บทที่ 1 BAD MORGAN : CHAPTER 1
BAD MORGAN 1
“ป๊าว่าไงนะ?”
“ตาร์ฟังป๊านะ มันจวนตัวป๊าแล้วจริงๆ ป๊าจำเป็น”
“แล้วไง? ป๊าจะทิ้งตาร์ด้วยใช่ไหม?” ใบหน้าสวยราวกับนางฟ้า กำลังยืนมองพ่อของตัวเองในห้องนอนที่ตอนนี้พ่อของเธอกำลังเก็บเสื้อผ้ายัดลงกระเป๋าใบใหญ่ เพื่อหนีอะไรบางอย่าง แน่นอนว่าเธอยืนมองด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยไม่แสดงออกว่าตกใจหรืออะไร? สีหน้าของเธอคือเอกลักษณ์ที่ใครต่อใครเห็นก็พากันหลงใหล ทั้งรูปร่างที่สูงยาว หุ่นดี ขาวนวล ใบหน้าไม่ต้องพูดถึง สวยราวกับนางฟ้า แต่ใบหน้าดุจน้ำแข็งพอๆ กับใจของเธอในตอนนี้ “ชีตาร์” หญิงสาวที่เป็นลูกคนเดียวของโชนาร์ปหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ตอนนี้กำลังตกที่นั่งลำบาก ไหนจะถูกสมาคมขับชื่อออก และการค้าทุกอย่างของแก๊งก็พลอยพังลงไปด้วย แต่ทว่าความบ้าอำนาจของโชนาร์ป ทำให้เขาหน้ามืดตามัว ไปยืมเงินของหัวหน้าแก๊งที่ใหญ่ที่สุดในรัฐแมนิโทบา ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายและชั่วช้าสารเลวที่สุด “มอร์แกน” และตอนนี้มันถึงเวลาครบกำหนดแล้วที่เขาจะต้องหาเงินจำนวนห้าสิบล้านไปคือเขา
แต่ทว่า... จะหาที่ไหนไปคืนเขากันล่ะ ก็ในเมื่อตอนนี้แก๊งของโชนาร์ปกำลังจะดิ่งลงทะเล บ้านก็กำลังจะถูกยึดและที่สำคัญ เขาจำเป็นต้องหนี แต่หนีไปคนเดียวเพราะว่า เขาได้ทำสัญญากับลูกน้องของมอร์แกนไว้ว่า ลูกสาวคนเดียวของเขาคนนี้จะเป็นคนใช้หนี้แทนเขา
“ตาร์... ตาร์ต้องช่วยป๊านะลูก ไม่งั้นป๊าตายแน่ๆ”
“แล้วป๊าจะให้ตาร์ช่วยอะไร? ตาร์เพิ่งเรียนจบมา งานก็ยังไม่ได้ทำ ป๊าเป็นหนี้เท่าไหร่”
“ห้าสิบล้าน”
“...”
“ตาร์อย่ามองป๊าแบบนั้นสิ ป๊าสัญญานะตาร์... ว่าป๊าจะหาเงินมาคืนคุณมอร์แกน และจะพาตาร์กลับมา”
“ป๊าหมายความว่ายังไง?” ชีตาร์กระพริบตากับคำพูดของพ่อตัวเอง ก่อนจะรับรู้ถึงประตูหน้าห้องที่เปิดขึ้นมา พร้อมกับลูกน้องของใครไม่รู้ที่เดินเข้ามาสามสี่คน ใบหน้าสวยของเธอสะกดลูกน้องของมอร์แกน จนแทบจะขยับไปไหนไม่ได้ สีหน้าที่แสนจะเย็นชา บ่งบอกว่าตอนนี้เธอคงจะตกที่นั่งลำบากแล้วจริงๆ สินะ
“ป๊าขอโทษนะตาร์”
ภายในคฤหาสน์สุดหรูของมอร์แกน ตอนนี้ในห้องน้ำที่ใหญ่โตกำลังถูกจัดด้วยปาร์ตี้ฟองสบู่กันอยู่อย่างเมามันชายหนุ่มหลายคนกำลังแช่อยู่ในอ่าง พร้อมกับสาวสวยร่างอวบอัดที่กำลังเบียดทรวงอกกับแผงอกแกร่งของหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุด ที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อคมกำลังจูบกับชายหนุ่มที่กำลังนวดไหล่ให้เขาอย่างแผ่วเบา มือหนาของเขาก็บีบเค้นทรวงอกอวบของหญิงสาวสองคนอย่างแรง ก่อนจะผละริมฝีปากออกจากปากชายหนุ่ม และหันมาหอมแก้มหญิงสาว ร่างกำยำที่แข็งแกร่งแรงมีรอยสักกลางแผงอก รูปร่างสูงยาว มีใบหน้าที่หล่อคมแลชั่วร้ายอยู่ตลอดเวลา เขาคือปีศาจที่มาจากขุมนรกตัวจริง เพราะที่เขาเป็นใหญ่อยู่ตอนนี้ก็เพราะฆ่าผู้มีพระคุณอย่างลุงของเขาให้ตายลง โดยให้เหตุผลว่า “รักลุงมาก ไม่อยากให้ลุงต้องอยู่นาน”
รอยยิ้มร้ายยกยิ้มขึ้น เอนศีรษะพิงกับขอบอ่าง มองชายหนุ่มหลายคนที่กำลังนวดให้เขา และหญิงสาวที่แอ่นหน้าอกอันใหญ่โตให้เขาบีบเล่น ชายที่ขึ้นชื่อว่าวิปริต เขาคือผู้ชายที่ได้ทั้งหญิงและชาย เขาไม่สนว่าตัวเองจะเป็นอะไร เพราะสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ คืออำนาจและความสุขทางกาย ที่ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย สามารถให้ความสุขเขาได้
“ขอโทษครับคุณมอร์แกน... ตอนนี้โชนาร์ปหนีไปแล้วครับ”
“เหรอ? แล้วไง สัญญาที่มันบอกว่าจะให้ใครมาเป็นตัวประกันล่ะ”
“มาแล้วครับ”
“อืม เดี๋ยวฉันออกไป” มอร์แกนโบกมือไล่ลูกน้องของตัวเอง และนึกถึงชายแก่คนหนึ่งที่บากหน้ามายืมเงินเขา แน่นอนว่ามาเฟียในรัฐไม่มีใครกล้าเสนอหน้ามาขอความช่วยเหลือจากเขาหรอก แต่ตาแก่งี่เง่าที่แก๊งตัวเองกำลังจะพังลง ดันหน้าด้านมายืมเงินเขา เหอะ คนอย่างมอร์แกน มีคนกล้ามาขอ เขาก็กล้าให้ไง แต่ถ้าไม่มีเงินมาให้เขา ก็มักจะลงเอยด้วยความตาย แต่ทว่า... ข้อเสนอของการมีชีวิตอยู่ต่อของตาแก่นั้น ก็ทำให้เขาที่ไม่ได้คิดอะไร ยอมรับข้อเสนอ ตาแก่นั้นให้คนมาเป็นตัวประกันและใช่มันต้องสำคัญมากๆ ถึงได้ทำสัญญาว่าจะหาเงินมาคืนเขาและไถ่ชีวิตตัวประกัน เพราะถ้าตาแก่นั่นไม่เสนอมา ก็ต้องตายเหมือนกัน และใช่ไม่ได้ตายคนเดียว แต่ตายมันแม่งหมดทั้งแก๊งไง
ร่างหนาลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ดูมีเสน่ห์และไหนจะกลางกายชายที่ใหญ่โตที่อยู่ในความสงบเพราะไม่ได้ถูกกระตุ้น มอร์แกนเดินไปที่ใต้ฝักบัว และเปิดสายน้ำให้ไหลรดร่างกายเขา เสร็จก็มีชายหนุ่มยื่นผ้าขนหนูสีขาวส่งให้เขานุ่ง ใบหน้าหล่อโน้มไปจูบแก้มชายคนนั้น และเดินออกจากห้อง เสยผมตัวเองที่เปียกน้ำขึ้นไป และหยิบบุหรี่มาจุดสูบ เดินตรงไปที่ห้องรับแขก
“ตัวประกันของไอ้แก่อยู่ไหน?”
“ในห้องครับคุณมอร์แกน”
“หึ ถ้าไม่เจ๋งนะ ตามฆ่าไอ้แก่นั่นได้เลย” รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่ริมฝีปาก ก่อนจะพ่นควันออกมา มือหนาบิดประตูเข้าไป ก่อนจะมองแผ่นหลังบางของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีผมสีดำยาวตรง สวมกางเกงขาเดฟสีขาวรัดรูป และเสื้อกล้ามตัวเล็กสีแดงสด สวมส้นสูงสีดำ จนมอร์แกนยืนมองอย่างเหยียดหยาม
“คงจะเป็นอีตัว หรือไม่ก็อีหนูของไอ้แก่ล่ะสิ เหอะ”
“นายว่าอะไรนะ?”
“!!!”
ชีตาร์ที่ได้ยินเสียงเข้มพูด ก็รู้สึกหงุดหงิด หันไปมองเพื่อจะมองหน้าคนที่พูดจาแบบนั้น แต่ก็ต้องตกใจกับร่างหนาตรงหน้าที่นุ่งผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวอยู่ จับจ้องใบหน้าหล่อคมที่มองเธออย่างอึ้งๆ กวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ เพราะชินกับสายตาคนที่มองเธอแบบนี้อยู่เสมอๆ ชีตาร์มองมอร์แกนด้วยสีหน้าไม่แสดงอาการหวาดกลัวหรือโมโห และใช่มันทำให้ร่างหนาถึงกับอึ้งไปนะสิ
ผู้หญิงอะไรสวยชะมัด สวยไปหมดทั้งตัว มองข้างหลังว่าสวยแล้ว... พอเห็นใบหน้า ทรวงอก เอว ทำไมถึงได้ดูดีแบบนี้นะ? ใบหน้าหล่อแสยะยิ้มและเดินไปใกล้ร่างบางที่ถอยหลังหนีร่างสูงที่สูงจนเธอต้องเงยหน้ามองเขา จนกระทั่งแผ่นหลังชนกับขอบโต๊ะ
“เธอเป็นอะไรกับไอ้แก่โชนาร์ป เมียน้อย? เมียเก็บ? อีตัว? หรือว่า... โสเภณีข้างทาง”
“นายเป็นใคร?”
“เหอะ เธอมาที่นี่เพราะอะไรล่ะ? ฉันคือใคร ผัวเธอน่าจะบอกนะ” มอร์แกนพ่นควันออกจากปากเป็นรูปวงกลม มองใบหน้าสวยที่นิ่งเฉย ไม่แสดงออกมาว่าเหม็นบุหรี่ ไม่แสดงออกว่าโมโห ตกใจ หรืออะไรเลย? เหอะ
“เกลียดผู้หญิงทำหน้าแบบนี้ฉิบหายเลย...”
“แล้วฉันต้องรู้ไหม?”
“หึ ปากดีนี่ ไงล่ะ? โดนโชนาร์ปเอาจนพรุนแล้วล่ะสิ มันถึงส่งเธอมาเป็นตัวประกัน เพื่อเอาตัวรอดหนีไปคนเดียว”
“...”
“มันบอกหรือเปล่าว่า ยืมเงินฉันไปห้าสิบล้าน จะมีปัญญาหามาคืนเหรอ เงินไม่ใช่น้อยๆ หึ... นี่คงจะจัดอีตัวมาให้ฉันล่ะสิ บอกไว้ก่อนนะ โดนไอ้แก่จัดมาแล้ว ฉันไม่เอาหรอก เพราะมันไม่ฟิต”
“นายจะให้ฉันทำอะไรเพื่อจะชดใช้หนี้ ก็ว่ามา” ชีตาร์มองใบหน้าหล่อที่ชะงัก เมื่อไม่ได้รับคำตอบโต้ หรือการแสดงอะไรทั้งสิ้นจากผู้หญิงคนนี้นอกจากแววตาที่เย็นเฉียบ สีหน้าที่ไม่แสดงออกว่ารู้สึกอะไร ยิ้มก็ไม่มี? สักนิดยังไม่มี ถ้าเป็นอีตัวก็ต้องอ่อยเขาแล้วนะ ไม่ใช่ยืนนิ่งและพูดเรื่องหนี้ของโชนาร์ป
“นอนให้ฉันเอา”
“...”
“นอนให้ฉันกระแทกจนกว่าไอ้แก่จะกลับมา...” มอร์แกนมองปฏิกิริยาของชีตาร์ก็พบว่าเธอยังคงนิ่ง ไม่พูดอะไรเลย ไม่ตกใจ? ไม่ดีใจ? สีหน้านิ่งเฉยราวกับหุ่น จนเขาออกอาการหงุดหงิดมากๆ เลยตอนนี้
“พวกมึงที่อยู่ข้างนอก เข้ามาหากูดิ!!”
“ครับ คุณมอร์แกน”
“อีนี่เป็นใคร?”
“อ้าวเธอไม่ได้แนะนำตัวเหรอครับ?”
“ถ้าแนะนำตัว กูจะเรียกมึงมาถามทำส้นตีนอะไรวะ!!”ใบหน้าหล่อตะคอกลูกน้องของตัวเองและหันไปมองชีตาร์ที่ยังยืนนิ่งอยู่แบบนั้น จนเขาถอนหายใจร้อนๆ ออกมาอย่างหงุดหงิด แม่งอยากจะฆ่าให้ตายจริงๆ
“เธอชื่อชีตาร์ครับ เป็นลูกสาวของคุณโชนาร์ป เธอเป็นตัวประกันจนกว่าคุณโชนาร์ปจะหาเงินมาคืนคุณมอร์แกนจนครบครับ...”
“ฉลาดดีนะ เอาลูกสาวมาเป็นตัวประกัน เพื่อให้ตัวเองรอดตาย และลูกสาวก็... มาตายแทน” ชีตาร์ไม่พูดอะไร แต่กลับมองใบหน้าหล่อที่เท้าเอวและโบกมือให้ลูกน้องเขาออกไป ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหาชีตาร์อีกครั้ง และโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของเธอ กวาดสายตามองไปทั่วใบหน้าที่สวยที่สุด ซึ่งเขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไหนสวยเท่านี้มาก่อน จมูกโด่งสันสวยงาม ริมฝีปากบางก็นูนน่าจูบ ดวงตากลมโตที่ไม่แสดงออกถึงความกลัวและความหวาดหวั่นใดๆ นอกจากสายตาที่ว่างเปล่า ภายใต้ใบหน้าที่เย็นชาของเธอมีอะไรให้น่าค้นหาเยอะมากจริงๆ มอร์แกนจงใจพ่นลมหายใจรดไปที่ริมฝีปากบาง เพื่อให้เธอรู้สึกอะไรบ้าง แต่ทว่าใบหน้าสวยก็ยังคนนิ่งอยู่แบบนั้น จนเขาหงุดหงิด
“แล้วไง? ฉันจะทำยังไงกับเธอดีนะ ชีตาร์”
“นายจะให้ฉันทำอะไรก็ว่ามา”
“อืม พ่อเธอเป็นหนี้ห้าสิบล้าน ทบต้นทบดอกแล้ว... ถ้าเธออยากจะหาเงินมาใช้ก็เอาสิ”
“งั้นฉันขอเวลา”
“ไม่ต้อง เพราะเธอต้องมาอยู่ที่นี่ ในสายตาของฉัน” มอร์แกนตัดสินใจที่จะเอาชีตาร์มาอยู่ที่นี่ เพราะว่าเขาเองก็กลัวว่าเธอจะหนีไปแบบพ่อของเธอ เพราะไม่งั้นเงินของเขาจะสูญแน่ๆ ที่สำคัญเขาเกลียดใบหน้าที่นิ่งเฉยของชีตาร์มากเลย อยากจะทำให้ใบหน้าที่แสนเย็นชาหายไป เกลียด!! เกลียด เพราะมันทำให้เขานึกถึงไอ้ไวท์ไง ใบหน้านิ่งเฉย แต่ซ่อนความร้ายเอาไว้ เขาโคตรเกลียด เหอะ ผู้ชายคนแรกที่เขาชอบไง... นึกถึงมันแล้วเจ็บใจชะมัด!!
“อืม ได้”
“เธอดูว่าง่ายดีนะชีตาร์ ไอ้แก่คงสอนมาล่ะสิว่าให้ทำตัวง่ายๆ กับฉัน จะได้ไม่ต้องตายก่อนที่พ่อเธอจะกลับมา”
“พ่อไม่ได้สอนหรอก ฉันแค่ไม่รู้จะขัดขืนทำไม? ในเมื่อพ่อฉันผิดที่มายืมเงินนาย ที่สำคัญฉันก็ไม่จำเป็นจะต้องขัดขืนอะไร? เพราะว่าชื่อเสียงของนายมันเลื่องลือ”
“เลื่องลือ? อะไร?”
“ก็นายชอบผู้ชาย ไม่ได้ชอบผู้หญิง เพราะงั้นฉันถึงไม่ต้องกังวลอะไรไง” ชีตาร์พูดในสิ่งที่ตัวเองรับรู้มา เพราะเธอได้ยินมาแบบนี้จากลูกน้องของพ่อ ว่าเขาแอบชอบไวท์ อดีตหัวหน้าแก๊งริชาร์ด เพราะงั้นเขาผิดเพศและเธอจะต้องกลัวทำไมล่ะ? มอร์แกนที่ได้ฟังชีตาร์พูดก็หัวเราะออกมา จนใบหน้าสวยงุนงง คิ้วสวยขมวดกันทันที ร่างหนาเดินไปประชิดร่างเล็กอีกครั้ง เท้าแขนกันร่างบางไม่ให้ไปไหน เพราะตอนนี้เธอจนมุมอีกแล้ว แต่ทว่าเธอก็สู้เขาด้วยการมองใบหน้าหล่อที่จับจ้องเธออย่างร้ายกาจ
“เธอคงฟังมาไม่หมดนะชีตาร์”
“ฟังไม่หมดอะไร?”
“ใช่ ฉันชอบผู้ชายก็จริง... แต่ฉันก็เอาผู้หญิงด้วยเหมือนกัน”
“นาย? นายเป็นพวกวิปริตหรือไง”
“จะเรียกแบบนั้นก็ได้นะ ผู้ชายรับแรงกระแทกฉันได้ดีกว่าผู้หญิงที่มักจะบ่นเจ็บ แต่ถึงอย่างนั้น... ร่องฟิตของผู้หญิงก็เอามันดีกว่าเอาประตูหลังกับผู้ชายก็แล้วกัน หึ” ใบหน้าสวยมองเขาด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย แต่ในใจกลับเต้นรัวจนเธอต้องระงับมันไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะได้ยินมัน มอร์แกนยิ้มมุมปาก มองชีตาร์ที่กลืนน้ำลายลงคอ ถึงแม้ว่าเธอจะยังคงใบหน้านิ่งเฉยไว้ก็ตามที
“นายมันโรคจิต”
“อืม สำหรับฉันจะหญิงหรือชาย ก็ได้หมดนะถ้าสดชื่น ฮ่าๆ”
“นี่คนอย่างนายมาเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดได้ไงกัน? สมาคมคิดอะไรอยู่ ถึงได้ให้คนวิปริตอย่างนายมาทำหน้าที่ใหญ่ๆ แบบนี้” มอร์แกนเบ้ปากมองบน และถอยหลังไปหยิบไปป์มาจุดสูบ จนชีตาร์มองเขาด้วยความรู้สึกหวั่นๆ นิดหน่อยที่ต้องมาอยู่กับคนวิปริตแบบนี้ และกว่าพ่อเธอจะหาเงินมาคืนเขา มันจะนานมากแค่ไหน? ถามใจพ่อเธอดูก็แล้วกัน
“ก็เป็นไปแล้ว สมาคมไม่ได้รู้เรื่องนี้ไง”
“ป๊านะป๊า... ทำไมต้องให้ตาร์มาอยู่กับคนแบบนี้ด้วยนะ” ชีตาร์บ่นออกมาอย่างหน้าตาย นี่ขนาดเธอบ่น หน้าเธอก็ยังคงที่ไม่เปลี่ยนเลย มันน่าหงุดหงิดนะ ถึงเธอจะสวยมากๆ ก็ตามทีแต่ใบหน้าที่ไม่แสดงถึงอาการทุกข์ร้อนใดๆ มันก็ทำให้เขาหงุดหงิดเช่นกันนะ
“เธออายุเท่าไหร่?”
“ยี่สิบสอง”
“รุ่นเดียวกับฉัน เรียนจบอะไร? ทำงานอะไร?”
“จบแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำ ฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ” มอร์แกนพยักหน้ารับ ยังไงเธอก็ต้องอยู่ในภายใต้อาณัติของเขา ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดกับใบหน้าสวยนิ่งก็ตามทีเหอะ
“ไปขนเสื้อผ้า ข้าวของเธอทั้งหมดมาอยู่ที่นี่ เธอคงรู้ตัวเองดีนะ ว่าอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร?”
“อืม”
“อยู่ที่นี่ใช่ว่าฉันจะให้อยู่สบายนะ ทำงานทุกอย่างก็แล้วกัน คฤหาสน์ฉันกำลังขาดคนใช้พอดี” ชีตาร์พยักหน้ารับโดยไม่คัดค้านอะไร และมันทำให้มอร์แกนยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เลยทีนี้ ผู้หญิงอะไรวะ!! แม่งจะนิ่ง จะตายด้านไปไหน เห็นแล้วหงุดหงิดโว้ย!!
“คุณมอร์แกนครับ!!”
“มีอะไร?”
“เกิดเรื่องแล้วครับ” ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วทันที มีอะไรให้ปวดหัวอีกวะ!! มอร์แกนหมุนตัวออกไปจากห้อง ทิ้งให้ชีตาร์ยืนมองอย่างนิ่งเฉย ตามกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ
มอร์แกนได้ฟังเรื่องที่ลูกน้องเล่าให้ฟังก็รีบแต่งตัว มุ่งตรงไปที่สมาคมทันทีอย่างเร่งด่วน จะอะไรซะอีกล่ะ? ถ้าความลับของเขาไม่รั่วไหลไปถึงหูสมาคมเรื่องที่ว่าเขาเป็นพวกวิปริตผิดเพศไง ได้ทั้งชายและหญิง ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องประชุมที่ตอนนี้ทุกคนกำลังนั่งปรึกษากันเรื่องของมอร์แกน
“มาพอดี คุณมีอะไรอธิบายไหมครับ? คุณมอร์แกน”
“อะไร?” ใบหน้าหล่อทำหน้าหงุดหงิดทันที ก่อนจะมองภาพในจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่ฉายภาพของเขากับชายหนุ่มทุกท่วงท่า ทำให้ร่างหนายืนกัดฟันแน่น ใครมันกล้าทำแบบนี้กับเขา? อย่าให้รู้นะ แม่งจะฆ่าตัดคอ แล้วโยนให้ฉลามแดกเลยมึง!! ใบหน้าหล่อสงบนิ่งและยิ้มออกมา
“ก็แค่ลูกพี่ลูกน้องของผม กอดคอกันมันผิดเหรอครับ?”
“มันไม่ได้มีแค่นั้นนะครับ เพราะว่าทางเราได้รับข้อมูลว่าคุณมอร์แกนเป็นพวกรักร่วมเพศ ที่สำคัญได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย มันผิดต่อการเป็นหัวหน้าแก๊งที่ใหญ่ที่สุดนะครับ”
“...”
“ความสามารถของคุณดีมาก แต่ทว่าพฤติกรรมของคุณ พวกเราเล็งเห็นว่า... จะรวบรวมรายชื่อเพื่อขับไล่คุณให้ออกจากแก๊งที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้”
“!!!”
“เราต้องทำตามกฎนะครับ เห็นใจกันด้วย เพราะงั้นถ้าคุณบริสุทธิ์ใจ ก็พิสูจน์ให้พวกผมเห็นสิครับ ว่าคุณไม่ได้ประพฤติตัววิปริตแบบนี้” มอร์แกนมองคณะกรรมการสมาคมที่ยิ้มให้เขา แต่ใช่มันคือยิ้มที่แฝงไปด้วยการเยาะเย้ยว่าเขาไม่มีทางหาข้อพิสูจน์มาได้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นแบบนั้น ต่อให้คนที่อยู่ในภาพมาพูด พวกมันก็ไม่มีทางเชื่อ และเขาจะทำยังไงดีวะ!! ตอนนี้มืดไปหมดแล้วจริงๆ
มอร์แกนกลับมาถึงคฤหาสน์ก็ตรงเข้าไปที่ห้องของตัวเอง ซัดเหล้าไปเกือบสองขวดใหญ่ๆ บ้าจริง!! อุตส่าห์เอาทุกอย่างมาเป็นของตัวเองหมดแล้วนะ
“กูจะไม่ยอมให้พวกมึง ไล่กูหรอก!!” ร่างหนากัดฟันแน่น เดินออกจากห้องไปก่อนจะมองร่างบางของชีตาร์ที่ขนกระเป๋าเสื้อผ้า เพื่อรอฟังว่าเขาจะให้เธอไปอยู่ที่ไหน? มอร์แกนมองชีตาร์ที่สบตากับเขา เดี๋ยวนะ? เหอะ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่ใบหน้าหล่อร้าย จนชีตาร์มองเขาด้วยความรู้สึกแปลกๆ และเสียวสันหลัง
“เธอ ฉันมีงานให้เธอทำล่ะ?”
“อะไร?”
“แต่งงานกับฉัน”
“!!!”
น้ำเสียงเข้มของมอร์แกนดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ ลูกน้องของเขาที่อยู่ทุกมุมของตัวคฤหาสน์ ต่างพากันตกตะลึงที่จู่ๆ มอร์แกนเจ้านายแสนวิปริตของทุกคนกำลังขอผู้หญิงแต่งงาน ใช่ แต่งงานมันเป็นอะไรที่ใหญ่มากๆ เลยนะ!! เจ้านายของเขาคิดอะไรกันอยู่ ชีตาร์อึ้งไปทันทีกับคำพูดของเขา
“แต่งงานอะไรของนาย? ฉันไม่แต่ง”
“แต่เธอต้องแต่ง แต่งงานกับฉัน... อีกสามวันต่อจากนี้”
“นายจะบ้าหรือไงมอร์แกน ฉันเป็นตัวประกันนะ”
“นั่นแหละ เธอถึงปฏิเสธอะไรฉันไม่ได้ไงชีตาร์” มอร์แกนเดินไปคว้าข้อมือชีตาร์ไว้ และพาเธอเดินขึ้นไปด้านบน ก่อนจะผลักประตูห้องนอนอีกห้องที่อยู่ติดกับห้องของเขา ห้องนอนของเขามันเป็นห้องนอนที่สามารถเปิดประตูไปมาหาสู่กันได้สบาย ร่างบางถูกผลักไปที่เตียงขนาดกว้าง และมองร่างหนาที่โน้มตัวลงมาเกือบจะทับร่างเธอ ถ้ามือบางไม่ยันอกแกร่งไว้
“พรุ่งนี้เธอจะต้องแต่งตัวสวยๆ ไปสมาคมกับฉัน... และหลังจากนั้นไปดูชุดแต่งงาน ไปดูการ์ด ของชำร่วย แหวน และก็ธีมจัดงาน ภายในสามวันทุกอย่างต้องเรียบร้อย”
“นายจะบ้าหรือไงมอร์แกน นายจะแต่งงานกับฉันทำไม? มันไม่มีเหตุผลเลยนะ”
“มีสิ เหตุผลของฉันคือ เธอจะต้องแต่งงานกับฉัน และเธอไม่มีสิทธิ์รู้อะไรทั้งนั้น... นอกจากเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของฉัน แค่นั้น”
“ฉันไม่...”
“กล้าปฏิเสธฉันอีกครั้ง ฉันไม่รับรองความปลอดภัยของเธอนะว่าจะรอดจนถึงเจอหน้าไอ้แก่โชนาร์ปหรือเปล่า?”
“...”
“พรุ่งนี้เตรียมตัวด้วย และอย่าคิดจะหนีฉัน เพราะถ้าเธอหนีพ่อเธอตาย และถ้าเธอไม่ยอม เธอก็ตาย เลือกเอานะว่าตัวเธอมีทางเลือกมากแค่ไหน?” ใบหน้าหล่อโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กับเธออีกครั้ง จนริมฝีปากร้อนแตะลงที่ริมฝีปากบางจนชีตาร์ถอยหลังแต่ก็ถูกมือหนาคว้าแขนไว้
“ฐานะเป็นเมียฉัน กับตัวประกัน... ฉันว่าเธอน่าจะชอบเป็นเมียฉันมากกว่านะชีตาร์ ไม่มีใครอยากเป็นตัวประกันตลอดไปหรอกจริงไหม?”
“เป็นเมียกับคนวิปริตอย่างนาย ฉันไม่เป็นดีกว่า”
“เหรอ แต่ทำอย่างกับเธอมีทางเลือกเยอะนักนี่ พรุ่งนี้แปดโมงเช้า ฉันต้องเจอเธอที่ห้องโถงด้านล่าง เพราะเราต้องไปทำธุระกันหลายที่ เข้าใจไหม... ว่าที่เมีย”
“...” ชีตาร์มองมอร์แกนที่แสยะยิ้มและเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ชีตาร์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ก็ต้องเหนื่อยหน่ายถ้าเธอต้องแต่งงานกับคนวิปริตแบบนั้น แต่ทำอย่างกับเธอมีทางเลือกเยอะมากนี่ ป๊านะป๊า ทำไมถึงต้องหาเรื่องมาให้เธอด้วยนะ ถ้าไม่ตกลงก็ตาย ตกลงก็ตายเหมือนกัน... ใช่ ตายทั้งเป็นไง เพียงแค่ลำพังมาอยู่ที่นี่ก็จะอ้วกอยู่แล้ว แต่ดันต้องมาแต่งงานกับเขา เพราะเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ มันใช่ไหมชีตาร์ ร่างบางลุกขึ้นไปยืนที่หน้ากระจก มองใบหน้านิ่งเฉยของตัวเอง เอาเถอะ ถึงยังไงเธอก็ไม่เคยมีความสุขอยู่แล้วนี่นา ตั้งแต่แม่เสีย และพ่อก็บ้าอำนาจ รอยยิ้มที่เคยมีก็จางหายไป เหลือก็แต่ใบหน้าที่พ่อเธอเกลียด และทุกคนก็เกลียด ก็ไม่รู้ว่าเธอจะยิ้มไปทำไม? จะแสดงสีหน้าไปทำไม? ในเมื่อชีวิตของเธอก็ไม่ได้มีอะไรดีอยู่แล้วนี่นา จริงไหม?
มอร์แกนตื่นเช้ามาพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่นอนซุกอกแกร่งอยู่ เมื่อคืนหงุดหงิดเรื่องที่สมาคมดังนั้นเขาเลยมาลงกับชายหนุ่มที่เป็นฝ่ายรับอย่างรุนแรง จนสภาพของชายคนนี้ราวกับนอนตาย ร่างหนาลุกขึ้นบิดตัวไปมาและเดินเข้าห้องน้ำไป มองนาฬิกาที่ตอนนี้บ่งบอกว่าแปดโมงครึ่งแล้ว มอร์แกนหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวมาสวมกับกางเกงขาเดฟรัดรูปธรรมดา มือหนาเสยผมตัวเองขึ้นไป นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องไปทำธุระนะ เขานอนยังไม่ตื่นหรอกจริงๆ มอร์แกนเดินไปตามทางก่อนจะลงบันไดมา ก็เห็นร่างบางของชีตาร์ที่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีฟ้าอมทะเล บวกกับผิวขาวของเธอที่รับกับสีชุด ผมสีดำตรงก็ยาวเลยหลัง เธอนั่งรอเขาเกือบครึ่งชั่วโมงแต่ก็ยังไม่เห็นร่างหนามาสักที
“ไปกันเถอะ วันนี้ต้องพาเธอไปโชว์ตัว”
“เดี๋ยวก่อน นายคิดจะแต่งงานจริงๆ เหรอ? มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะมอร์แกน”
“ฉันตัดสินใจอะไรไปแล้ว ไม่เคยหยุดทำ... เพราะงั้นอย่าเรื่องมาก” ชีตาร์มองร่างหนาที่เดินตรงไปที่รถลีมูซีสีดำ ก่อนจะถอนหายใจออกมากับชะตากรรมที่พ่อเธอทิ้งไว้ให้อย่างขัดไม่ได้
ทั้งสองคนมาถึงร้านชุดแต่งงาน แน่นอนว่ามอร์แกนให้ชีตาร์ไปลองชุดแต่งงานที่เรียบง่าย ไม่ต้องสวยอะไรมาก เพราะเขาขี้เกียจรอนาน มันไม่ได้มีความหมายอะไรมากมายขนาดนั้นไง เขาแค่ลองชุดสูทที่ตัดใหม่แค่นั้น ก่อนจะนั่งไขว่ห้างรอชีตาร์ที่ลองชุดอยู่
“นานชะมัด จะลองอะไรนักหนาวะ!!”
“คุณชีตาร์มาแล้วคะ คุณมอร์แกน...” ใบหน้าหล่อเงยหน้ามองร่างบางตรงหน้าที่อยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีขาวลายลูกไม้สะอาดตา ชายกระโปรงที่ยาวเป็นซีทรูบาง แลดูเหมาะกับชีตาร์มากๆ เธอดูเหมือนเจ้าหญิงน้ำแข็งเลย เพราะใบหน้าของเธอดูจะไม่ตื่นเต้นกับการแต่งงานในครั้งนี้ มอร์แกนมองตะลึงไปสักพักก็ปรับสีหน้าตัวเอง
“เอาชุดนี้แล้วกัน ไปเปลี่ยนไป เดี๋ยวต้องไปดูแหวนอีก” ใบหน้าสวยไม่พูดอะไรหมุนตัวกลับไปเปลี่ยนชุดตามเดิม โชคดีหรือโชคร้ายของเธอกันแน่นะ ที่ได้สวมชุดแต่งงาน แต่มันไม่ใช่การแต่งงานจริงๆ สักหน่อยใช่ไหมล่ะ? แต่มันคือการแต่งงานอะไรของเขาก็ไม่รู้ ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหตุผลของเขาด้วย
หลังจากที่มอร์แกนจัดเตรียมงานแต่งทุกอย่างแล้ว ชุดเจ้าสาวและเจ้าบ่าวพร้อม ธีมงานก็ทำตามที่เจ้าของแนะนำ เพราะเขาไม่ได้สนใจอะไรนักหนา ขอแค่มีพิธีและเซ็นทะเบียนสมรส แค่นั้นก็จบ!! เขาแคร์ที่ไหนล่ะ จริงไหม? ร่างหนาเดินนำชีตาร์ไปที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อลองแหวนแต่งงาน แต่ทว่าเธอก็ไม่จำเป็นต้องเลือกเองไง เพราะว่าเขาเลือกเองให้หมดทุกอย่าง
“เอาแหวนเพชรวงนี้แล้วกัน 4 กะรัต ส่วนของฉันก็ทองคำขาวธรรมดาพอ ถึงวันงานก็ส่งไปที่คฤหาสน์แล้วกัน”
“ค่ะคุณมอร์แกน แต่เจ้าสาวคุณสวยมากเลยนะคะ... ดูตามใจคุณด้วย อิจฉาจังที่มีว่าที่สามีคอยเอาใจใส่ทุกอย่างแบบนี้”
“ขอบคุณ พอดี ฉันเป็นพวกไม่ชอบให้ว่าที่เมียเหนื่อยอ่ะ เอาไว้เหนื่อยแค่บนเตียงก็พอ หึ” มอร์แกนพูดจากำกวมเพื่อหวังจะเห็นใบหน้าของชีตาร์ที่โกรธ โมโห หรือเขินอาย แต่ทว่ากลับได้เห็นสีหน้าที่นิ่งเฉย จนพนักงานในร้านต่างพากันมองอย่างสงสัยว่า ถูกบังคับมาแต่งงานหรือไง? ใบหน้าหล่อคมฉายแววหงุดหงิด และคว้าข้อมือบางออกจากร้านเพชร และพาเธอขึ้นรถไปเพื่อหวังไปเปิดตัวที่สมาคม
“ทีหลังหัดทำหน้าที่มันมีชีวิตชีวาบ้างนะ คนพวกนั้นคงคิดว่าฉันบังคับเธอให้มาแต่งงานด้วย!!”
“ก็มันจริงหรือเปล่าล่ะ?”
“จะจริงหรือไม่จริง เธอก็ควรทำตามฉัน อย่าลืมนะว่า... อีกไม่นานเธอก็คือเมียของฉัน ถึงแม้ว่าจะเป็นการแต่งงานที่ฉันจำเป็นก็เหอะ”
“แล้วนายจะแต่งงานทำไม?” ใบหน้าสวยจับจ้องใบหน้าหล่อคมที่ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด นี่ถ้าทางสมาคมไม่รู้เรื่องของเขานะ ก็คงจะไม่วุ่นวายแบบนี้หรอก คิดแล้วแค้น!! แต่ก็อยากจะเห็นน้ำหน้าพวกมันตอนที่เขาเดินไปบอกว่า เขากำลังจะแต่งงานนี่สิ แค่คิด รอยยิ้มร้ายก็กระตุกขึ้นมา ทำให้ชีตาร์หันหน้าหนีเขาทันที
รถหรูแล่นมาจอดที่หน้าสมาคม ก่อนจะลงจากรถและโอบเอวบางของชีตาร์ไว้ จนเธอบิดตัวหนีแต่ทว่าใบหน้าหล่อคมก็กระซิบที่ข้างหูของเธออย่างแผ่วเบา
“อยู่เฉยๆ อย่าดิ้นมาก ถ้าไม่อยากโดน” ใบหน้าสวยไม่ตอบสนองอะไร แต่กลับหยุดดิ้น ทำให้มอร์แกนยิ้มออกมาอย่างมาดร้าย ประคองเอวของชีตาร์ไปที่ห้องประธานสมาคมที่ตอนนี้ทุกคนอยู่กันครบและงุนงงกับการมาของมอร์แกนและที่สำคัญกำลังจับจ้องผู้หญิงที่เขาโอบเอวด้วยสายตาตกตะลึงในความสวยราวกับนางฟ้า
“สวัสดีทุกคน พอดีผมมีเรื่องจะมาบอก... มันอาจจะเร็วไป แต่ก็ขอเชิญร่วมงานล่วงหน้าเลยนะครับ”
“มีอะไรเหรอมอร์แกน? แล้วผู้หญิงคนนี้...”
“อ่อ เธอชื่อชีตาร์ครับ เป็นลูกสาวของโชนาร์ปที่พวกคุณอาจจะรู้จักกันดี... พอดีเราสองคน กำลังจะแต่งงานกัน”
“!!!” ทุกคนที่ได้ฟังคำพูดของมอร์แกน ต่างพากันตกใจทันทีกับเรื่องเซอร์ไพร์สที่เขาพูดขึ้น ใบหน้าหล่อแสยะยิ้มอย่างเหนือกว่า เพราะทำให้กรรมการบางคนถึงกับเหงื่อตก ที่จะขับไล่เขาในตอนนี้ มันต้องยุติลงเพราะว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่ใครๆ พูดถึง เขาเองนี่ก็ฉลาดเหมือนกันนะ... ใช้ประโยชน์จากชีตาร์ได้เนี้ย แหมดีจริงๆ
“พวกคุณอาจจะสงสัย แต่ไม่ต้องสงสัยแล้วล่ะ ผมกำลังจะแต่งงาน กับผู้หญิงคนนี้... ที่สำคัญ เรื่องที่พวกคุณจะลงชื่อขับไล่ผมออกจากสมาคมเป็นอันยกเลิกนะ”
“...”
“เพราะผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะแต่งงานมีครอบครัว มีเมียที่สวย แล้วผมจะเป็นพวกวิปริตผิดเพศได้ยังไง? จริงไหมครับ ชีตาร์ที่รัก” มอร์แกนบีบเอวบางของชีตาร์เพื่อให้เธอพยักหน้ารับ แต่ทว่าใบหน้าสวยกับนิ่งเฉย เพราะเธอรู้แล้วไงว่าที่เขาอยากจะแต่งงานกับเธอ มันเพราะอะไร... เอาเธอเป็นไม้กันหมา เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง เพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องถูกสมาคมขับไล่และถูกมองว่าเป็นคนวิปริต เขามันร้ายจริงๆ ใบหน้าหล่อเห็นว่าชีตาร์ไม่พูดอะไรเลยกดริมฝีปากลงบนแก้มที่นุ่มนิ่มของเธอ จนร่างบางตกใจหันไปมองเขาทันทีก็พบกับใบหน้าที่ส่งสายตามาให้เธอพูดอะไรออกไปบ้าง ชีตาร์สูดลมหายใจเข้า เปลืองตัวจริงๆ โดนผู้ชายวิปริตจูบแก้มแบบนี้
“ใช่ค่ะ มอร์แกนเขาจะวิปริตได้ไง ในเมื่อเขากำลังจะแต่งงานกับฉัน”
“เนาะ ฉันอยู่กับเธอตลอดเวลา... ไม่รู้ว่าพวกเขาเอาเรื่องแบบนี้มาขับไล่ฉันได้ไงก็ไม่รู้ ที่รักช่วยฉันด้วยสิ” ชีตาร์มองมอร์แกนที่อ้อนเธอต่อหน้าทุกคนที่ตอนนี้ เสียรู้คนอย่างมอร์แกนเข้าให้ คนอย่างเขาถ้าไม่จำเป็น อย่าเข้าไปยุ่งด้วยจะดีกว่า เพราะว่าถ้าเขาชนะขึ้นมา คนที่แพ้มักไม่รอด
“เอาเป็นว่า อีกสามวันจะถึงงานแต่งของผมกับชีตาร์ เพราะงั้นเรียนเชิญด้วยนะ ขอตัว”
ร่างหนายิ้มให้กับประธานสมาคมที่นั่งเอ๋ออยู่แบบนั้น ไม่คิดว่าหลักฐานที่เขามีจะไม่ได้ทำให้คนๆ นี้ยอมรับออกมาได้ หรือว่าเขาจะเข้าใจผิดกัน แต่ถึงอย่างนั้นความหวาดกลัวก็แล่นเข้ามาแล้วสิ พวกเขาแพ้มอร์แกน แบบนี้เขาจะไม่...
“จัดงามๆ ให้พวกมันสักหน่อย... โทษฐาน จับผิดกู หึ”
มอร์แกนกระซิบบอกลูกน้องของตัวเอง และพาชีตาร์ออกไปจากสมาคม เมื่อร่างหนามาถึงก็เดินตรงเข้าไปที่คฤหาสน์โดยปล่อยให้ชีตาร์เดินเข้ามาคนเดียว อย่างนิ่งๆ ใบหน้าสวยมองมอร์แกนที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับร่างสาวสวยที่ยืนรอเขาอยู่ ก่อนจะพากันเดินไป โดยที่เธอได้แต่ปลงกับชีวิตตัวเอง ตกดึกชีตาร์รู้สึกหิวก็เลยกะว่าจะออกมาหาอะไรกิน แต่ทว่าเธอจะต้องเดินผ่านหน้าห้องของเขา แน่นอนว่าเธอไม่ได้สนใจจนกระทั่ง...
“ซี๊ดดด...มะ มอร์แกนครับ... แรงไป”
“แฮ่กๆ มึงอยู่เฉยๆ กูกำลังมันส์!!” สายตาคมหันไปมองประตูที่เปิดออกมาก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างหนาของมอร์แกนกำลัง... ใบหน้าหล่อกัดกรามแน่นกระแทกท่อนเอ็นใส่ร่องสวาทด้านหลังของชายหนุ่มอย่างเมามัน ก่อนจะมองไปที่ประตูก็เห็นร่างบางที่เบิกตาโตอยู่แต่ทว่าสีหน้าก็ไม่ได้แสดงว่าตกใจหรืออะไร มอร์แกนยกยิ้มและชี้นิ้วมาที่เธอ
“อ๊ะ มาสนุกกันไหม? ชี... ตะ ตาร์”
ชีตาร์ไม่ตอบอะไร แต่กลับเดินตรงเข้ามาเรื่อยๆ จนมอร์แกนยกยิ้ม ชายหนุ่มที่กำลังรองรับแรงกระแทกมองใบหน้าสวยของชีตาร์ก็ตกตะลึงในความสวยของเธอ หาได้อายในสิ่งที่ทำตอนนี้ไม่? มอร์แกนยื่นมือไปเพื่อให้ชีตาร์เดินเข้ามา แต่ทว่าเธอจับไปที่ลูกบิดประตูจนมอร์แกนและชายคนนั้นมองตามอย่างไม่เข้าใจ สีหน้าของชีตาร์นิ่งเฉยราวกับไม่ได้รู้สึกอะไร ในสิ่งที่ตัวเองเห็นอยู่ตอนนี้
