคุณต่างหาก”
“……..” มัสยาที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งขมวดคิ้วหนักอย่างไม่เข้าใจ คุยกับเธอ คุยเรื่องอะไร
“คุณอยากออกมาจากไอ้ราชันย์ไหม ผมช่วยคุณได้นะ”
