บทที่ 2 BAD MORGAN : CHAPTER 2
BAD MORGAN 2
งานแต่งงานในวันนี้อยู่ในธีมดอกไม้สีขาวและสีม่วงตามสไตล์ของมอร์แกนที่เป็นฝ่ายเลือก ถึงตอนนี้ทุกคนที่ต่างพากันมาร่วมงานหมั้นในตอนเช้ากำลังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วกับการแต่งงานสายฟ้าแลบของหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดของรัฐแมนิโทบา ผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็น บุรุษที่วิปริตผิดเพศ ได้ทั้งชายและหญิง ถึงแม้ทางสมาคมจะต้องยุติในการขับไล่เขาลง เพราะถือว่าการแต่งงานของมอร์แกนสามารถลบข้อครหาได้อย่างชัดเจน บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยแขกที่มาทั่วสารทิศ แม้แต่ผู้หญิงที่มอร์แกนเคยได้ และเลี้ยงอยู่ หรือแม้กระทั่งชายหนุ่มที่เดินไปมาในคฤหาสน์ตอนนี้ล้วนแล้วแต่คือเครื่องเล่นทางกายให้กับเขาทั้งนั้น
ใบหน้าหล่อคมของมอร์แกนกำลังสวมชุดสูทสีขาวและเนกไทสีม่วงเข้ม ผมสีดำน้ำตาลถูกปัดขึ้นไป เผยให้เห็นรอยสักที่ต้นคอของเขา ที่สักด้วยรูปไพ่คิงโพดำ ในความคิดของเขามันหมายถึง ราชาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และมันสมควรมาอยู่บนคอของเขาไงล่ะ เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลยกับงานแต่งที่จัดขึ้นมาในครั้งนี้ ถึงแม้มันจะทำให้เขาหงุดหงิดที่ต้องรับหน้ากับพวกคนที่จ้องจะเยาะเย้ยเขา แต่มันสะใจดีนี่น่า งานในตอนเช้าคือพิธีหมั้นและจดทะเบียนสมรส ส่วนงานกลางคืนคือปาร์ตี้เล็กๆ น้อยๆ ที่เขาจัดขึ้น ร่างหนาเดินออกมาจากห้อง ลุคเจ้าบ่าวของเขาในตอนนี้กินขาดหัวหน้าแก๊งมาเฟียทุกคนที่มาร่วมงานในครั้งนี้ สายตาคมหันไปมองห้องอีกห้องที่มีว่าที่เจ้าสาวของเขาอยู่ในนั้น มองช่างแต่งหน้าที่เดินออกมา
“ชีตาร์เสร็จหรือยัง? จะได้เวลาล่ะ”
“เสร็จแล้วค่ะคุณมอร์แกน เหลือเปลี่ยนชุดค่ะ” ใบหน้าหล่อพยักหน้ารับ และเดินลงบันไดไป บรรดาแขกที่พูดคุยกันอยู่ก็พากันตกตะลึงในความหล่อคมของเขา แต่ผิดตรงที่เขามันเป็นพวกวิปริตนี่สิ ไม่งั้นเขาคงเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดูหล่อและน่าค้นหามากๆ มอร์แกนแบกหน้าที่ปั้นยิ้มออกไป เพื่อพูดคุยกับแขก มองพิธีรีตองที่ถูกจัดวางไว้ มีแหวนสองวงที่วางอยู่บนพานดอกไม้ที่สวยงาม เพราะมอร์แกนไม่มีญาติและที่สำคัญมันไม่จำเป็นสักนิดเลยนะ ว่าไหม เพราะถึงยังไงการแต่งงานมันก็คือกางแต่งงานปลอมๆ ที่เขาสร้างขึ้น เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองก็เท่านั้น
“อยากเห็นเจ้าสาวของคุณจังเลยนะครับคุณมอร์แกน”
“ใช่ๆ ผมก็อยากเห็น ลูกสาวของคุณโชนาร์ป... เขาว่ากันว่าเธอสวยราวกับนางฟ้า แต่ผิดตรงที่เธอไม่ค่อยเป็นมิตรกับใคร เหลือเชื่อที่เธอจะแต่งงานกับคุณนะครับ ยังไงก็ยินดีด้วย” มอร์แกนพยักหน้ารับ กลอกตาไปมาอย่างเซ็งๆ เพราะตั้งแต่เขาคุยกับหลายๆ คนแล้วนั่น ส่วนมากจะถามหาแต่ชีตาร์ ยัยผู้หญิงหน้านิ่งคนนั้นคนเดียว เหอะ มีเสน่ห์เหลือเกิน!!
“เจ้าสาวมาแล้วค่ะ”
สิ้นเสียงของช่างแต่งหน้า ทุกคนก็จับจ้องไปที่บันไดด้านบน ทุกคนต่างพากันอ้าปากตาค้างกันหมด ที่เห็นร่างบางที่อยู่ในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ ผมสีดำยาวถูกก้าวเป็นม้วยขึ้นไปและปักด้วยดอกกุหลาบสีขาวรอบๆ ใบหน้าสวยคมถูกแต่งหน้าด้วยบางๆ แต่กลับสวยราวกับเจ้าหญิงน้ำแข็ง แม้แต่มอร์แกนเองยังอึ้งไปกับความสวยงาม ปกติเธอไม่แต่งหน้าก็สวยมากอยู่แล้ว แต่พอแต่งหน้าแต่งตัวแบบนี้ ทำเอาเขาอึ้งไปเหมือนกัน ก่อนจะได้สติเดินไปรอรับเธอที่บันได ยื่นมือไป จนชีตาร์สบตากับเขาและวางมือลงบนมือหนาที่บีบกระชับมือของเธอ
“สวยมาก”
“เจ้าสาวของคุณมอร์แกนสวยจริงๆ”
“เหมาะสมกันที่สุดเลย ยินดีด้วยนะครับ” ชีตาร์มองผู้คนที่มองเธออย่างหลงใหลแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเธอเองก็ใช่ว่าจะดีใจกับการแต่งงานที่บ้าบอแบบนี้ มอร์แกนพาเธอไปนั่งที่โซฟาสุดหรู มองใบหน้าสวยที่มองสบตากับเขา จนเขาโน้มใบหน้าเข้าไปชิดกับแก้มนวลจนชีตาร์ถอยหลังไป แต่ทว่ามือหนาก็ประคองแผ่นหลังเธอไว้ เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต
“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย ทำหน้าซังกะตายแบบนี้ พวกมันคงเชื่อฉันหรอกนะ”
“หน้าฉันเป็นแบบนี้ นายจะให้ฉันทำยังไง?”
“ยิ้มเป็นไหม?”
“ไม่” มอร์แกนผละใบหน้าออกมา ก่อนจะถึงเวลาสวมแหวน เขาหยิบแหวนเพชรเม็ดงามมา และจับมือซ้ายของชีตาร์ที่ขืนเขานิดหน่อยแต่ก็ได้แค่นั้น เมื่อในตอนนี้แหวนเพชรถูกสวมลงที่นิ้วนางข้างซ้ายเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมา ถึงจะขัดขืนยังไงมันก็ไม่เป็นผลหรอกตาร์... เธอเอื้อมมือไปหยิบแหวนทองคำขาวมาและจับมือซ้ายของเขามาสวมเป็นอันเสร็จ
“ต่อไป จะเป็นการจดทะเบียนสมรสนะครับ”
“ว่าอะไรนะ?”
“ครับ จดทะเบียนสมรส” ใบหน้าสวยหันไปมองมอร์แกนอย่างนิ่งๆ เธอตกใจไม่น้อยที่ต้องจดทะเบียนสมรสกับเขาด้วย เขาไม่ได้บอกเธอนี่น่าว่าจะต้องจดทะเบียนด้วย แล้วนี่มันหมายความว่ายังไงกัน? มอร์แกนยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหยิบปากกามาเขียนชื่อตัวเองลงไป และยื่นไปให้ชีตาร์ที่นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น
“นายไม่ได้บอกฉันเรื่องนี้...”
“ก็กะจะเซอร์ไพร์สเมียไงครับ?”
“แต่ฉันไม่” ชีตาร์ผลักสมุดทะเบียนสมรสไปที่มอร์แกนอีกครั้ง สร้างความตกใจให้กับแขกที่กำลังมองมอร์แกนอย่างจับผิดอยู่ตอนนี้ ใบหน้าหล่อคมกัดฟันแน่น โน้มใบหน้าไปกระซิบที่ข้างหูของชีตาร์
“ถ้าไม่อยากให้ไอ้แก่โชนาร์ปตาย... เซ็นซะ”
“นายกำลังจะผิดสัญญา นายบอกว่าถ้าฉันแต่งงานกับนาย นายจะไม่ทำอะไรป๊า”
“ใช่ แต่ตอนนี้เธอกำลังจะผิดคำสัญญากับฉันไง เอาสิ ไม่เซ็น ก็เตรียมตัวรับศพไอ้แก่ได้เลย อ่อไม่สิ คงจะไม่มีโอกาสรับหรอก เพราะเธอก็ต้องตายเหมือนกัน”
ใบหน้าสวยตกใจอีกครั้งที่ริมฝีปากร้อนๆ จูบลงที่แก้มของเธอ เพื่อไม่ให้ใครสงสัย มอร์แกนเลยจูบแก้มเธอ ชีตาร์กำมือตัวเองแน่น หลับตาลงกับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ มือบางหยิบปากกามาถือไว้ และลังเลอยู่นานที่จะเขียนชื่อตัวเองลงไป เมื่อนึกถึงว่าคนๆ นี้สามารถทำอะไรได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ นั่นหมายความว่า พ่อของเธอและตัวเธอก็ไม่ปลอดภัยด้วย ชีตาร์จรดปลายปากกาลงในทะเบียนสมรส และวางปากกาลงอย่างนิ่งเฉยตามสไตล์ของตัวเอง
“เป็นอันว่าตอนนี้ คุณมอร์แกนกับคุณชีตาร์ ได้เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะครับ ยินดีด้วยครับ”
เสียงปรบมือดังขึ้นเพื่อร่วมแสดงความยินดีกับหัวหน้าแก๊งที่ใหญ่ที่สุด มอร์แกนยิ้มออกมาและเอื้อมมือไปกอดไหล่บางไว้หลวมๆ ก่อนจะปล่อยให้แขกไปรับประทานอาหารกัน และเตรียมงานปาร์ตี้ตอนกลางคืน ดังนั้นชีตาร์เลยเลือกที่จะขึ้นมาพักที่ห้องของตัวเอง แต่ทว่าประตูปลายเตียงเธอที่เชื่อมต่อกับห้องของมอร์แกน เปิดขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ถอดชุดสูทออก เหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมออกไปสามเม็ด มอร์แกนเดินตรงมาหาชีตาร์และโน้มตัวลงเท้ามือลงกับเตียง โดยที่จับจ้องใบหน้าสวยที่เบือนหน้าหนีเขา
“เธอเกือบทำให้ทุกคนสงสัยฉัน”
“นายไม่ยอมบอกฉันเรื่องจดทะเบียนสมรส”
“จะบอกทำไม? บอกไปแล้วเธอปฏิเสธได้งั้นเหรอ ถึงยังไงเธอก็ต้องทำตามฉันอยู่ดี จริงไหม?”
“แต่อย่างน้อยก็ควรจะบอกฉัน ไม่ใช่ให้ฉันรู้ทีหลังแบบนี้... แล้วยังไง จะหย่ากันตอนไหน?”
“ก็หลังจากที่ไอ้แก่โชนาร์ปเอาเงินห้าสิบล้านมาประกันตัวเธอไป ถ้าพ่อเธอกลับมาและเอาเงินห้าสิบล้านมากองตรงหน้าฉัน... ทะเบียนสมรสจะมีชื่อฉันเซ็นหย่าอยู่บนนั้น และเธอก็แค่เซ็นหย่า จบ”
“...”
“เอาน่าชีตาร์ เธอไม่มีทางเลือกนะ ก็แค่ทำหน้าที่เมียปลอมๆ ให้ฉัน เป็นไม้กันหมาให้ฉันเวลาที่ฉันจะไปไหนมาไหน กับชายที่ฉันจะเล่นด้วยแค่นั้น”
“นายมันโรคจิต” ใบหน้าสวยหันไปมองเขา หลายวันก่อนที่เขาหน้าด้านชวนเธอไปมีอะไรกับเขาพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งมันน่ารังเกียจมากๆ จนเธอรับไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ เลยเลือกที่จะไม่สนใจ
“หลังจากนี้ ฉันจะไปหางานทำเพื่อใช้หนี้นายได้ยัง?”
“จะไปทำไม? เดี๋ยวไอ้พวกสมาคมมันก็สงสัยฉันอีก ไม่ต้องไป”
“แล้วฉันจะหาเงินที่ไหนมาคืนนายล่ะ ก็บอกแล้วไงว่าจะใช้หนี้นายไปด้วย” มอร์แกนแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ชีตาร์อีกครั้ง แต่ก็ได้แค่เพียงรับรู้สายตาที่แสนจะเย็นชากลับมาแค่นั้น
“ไม่ต้อง ตอนนี้เธอคือเมียฉัน ไม่ใช่ลูกหนี้ เพราะลูกหนี้จริงๆ คือไอ้โชนาร์ปพ่อของเธอ ส่วนเธอแค่ตัวประกันหรือตอนนี้คือไม่ว่าฉันจะสั่งให้เธอทำอะไร เธอก็ต้องทำตามฉัน เท่านั้น”
“แต่...”
“อยากทำมากนัก ก็ลองมาทำหน้าที่เมียดูสิ”
“ไม่”
“อะไร? ฉันหมายถึงหน้าที่เมียที่ดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับผัวตัวเอง เช่นทำอาหาร ดูแลเรื่องส่วนตัวของผัว เอาใจผัวอะไรประมาณนี้ ทำได้ไหม?”
“ฉันทำไม่ได้...”
“งั้นก็หัดทำซะ เพราะเธอต้องทำมัน ส่วนเรื่องบนเตียง ฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งเธอหรอก เพราะทุกวันนี้ฉันมีให้กินเพียบแล้วล่ะ” มอร์แกนยักคิ้วให้ร่างบางก่อนจะผละออกจากห้องเธอไป ชีตาร์ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับชีวิตที่ตัวเองเผชิญอยู่ตอนนี้ ร่างบางเปลี่ยนชุดแต่งงานเป็นชุดเดรสสีขาวรัดรูปธรรมดา แต่ไม่ว่าเธอจะอยู่ชุดไหนเธอก็สวยอยู่ดี ชีตาร์เดินออกจากห้องมากะว่าจะลงไปข้างล่าง แต่ทว่ากลับเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่ดักหน้าเธออยู่
“หน้าเชิดเชียวนะ ได้แต่งงานกับคุณมอร์แกนเนี้ย”
“...”
“อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ ผู้หญิงและคู่นอนของคุณมอร์แกน เขารู้กันหมด ว่าการแต่งงานนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร?”
“แล้วมาบอกฉันทำไม?”
“ก็มาบอกให้หล่อนรู้ตัวไว้ไงว่า ก็เป็นได้แค่ไม้กันหมาให้คุณมอร์แกนแค่นั้น อย่าคิดหวังสูงเลยว่าเขาจะเอาหล่อนจริงๆ หึ” ชีตาร์ไม่ตอบอะไร แต่กลับเดินสวนผู้หญิงคนนี้ไปแต่ทว่ากลับถูกมือบางคว้าแขนไว้ จนเธอสะบัดออกทันทีอย่างรังเกียจ
“อย่าแตะต้องตัวฉัน”
“ทำไม? สูงส่งนักหรือไง ก็แค่อีตัวที่คุณมอร์แกนเลือกมาแต่งงาน อย่าโอหังให้มันมากนักนะ!!”
“ถ้าคุณว่าฉันเป็นอีตัว คุณก็คงเป็นโสเภณีที่คอยรองรับเขาบนเตียง... หน้าที่เหมือนกัน แต่แตกต่างกันตรงที่ว่าฉันแต่งงานเป็นเมียเขา กับคุณที่เป็นได้แค่โสเภณีชั่วคราว ไม่ได้มีหน้ามีตา”
“แก!!”
หมับ
“คิดจะทำอะไรคุณชีตาร์” ใบหน้าสวยมองลูกน้องของมอร์แกนที่คว้าข้อมือผู้หญิงคนนี้เอาไว้ ก่อนที่เธอจะมองชีตาร์ด้วยสายตาที่เคียดแค้นและสะบัดมือหลุดออกจากมือที่แข็งแรงของลูกน้องมอร์แกน
“ก็จะตบสั่งสอนมันนะสิ เป็นแค่อีตัวที่คุณมอร์แกนเลือกมาแต่งงานแต่ดันสะเออะเชิดหน้าชูตา”
“คุณชีตาร์ไม่ใช่อีตัว ที่สำคัญเธอคือลูกสาวของอดีตแก๊งโชนาร์ป รู้ไว้ซะด้วยก่อนจะทำอะไร”
“!!!” ผู้หญิงคนนี้อึ้งไปทันทีเมื่อรับรู้ถึงอดีตแก๊งโชนาร์ปที่หายสาบสูญ แต่เธอไม่คิดว่าโชนาร์ปจะมีลูกสาวด้วย คิดว่าหล่อนเป็นแค่อีตัวที่มอร์แกนหามาเพื่อกันตัวเองไม่ให้ออกจากสมาคม
“ที่สำคัญ ไม่ว่าคุณชีตาร์จะเป็นใคร เธอก็ไม่สิทธิ์... เพราะตอนนี้คุณชีตาร์คือนายหญิงแห่งแก๊งมอร์แกน”
“...”
“หน้าที่ของพวกฉันนอกจากจะปกป้องคุณมอร์แกนแล้ว ก็ต้องปกป้องนายหญิงของเจ้านายด้วย เพราะฉะนั้นอย่าคิดทำอะไรนายหญิงของพวกฉัน” ชีตาร์มองลูกน้องของมอร์แกนที่เดินมารุมผู้หญิงคนนี้ ก่อนที่หล่อนจะสะบัดหน้าหนีไปที่ห้องของมอร์แกน ใบหน้าสวยส่ายหน้าไปมาและหันไปก้มหัวให้กับลูกน้องของมอร์แกน
“ขอบคุณมากนะ แต่ฉันไม่ใช่นายหญิงของที่นี่ พวกคุณคงรู้ดีว่าฉันแต่งงานกับเจ้านายของพวกคุณเพราะอะไร?”
“แต่ถึงยังไงคุณชีตาร์ก็แต่งงานกับนายแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร พวกผมมีหน้าที่ปกป้องคุณมอร์แกนและนายหญิงของที่นี่ครับ” ใบหน้าสวยมองลูกน้องของมอร์แกนที่ก้มหัวให้เธอและพากันเดินไปประจำที่ของตัวเอง ร่างบางถอนหายใจออกมาและเดินลงบันไดไป ซึ่งแน่นอนว่าสายตาของทุกคนมองเธอมีทั้งหลงใหลและปลาบปลื้ม แต่กลับไม่มีสายตาที่จับจ้องราวกับจะกินกลืนเธอหรืออะไรนะ? เพราะอะไรคงจะรู้กันดี ชีตาร์ไม่พูดไม่จากับใคร และที่สำคัญ คงจะไม่มีใครกล้าพูดคุยกับเธอมากกว่า
กระทั่งเย็นมาถึง ชีตาร์กลับขึ้นห้องมาหลังจากที่เดินเล่นไปรอบคฤหาสน์ของเขาที่ใหญ่กว่าบ้านของเธอ และที่สำคัญเธอก็เพลียอยากจะขึ้นมาพักผ่อนด้วย เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงงานปาร์ตี้ก็จะเริ่มขึ้นแล้ว เธออาบน้ำและอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ ออกมานั่งที่ปลายเตียงหยิบมือถือมาดูเบอร์ของพ่อ กดโทรไปก็พบว่าเป็นระบบฝากข้อความ จนเธอเหนื่อยใจ
แกร๊ก
ประตูที่เชื่อมต่อกับห้องของมอร์แกนเปิดขึ้น แต่ทว่าไม่ใช่ร่างหนาที่เธอคุ้น แต่กลับเป็นร่างหนาของผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาดีมากๆ จนเธอลุกขึ้นยืนมองเขา
“คุณเป็นใคร?”
“สวยมากจริงๆ สวย...”
“ฉันถามว่าคุณเป็นใคร? คุณไม่ควรเข้ามาในห้องนี้” ร่างหนาของชายคนนี้ย่างกายเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ถึงแม้จะหวาดกลัว แต่สีหน้าที่นิ่งเฉยกลับสะกดและดึงดูดชายคนนี้ให้อยากค้นหาในตัวของเธอ
“คุณสวยมากๆ เลยนะชีตาร์”
“คุณควรออกไป”
“ทำไมล่ะ? ผมรู้นะว่าคุณแต่งงานกับคุณมอร์แกนเพราะอะไร อีกอย่างคนอย่างเขาให้ความสุขคุณไม่ได้หรอก เพราะงั้นผมขอเป็นคนให้ความสุขคุณเองนะครับ” ชีตาร์ขมวดคิ้วก่อนจะถูกมือหนากระชากแขนไปจนร่างบางแนบชิดกับอกแกร่ง เธอดิ้นไปมา เงยหน้าสบตากับชายคนนี้ที่จับจ้องมองเธออย่างหลงใหล
“ให้ตายเหอะ คุณสวยจนผมอดใจไม่ไหวจริงๆ”
“ปล่อยฉัน... ไม่งั้นฉันจะตะโกนเรียกคนมาช่วย”
“เชิญเลย ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บนนี้หรอกครับ เขาลงไปงานปาร์ตี้กันหมด... ผมเสียดายคุณจัง ทำไมถึงต้องแต่งงานกับคุณมอร์แกนด้วย”
“กรุณาปล่อยฉันด้วย”
“คุณนิ่ง คุณเย็นชาดีจัง ไม่หวาดกลัวอะไรด้วย ผมชอบนะ”
“คุณ... ฉันบอกว่าให้ปล่อย” ถึงแม้ว่าเธอจะกลัวมาก แต่ทว่ามันก็เกิดขึ้นแค่ภายใน เพราะว่าภายใต้ใบหน้าของเธอ มันไม่ได้แสดงออกว่ากลัวหรืออะไร? เพราะสีหน้าเป็นแบบนี้ ถึงได้เป็นที่หลงใหลของใครหลายๆ คนที่สบตากับเธอ ผู้ชายทุกคนต่างพากันหลงใหลใบหน้าที่แสนเย็นชาของเธอ ว่าด้วยใบหน้าของเธอที่สวยจนหาที่ติไม่ได้
“ปล่อยได้ไงล่ะ คืนเข้าหอคืนแรก คุณมอร์แกนก็ต้องใช้บริการผมอยู่ดี คุณจะเหงานะ”
“ฉันขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อย”
“ผมจะทำให้คุณหายเหงาเองนะครับ” ใบหน้าสวยเบือนหน้าหนีใบหน้าหล่อที่จะจู่โจมริมฝีปากของเธอ แถมยังกอดรัดเอวเธอแน่น จนเธอดีดดิ้นไปมาอย่างสุดแรงเพื่อให้รอดพ้นจากอันตรายในครั้งนี้
“มึงเสี่ยนมากใช่ไหม?”
“!!!”
“มอร์แกน”
น้ำเสียงเข้มดังขึ้นจากประตูเชื่อมต่อ ชีตาร์ผลักอกแกร่งออกไปและขยับไปยืนที่ปลายเตียง มองผู้ชายคนนี้ที่ก้มหน้าลงทันทีก่อนจะถูกมือหนาของมอร์แกนจิกหัวอย่างแรงจนชีตาร์มองตามอย่างนิ่งๆ
“กูถาม!!”
“ผะ ผม... ขอโทษครับ เห็นว่าชีตาร์อาจจะเหงาก็เลย...”
“กูไม่ได้ถามว่าชีตาร์เหงาหรือเปล่า? แต่กูถามว่ามึงเสี่ยนมากใช่ไหม!!”
“อึก คะ ครับๆ”
“ดี งั้นมึงกลับไปเลย เพราะกูไม่ใช้บริการมึง!!”
“ตะ แต่คุณมอร์แกน”
“อย่าให้กูเห็นว่ามึงเสนอหน้ามาอีกนะ ไม่งั้น กูไม่รับรองความปลอดภัย” ร่างหนาเดินไปเปิดประตูห้องของชีตาร์และผลักร่างหนาของชายคนนั้นออกไป ก่อนจะสั่งอะไรลูกน้องสักพักก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“เธอทำให้ฉันหมดอารมณ์บนเตียง”
“เกี่ยวอะไรกับฉัน?”
“ไอ้ทอมมันกลับไปแล้วไง”
“ก็นายไล่เขา มันไม่เกี่ยวกับฉันเลยนะ เขาเข้ามาลวนลามฉันเอง อ่ะ!!”
“แล้วไง? มันเสี่ยนมาก แล้วเธอล่ะเสี่ยนตามมันหรือเปล่า?”
“อย่ามาหยาบคายกับฉันนะมอร์แกน ฉันไม่ใช่นาย ปล่อย” ใบหน้าสวยพยายามสบตาเขาให้ปล่อยมือที่จับต้นแขนเธอบีบอย่างแรง และผลักเธอลงกับเตียงพร้อมกับคร่อมเธอไว้ด้วย ชีตาร์ดันอกแกร่งไว้ แต่ทว่ามือหนากลับตรึงข้อมือเธอไว้ที่เหนือหัว ส่งผลให้ร่างกายบางแอ่นหาอกเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“ทำไม? ฉันมันเป็นแบบนี้ล่ะ อีกอย่างทำไมฉันจะพูดคำหยาบๆ กับเธอไม่ได้ล่ะหืม”
“ปล่อยฉันนะ”
“หึ ตอนไอ้ทอมกอด ทำไมไม่ดีดดิ้นแบบนี้บ้างล่ะ? ฉันผัวเธอนะชีตาร์”
“มอร์แกน...” ร่างหนาจับจ้องใบหน้าสวยที่จับจ้องมองเขาด้วยแววตาที่แข็งกระด้าง มอร์แกนก้มใบหน้าลงเพื่อจะจูบเธอแต่ทว่าเธอเบือนหน้าหนี จนเขาได้แค่หอมแก้มเธอเท่านั้น ส่งผลให้ชีตาร์สะบัดหน้าไปมาและมันทำให้ริมฝีปากร้อนๆ ของเขาเฉียดริมฝีปากบางของเธอจน มือหนาอีกข้างเลื่อนมาบีบคางมนไว้แน่น
“อยู่เฉยๆ ให้ผัวจูบ มันจะตายไหม!!”
“ตะ แต่นายบอกจะไม่ทำอะไรฉันไง...”
“ฉันบอกตอนไหน? แค่บอกว่าไม่ใช้บริการเธอบนเตียง แต่ไม่ได้หมายความว่า ฉันจูบเธอไม่ได้”
“...”
“อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ ถ้าไม่อยากตาย”
ใช่ สายตาที่แข็งกระด้าง มันเหมือนมากเลยไง? เหมือนกับของไอ้ไวท์ เหมือนมากจนเขาเกลียด อยากจะควักลูกตาออกมากระทืบเล่นจริงๆ ชีตาร์หลุบตาลงและสะบัดหน้าไปมาเพื่อให้หลุดจากมือหนา แต่ยิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งบีบแก้มเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเธอหน้าบูดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด
“เจ็บไหมชีตาร์ เจ็บก็ร้องออกมา... แสดงสีหน้าออกมาสิว่าเจ็บปวด แสดง!!”
“ปล่อยฉัน!!” มีแต่เสียงตวาดที่เปล่งออกมา สีหน้าที่มอร์แกนต้องการกลับไม่ฉายออกมาให้เขาเห็นสักนิด มันน่าฆ่าให้ตายจริงๆ มือหนาปล่อยมือออกและก้มใบหน้าลงไปอีกครั้ง
“จนกว่าเธอจะแสดงสีหน้าอื่นๆ ที่ไม่ใช่สีหน้าเฮงซวยแบบนี้ เธอก็ต้องเจ็บตัวไปเรื่อยๆ แบบนี้ล่ะ”
“นายมันโรคจิต ฉันหน้าแบบนี้ นายจะให้ฉันเปลี่ยนสีหน้าตัวเองทำไมกัน? นายต้องการอะไร”
“ต้องการเอาชนะใบหน้าที่แสนหยิ่งยโสของเธอไงชีตาร์!!”
“...”
“ฉันเกลียดใบหน้าแบบนี้ รู้ไหมว่าทั้งสีหน้า แววตาของเธอที่มองฉัน... มันเหมือนมาก เหมือนกับไอ้ไวท์!!” ชีตาร์ตกใจไม่น้อยที่มอร์แกนพูดถึงชื่อของอดีตหัวหน้าแก๊งริชาร์ด บุรุษที่เธอเคยช่วยชีวิตเขาไว้ จากเงื้อมือของผู้ชายสองเพศคนนี้ เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขาสองคนหรอก ว่ามันเป็นมายังไง
ก๊อกๆ
“ใครวะ!!”
“คือ คุณมอร์แกนครับ ได้เวลาแล้วครับ” ใบหน้าหล่อคมตะโกนขานรับออกไปและผละจากตัวเธอไป ก่อนจะหมุนตัวเข้าห้องตัวเองไป ชีตาร์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและยกมือเช็ดแก้มและริมฝีปากของตัวเอง ร่างบางอยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีขาวลายดอกไม้ มัดผมเป็นหางม้าขึ้นไป แต่งหน้าอ่อนๆ และออกจากห้องโดยมีร่างหนาของมอร์แกนที่เดินออกมาเช่นกัน เขาไม่พูดอะไรแต่กลับดึงมือเธอให้เดินลงไปด้วยกัน บรรยากาศในงานปาร์ตี้เริ่มครึกครื้นและแน่นอนว่ามอร์แกนพาเธอไปแนะนำกับบุคคลในแก๊งมาเฟียที่พอจะรู้จักพ่อเธอบ้าง แต่ไม่เคยมีใครรู้ว่าพ่อของเธอมีลูกก็เท่านั้น ชีตาร์นั่งจิบไวน์อยู่ที่โต๊ะคนเดียวโดยมีลูกน้องของมอร์แกนยืนประกบอยู่สองคน สักพักก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินมานั่งตรงข้ามเธอและเบ้ปากมองเธออย่างสมเพช
“น่าสมเพชนะ แต่งงานทั้งทีดันเป็นงานแต่งที่จอมปลอม ที่สำคัญ... ยังมีผัวที่ใช้งานผู้หญิงกับผู้ชายด้วย”
“...” ใบหน้าสวยไม่ตอบโต้อะไร แต่กลับฟังดนตรีเบาๆ โดยมีใครหลายคนต่างพากันเต้นรำกันอย่างสบายอารมณ์ ผู้หญิงคนนี้ที่เห็นท่าทีไม่สนใจของชีตาร์ก็กำหมัดแน่นทันที และยิ้มเยาะ
“วันนี้คงนอนเหงาคนเดียวล่ะนะ เพราะว่าผัวเธอวันนี้เขาใช้บริการฉัน... คงจะไม่อยากทำอะไรเมียหน้าตายแบบหล่อน หมดอารมณ์กันพอดี”
“ฉันต้องรู้ด้วยหรือเปล่า?”
“รู้อะไร?”
“รู้ว่าคุณกับมอร์แกน ทำอะไรกัน? รู้ด้วยไหมว่าเขามีผู้หญิงที่มานอนให้เขาฟรีๆ กี่คน ต้องรู้ไหมว่า พวกคุณมาสนองเขาบนเตียง ฉันจำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอ?”
“รู้ไว้สิ หล่อนจะได้จำใส่หัวไว้ไง ว่าแต่งงานเพราะอะไร? เชิดหน้าชูตาเป็นเมียเขาเพราะอะไร”
“ฉันไม่ลืมหรอกว่าฉันแต่งงานกับเขาเพราะอะไร และฉันก็ไม่เคยเชิดหน้าชูตาด้วย ฉันไม่ใช่คุณนะที่อยากจนตัวสั่น แต่ผลสุดท้ายก็เป็นได้แค่... คนที่เขาเรียกมาบำเรอแค่นั้น”
“แก!!”
“กรุณาสำรวมกับนายหญิงแห่งแก๊งมอร์แกนด้วย เพราะเธอไม่มีสิทธิ์” เสียงเข้มของลูกน้องมอร์แกนดังขึ้น หลังจากที่เงียบมานาน พวกเขารู้ดีว่าผู้หญิงพวกนี้ต้องการเป็นนายหญิงของแก๊ง แต่ทว่าไม่มีใครเหมาะสมหรอก และก็ไม่มีใครได้เป็นด้วย แค่เฉพาะตอนนี้เท่านั้นที่ชีตาร์ได้รับเลือก แต่พอพ่อของชีตาร์กลับมา ทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม... พวกเขารู้ดีว่าเจ้านายของเขาไม่มีทางรักใคร ไม่มีทางให้ใครมาเป็นคู่ชีวิต นอกจากเสพสุขไปวันๆ แค่นั้น
“ตอนนี้ก็เชิดหน้าไปก่อนเถอะ วันไหนโดนเขี่ยทิ้ง พวกฉันกับผู้ชายของคุณมอร์แกน รอกระทืบแกซ้ำแน่ อีชีตาร์!!”
ใบหน้าสวยส่ายหน้าไปมา เธอไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับคนประเภทนั้นหรอก เพราะว่ามันไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ดูดีเลยสักนิด อีกอย่างมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเธอด้วย ระหว่างเธอกับเขามันก็แค่สัญญาที่ทำไว้ด้วยกันแค่นั้น...
“สำหรับตอนนี้ก็ได้เวลาแล้วนะครับ ขอเชิญคู่สามีภรรยาป้ายแดงอย่างคุณมอร์แกนและคุณชีตาร์บนเวทีหน่อยครับผม...” มอร์แกนกระชับสูทและมองร่างบางที่ลุกขึ้น ก่อนจะเดินตรงไปโอบเอวบางที่ขัดขืนเขานิดหน่อย แต่ก็ได้แค่นั้น ทั้งสองคนมายืนอยู่บนเวที
“ขอบคุณแขกทุกๆ ท่านเลยนะครับ ที่มาร่วมงานฉลองการมีศรีภรรยาในครั้งนี้ ผมดีใจนะที่คำครหาที่กล่าวหาใส่ร้ายผม ได้หมดลงไปเพราะผมมีภรรยาสาวสวยอยู่เคียงข้างแล้ว... ผมมีความสุขมาก ที่ได้รับความไว้ใจจากสมาคมอีกครั้ง และผมหวังว่าคงจะไม่มีเรื่องอุบาทว์ๆ แบบนี้เกิดขึ้นอีกนะครับ ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันแต่งงานของผมนะครับ”
แปะๆ
เสียงปรบมือดังขึ้น สายตาคมมองสมาคมแก๊งที่พากันหลบสายตาของมอร์แกน จะว่าคนๆ นี้น่ากลัวเกินกว่าจะเล่นด้วย เพราะพวกเขาโดนมาแล้วไง? โดนมาอย่างสาสม
“ฟังฝ่ายคุณมอร์แกนไปแล้ว มาฟังเสียงของคุณชีตาร์กันบ้างดีกว่า เชิญครับ” ใบหน้าสวยมองสบตากับมอร์แกนที่บีบเอวเธอแรงขึ้น เพื่อให้เธอพูดอะไรออกไป ทุกคนต่างพากันนิ่งราวกับโดนสะกดเมื่อมองใบหน้าสวย และเสียดายจริงๆ ที่เธอต้องมาแต่งงานกับชายที่ชั่วช้าสารเลวอย่างมอร์แกน
“ขอบคุณที่มาร่วมยินดีกับฉันและมอร์แกนนะคะ ฉันพูดไม่ค่อยเก่ง... แค่นี้แล้วกัน” ชีตาร์ส่งไมค์ให้กับพิธีกร พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังไปทั่วสนามหน้าคฤหาสน์ ก่อนจะมีเสียงของแขกและลูกน้องของมอร์แกนที่ตะโกนขึ้นมา
“หอมแก้มๆ”
“คุณมอร์แกนหอมแก้มเมียเลยครับ!!” ใบหน้าหล่อคมแสยะยิ้มกับลูกน้องของตัวเอง ที่เล่นละครได้เนียนดี ชีตาร์ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นก่อนจะรับรู้ถึงริมฝีปากร้อนที่จูบลงที่แก้มเธออย่างแนบแน่นและผละออกไป
“ต่อไป คุณชีตาร์บ้างสิครับ”
“หอมเลยๆ”
ชีตาร์มองแขกที่พากันส่งเสียงให้เธอหอมแก้มเขา ใบหน้าสวยหันไปมองมอร์แกนที่ยกยิ้มและมองเธอตาขวางและถ้าเธอไม่ทำ เธออาจจะต้องโดนอะไรแน่ๆ ซึ่งถ้าทำตามเขา เธอคงจะอยู่อย่างสงบสุขได้ใช่ไหม? ใบหน้าสวยถอนหายใจออกมาและโน้มใบหน้าขึ้นไปจูบที่แก้มเขาอย่างแผ่วเบาและผละออกมาทันที
“จูบเลยๆ”
“จูบอีก เอาจูบอีก!!”
“พะ พอแล้วนะ”
“อะไรกัน? ถ้าไม่ทำตาม ฉันถูกมองเหมือนเดิม เธอจะรับผิดชอบไหม?”
“...”
“จูบเลยครับ...” มอร์แกนประคองใบหน้าสวยให้หันมาและประกบจูบเธอทันที จนชีตาร์ตกใจ ผลักอกแกร่งออก แต่ทว่ารสจูบที่เขาขยี้ตอนนี้ทำให้เธอจิกนิ้วลงกับแผงอกแกร่งทันที เขาพยายามดุนดันลิ้นเข้ามาในโพรงปากของเธอ แน่นอนว่าเธอไม่เปิดปาก จนเขากอดรัดเอวเธอแน่นและเอียงใบหน้ากดท้ายทอยเธอให้แนบชิดอีกครั้ง ตอนนี้เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยตอนนี้นอกจากเม้มปากตัวเองแน่น มอร์แกนเลยผละจูบออกพร้อมกับเสียงโห่ร้องอย่างอิจฉา ใบหน้าหล่อคมแสยะยิ้มมองชีตาร์ที่หน้าแดงกร่ำ และหอบหายใจเหนื่อย
“อย่างน้อยจูบนี้ ก็ทำให้เธอหน้าแดงได้ล่ะวะ”
“...”
“ต่อไปนี้ถ้าฉันจูบ แล้วไม่เปิดปากรับลิ้นฉันนะ... โดนดีแน่"
