บทที่ 3 BAD MORGAN : CHAPTER 3
BAD MORGAN 3
หลังจากที่งานปาร์ตี้จบลง ชีตาร์ก็อาบน้ำและแต่งตัวด้วยเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงผ้ายืดขาสั้นสีเทา และเตรียมตัวจะพักผ่อน เพราะว่าวันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้วจริงๆ ดวงตากลมโตเงยมองเพดานห้องและยกมือแตะที่ริมฝีปากของตัวเอง เมื่อนึกถึงมอร์แกนที่กล้าดึงเธอไปจูบต่อหน้าคนเยอะๆ แบบนั้น เสียงลมหายใจของชีตาร์ดังไปทั่วห้อง คิดถึงแม่ คิดถึงพ่อมาก ทำไมเธอจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากแบบนี้นะ
แกร๊ก
ชีตาร์ขมวดคิ้วเมื่อมองไปที่ประตูปลายเตียงที่เชื่อมต่อกับห้องของมอร์แกน เธอลุกขึ้นนั่งและเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟ เห็นร่างหนาของใครบางคนที่นุ่งผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวเดินตรงมาหาเธอ พร้อมกับควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง
“นายมีอะไร?”
“ยังไม่นอนหรือไง?”
“ก็กำลังจะนอน...”
“เหรอ ลุกมานี่ดิ”
“...”
“บอกให้ลุกมา!!” มอร์แกนมองชีตาร์ที่เดินลงจากเตียงมาหาเขาหลังจากที่ตะคอกเธอแล้ว จ้องใบหน้าสวยเย็นชาด้วยความหงุดหงิดที่ต้องเห็นใบหน้าของเธอแบบนี้ มือหนาเอื้อมไปจับคางบางไว้และบีบอย่างแรง จนชีตาร์ขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าว่าเจ็บปวดออกมาให้เขาได้เห็น เพราะสิ่งที่ทำให้มอร์แกนได้ใจ คือการเห็นสีหน้าของเธอที่เปลี่ยนไปไง ใบหน้าหล่อคมกัดฟันแน่น และผลักใบหน้าสวยของเธอออกไป จนชีตาร์หน้าหันตามแรงผลัก
“ทำหน้าให้มันดีๆ ดิ ฉันเกลียดใบหน้าที่เย็นชาแบบนี้ว่ะ”
“ก็เรื่องของนาย นี่มันหน้าฉัน ใครใช้ให้มองล่ะ”
“อย่าคิดว่าได้เป็นเมียฉัน แล้วฉันจะไม่ทำอะไรเธอนะชีตาร์... รู้จักฉันน้อยไปแล้ว” มอร์แกนยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินก้าวเท้าไปหาร่างบางที่ถอยหลังหนีเขาจนร่างเธอนั่งลงกับเตียง แต่ทว่าใบหน้าสวยก็ยังคงนิ่งเฉย จนเขาหรี่ตามอง เอื้อมมือไปบีบแก้มนวลอย่างแรงอีกครั้งจนเธอตกใจ
“เดี๋ยวจะเปลี่ยนจากหน้าที่เย็นชา กลายเป็นหน้าที่เสียวซ่านให้ดู!!”
“ปล่อย...”
“ทำไม? เธอมีสิทธิ์สั่งฉันด้วยเหรอชีตาร์”
“นายมันโรคจิต อยากเอาชนะอะไรเป็นเด็กๆ”
“เธอว่าฉันเป็นเด็กงั้นเหรอ!!” ชีตาร์ไม่พูดอะไร ทำให้ใบหน้าหล่อคมขึ้นสีหน้าโกรธจนเธอเองก็หวาดกลัวเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้น การแสดงออกทางสีหน้าของเธอ เป็นสิ่งเดียวที่เธอไม่สามารถเปลี่ยนมันได้เลย มอร์แกนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอเพื่อหวังจะจูบลงโทษ
“คุณมอร์แกนครับ น้ำอุ่นพร้อมแล้วครับ”
“!!!”
ร่างสูงชะงัก และปล่อยมือออกจากแก้มนวลที่เป็นรอยแดง ชีตาร์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจและมองเลยไปที่ด้านหลังของเขาก็เห็นชายหนุ่มที่อยู่ในสภาพกางเกงในตัวเดียว จนเธอเบือนหน้าหนีและลุกขึ้นจะเดินออกจากห้องไป
“จะไปไหน?”
“เรื่องของฉัน เชิญนายไปที่ห้องนายเหอะ”
“หึ ฉันไม่ไป นี่มันบ้านของฉัน... ฉันจะอยู่ส่วนไหนของบ้านก็ได้ ใครจะทำไม?” ใบหน้าสวยหันไปมองมอร์แกนที่ยกยิ้ม และคิดอยู่ในใจว่าเขามันก็เหมือนเด็กเลยนะ ที่อยากจะเอาชนะอะไรที่มันไม่น่าจะเอาชนะ อย่างเช่นการเอาชนะใบหน้าของเธอ
“อือ นายก็ให้ฉันไปสิ”
“ก็ไปสิ” มอร์แกนผายมือเชิญชีตาร์ให้ออกจากห้องไป แต่ทว่าเขากลับข้อมือเธอไว้ และทำให้ชีตาร์รู้สึกหงุดหงิดหันไปมองเขา ที่ยกยิ้มมุมปากเมื่อได้แกล้งให้เธอแสดงสีหน้าว่าโกรธหรือโมโห แต่ผลสุดท้ายก็เหมือนเดิมทุกอย่าง แต่คิ้วของเธอกลับขมวดเข้าหากัน อืม... แบบนี้คงใช่ได้
“เดี๋ยว จะไปไหน?”
“ก็นายบอกให้ฉันไปไม่ใช่หรือไง? อีกอย่าง... ผู้ชายของนายก็มาแล้ว”
“ใช่มาแล้ว แต่ที่ฉันให้เธอไปก็เพราะอยากให้เธอมาอาบน้ำให้ฉันหน่อย” ชีตาร์มองมอร์แกนที่เท้าเอวมองเธอ ส่วนเธอก็มองชายคนนั้นที่ยืนมึนงงกับคำพูดของมอร์แกน ใบหน้าสวยไม่ได้ทำหน้าตกใจอะไรเลยกับสิ่งที่เขาพูดออกมา แต่ทว่าในหัวใจนะสิมันกลับเต้นไม่เป็นจังหวะเลยจริงๆ
“อาบเองไม่เป็นหรือไง? ผู้ชายของนายเขาก็อยากจะอาบให้นายด้วย ดูหน้าเขาสิ”
“ก็ช่างแม่งมันสิ!! ฉันต้องการให้เธออาบน้ำให้ฉัน และมันก็ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่มันคือประโยคที่อยู่ในโหมดบังคับ”
“...”
“เป็นเมียก็ต้องตามใจผัวสิชีตาร์ หึ”
“แต่ว่าคุณมอร์แกน ผมก็อาบให้คุณได้นะครับ”
“แล้วไง? กูไม่ต้องการมึง ตอนนี้กูต้องการเมียกู” ใบหน้าหล่อหันไปมองสบตากับชายคนนั้นที่ก้มหน้าลงทันที เมื่อใบหน้าของมอร์แกนเริ่มจะหงุดหงิดแล้วจริงๆ ถ้าขืนเซ้าซี้มากกว่านี้ มีหวัง เขาได้ตายแน่
“ครับ”
“แต่ว่าฉันไม่ทำ... นายอย่ามาไร้สาระนะมอร์แกน”
“ไร้สาระอะไร ฉันบังคับเธอต่างหาก ต่อให้เธอปฏิเสธ เธอก็ต้องทำ!!”
หมับ
“อ่ะ ปล่อยนะมอร์แกน”
“มึงไสหัวออกจากห้องกูไป!!”
“คุณมอร์แกนครับ...”
“จะไปดีๆ หรือจะไปสภาพที่เดินไม่ได้ มึงเลือกเอา!!” มอร์แกนยิ้มยะเยือกส่งไป ก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำขนาดกว้างของเขาที่ตอนนี้อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่เตรียมพร้อมแล้ว กลิ่นเทียนหอม ส่งกลิ่นเข้าจมูกเขาทำให้เริ่มผ่อนคลาย บรรยากาศในห้องน้ำเต็มไปด้วยกุหลาบสีแดงที่ตกแต่งไว้ทั่ว แม้แต่ในอ่างอาบน้ำก็ยังมีกลีบกุหลาบลอยเต็มไปหมด มือหนาจัดการล๊อคประตูห้อง มองร่างบางที่หลับตาลงอย่างทำอะไรไม่ได้
“ได้เวลาล่ะ มาสิ”
“อะไร? นายจะให้ฉันทำอะไร”
“แก้ผ้าฉันไง”
“...”
“หึ ฉันอยากจะเห็นหน้าเธอเวลาตกใจ ถ้าได้เห็นของฉัน”
“โรคจิตจริงๆ”
“ขอบคุณสำหรับคำชมนะ มาได้ล่ะ อย่าให้ต้องใช้กำลังนะชีตาร์... หัดว่าง่ายซะบ้าง เป็นเมียต้องฟังคำพูดของผัวทุกคำสิ” ใบหน้าสวยทำอะไรไม่ถูก จะไม่ทำก็ต้องถูกบังคับอยู่ดี หรือไม่ก็อาจจะถูกเขาทำร้าย แต่ทว่าเธอเคยอาบน้ำให้ผู้ชายที่ไหนกันล่ะ? ร่างบางจำใจเดินตรงไปหยุดตรงหน้าเขาที่ยืนเท้าเอวอยู่ ถ้าปลดผ้าขนหนูออก มีหวังได้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นแน่ๆ
“เอาสิ อย่าทำมาไม่เคยเลยนะชีตาร์ ฉันไม่อายหรอกแก้เลยสิ”
“นายไม่อาย เพราะว่านายมันหน้าด้านไง”
“หึ ปากดีแบบนี้ น่าจะลงไปอาบน้ำด้วยกันเลยนะ”
“ยะ อย่านะ... ฉันแก้ก็ได้” มือบางพยายามที่จะไม่สั่นเพื่อแสดงให้เขาเห็นว่าเธอกำลังกลัว ถึงแม้ว่าตอนนี้ใบหน้าของเธอกำลังร้อนไปหมดก็ตามที สีหน้าของเธอตอนนี้คงไม่แสดงอะไรหรอก แต่ภายในนี่สิ... มันเหมือนลาวาที่กำลังรอปะทุเลย ชีตาร์เงยหน้าสบตากับมอร์แกนที่ยืนยิ้มอยู่แบบนั้น เธอก้มหน้าลงและจับไปที่ปมผ้าขนหนูก่อนจะดึงมันออกมาอย่างช้าๆ แต่ทว่ามอร์แกนไม่ชอบรอเลยกระชากผ้าขนหนูออกทันที
พรึ่บ
“...” สายตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นแท่งร้อนขนาดใหญ่ที่อยู่ในความสงบและหันหลังหนีทันทีด้วยความตกใจ มันทั้งใหญ่และยาวจนเธอตัวเกร็ง สั่นและชาไปทั้งตัว เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นของผู้ชายเป็นครั้งแรก แถมยังเป็นของคนโรคจิต ผู้ชายสองเพศด้วย มอร์แกนเค้นยิ้มและเดินไปหยุดตรงหน้าชีตาร์ที่พยายามมองใบหน้าเขาไม่ยอมมองต่ำลงไป และก็ได้เห็นว่าใบหน้าของมอร์แกนกำลังฉายแววหงุดหงิดอีกครั้ง
“หน้าไม่เปลี่ยน หึ เธอแม่งทำให้ฉันหงุดหงิดมากเลยนะชีตาร์!!”
“...”
“มาถูตัวให้ฉันเลย เร็วๆ!!” มอร์แกนกระชากแขนบางไปที่ขอบอ่างและตัวเขาก็ลงไปพิงหลังกับขอบอ่าง หยิบไวน์มากระดกทีเดียวจนหมดแก้วและเทลงไปอีกอย่างไม่สบอารมณ์ ผู้หญิงบ้าอะไร!! หน้าตายได้ขนาดนี้ เห็นแล้วหงุดหงิดชะมัด อยากจะจับฆ่าให้ตายและถลกหนังหน้าออกมาเหยียบเล่นจริงๆ
“ถูสิ รออะไร!!”
“รู้แล้ว” น้ำเสียงเย็นชาของชีตาร์ถอนหายใจออกมา ที่อย่างน้อยเขาก็ลงไปในอ่างแล้ว แบบนี้เธอก็ค่อยสบายใจหน่อย มือบางบีบครีมลงมือและลูบไล้ไปตามไหล่กว้างที่แข็งแรง ลูบไล้ไปมาจนมอร์แกนที่ออกอาการหงุดหงิดอยู่ถึงกับชะงักและผ่อนคลายลงเมื่อมือของเธอลูบไปตามแผ่นหลังของเขา
“ถูแต่หลัง แล้วข้างหน้าล่ะ”
“ก็นายหันหลังให้ฉันแบบนี้ คงถูให้ได้หรอกนะ” ชีตาร์ถอนหายใจออกมา และมองร่างหนาที่หันหน้ามาเผชิญกับเธอ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้สนใจอะไร นอกจากอยากจะทำให้มันเสร็จเร็วๆ ไป มอร์แกนกระดกไวน์เข้าปากพลันมองใบหน้าสวยไปด้วยอย่างนิ่งๆ ถึงเธอจะหน้านิ่ง และดูหยิ่งยังไง แต่ทว่าความสวยของเธอมันก็บดบังไปซะทุกอย่าง เพิ่งจะเคยจ้องมองใบหน้าของเธอนานก็ตอนนี้ล่ะ ถึงว่าทำไมทุกคนถึงได้อยากจะเห็นใบหน้าของชีตาร์นัก ทำไมทุกคนเอาแต่พูดถึงชีตาร์ เพราะเธอสวยในแบบของเธอ สวยในแบบที่ไม่มีใครสามารถละสายตาได้เลย แม้แต่เขาในตอนนี้ มอร์แกนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ชีตาร์ที่เงยหน้ามองสบตากับเขา
“มีอะไร?”
“ทำไมเธอสวยจัง?”
“ไม่รู้”
“หึ คงจะผยองล่ะสิ มีแต่คนชมว่าสวย”
“มั้ง? นายเองยังชมฉันเลยนี่น่า”
“ตอนไหน?”
“เมื่อกี้ไง นายถามว่าทำไมฉันสวยจัง... อีกอย่างนะ ฉันไม่ได้ผยองด้วย แต่หน้าฉันเป็นแบบนี้ และคนพวกนั้นก็คิดกันเอาเองว่าฉันเป็นแบบนั้น”
“อ่อเหรอ?” น้ำเสียงกวนประสาทของมอร์แกนทำให้ชีตาร์ส่ายหน้าไปมา และจัดการถูกครีมอาบน้ำบนร่างกายของเขาอย่างแรง อยากจะหลุดออกจากตรงนี้แล้วจริงๆ ให้ตายเหอะ ทำไมเธอจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี้ย
"เธอเป็นลูกของไอ้แก่โชนาร์ปได้ไงกัน ต่างกันราวกับฟ้าและก็เหว”
“...”
“พ่อเธอยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อแบกหน้ามาขอยืมเงินฉัน ทั้งๆ ที่ไม่มีใครกล้า... แถมยังขี้ขลาดด้วย ไม่เห็นจะเหมือนเธอเลย ที่ไม่เกรงกลัวอะไรสักนิด โดยเฉพาะฉัน”
“ทำไมฉันจะต้องกลัวนายด้วยล่ะ?”
“หึ เธอรู้จักฉันน้อยไปนะชีตาร์ ฉันไม่ใช่พวกมาเฟียที่โหดร้ายเหมือนที่ใครๆ เขาก็ล่ำลือกัน แต่ว่าฉันโรคจิตยิ่งกว่านั้น... ฉันฆ่าลุงที่รักของตัวเองตาย เพียงเพราะต้องการครอบครองแก๊งนี้”
“...” ใบหน้าสวยหยุดชะงักเมื่อฟัง ร่างหนาที่กำลังเล่าเกี่ยวกับเรื่องของตัวเองให้ฟัง มอร์แกนมองใบหน้าสวยที่ไม่ได้ตกใจอะไร จนเขากลอกตาไปมาอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง
“ความจริงฉันมันเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงนะ และก็เป็นพวกที่เห็นอะไรขัดหูขัดตาไม่ได้ เพราะฉะนั้น หน้าตาแบบนี้มันถึงขัดตาฉันมากไง” มือหนายื่นไปกอบกุมแก้มของชีตาร์เอาไว้ จนเธอสะบัดหน้าหนีมือของเขา
“ระหว่างฉันกับนายมันไม่ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันนะ แค่สัญญาที่เราทำร่วมกันแค่นั้น”
“ใช่ แต่ตอนนี้เธอคือเมียของฉัน ทั้งในทางกฎหมายและทางร่างกาย”
“...” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วทันที เมื่อมอร์แกนพูดอะไรบางอย่างออกมาและมันทำให้เธอตกใจ จนยืนขึ้นเพื่อหันตัวหนีเขาไป แต่ทว่า มือหนากลับคว้าเอวเธอไว้ และทำให้เธอเสียหลักลื่นหงายหลัง
ตูม!!
“แค่กๆ”
ชีตาร์หงายหลังตกลงไปในอ่างอาบน้ำ จนเนื้อตัวเปียกปอนไปหมด เธอสำลักน้ำอุ่นที่ผสมครีมอาบน้ำ ยกมือลูบใบหน้าตัวเอง และพยายามขึ้นจะอ่างแต่ทว่า มอร์แกนกลับคว้าเอวเธอจนร่างบางเซล้มลงนั่งที่ตักแกร่ง โดยแผ่นหลังชนกับแผงอกแกร่ง
“ปล่อยนะมอร์แกน”
“ไม่ยักรู้ว่าอยากจะอาบน้ำกับฉันด้วย บอกกันดีๆ ฉันก็ให้เธออาบได้นะชีตาร์”
“นาย... ปล่อย” มอร์แกนยิ้มอย่างเหนือกว่า มองร่างบางที่ดิ้นไปมาที่ตักแกร่ง สะโพกกลมดิ้นไปโดนจุดอ่อนไหวของมอร์แกนที่มันนิ่งสงบในตอนแรก แต่ตอนนี้มันกลับแข็งขึ้นทำให้ชีตาร์รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ดันก้นเธออยู่ ร่างบางหยุดชะงัก และนั่งหอบหายใจเหนื่อยอยู่แบบนั้น ใบหน้าสวยร้อนผ่าว แต่ยังคงสีหน้านิ่งเฉยไว้ จนมอร์แกนชะโงกใบหน้าไปมองเธออย่างเยาะเย้ย
“หึ ดิ้นอีกสิ ฉันชอบ...”
สายตาคมของชีตาร์มองค้อนมอร์แกน และเลือกที่จะสะบัดตัวเองไปมา ใบหน้าหล่อไล่จมูกไปตามซอกคอหอมของเธอ มองลงไปที่เสื้อกล้ามที่เปียกน้ำทำให้เห็นสัดส่วนของชีตาร์ชัดเจน และได้รู้ว่าร่างเล็กไม่ได้เล็กเหมือนที่เห็น เพราะอกเป็นอก เอวเป็นเอว หุ่นเธอสูงยาวอยู่แล้ว แต่เขาไม่คิดว่าเธอจะซ่อนรูปขนาดนี้ มือหนาที่กอดเอวบ้างไว้ เลื่อนขึ้นมาตามแขนเธอ ที่ผลักมือเขาออกไป
“หยุดนะมอร์แกน”
“ทำไมต้องหยุด มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันหืม ชีตาร์?”
“ก็... นายบอกว่ามีผู้หญิงกับผู้ชายให้สนองเยอะไม่ใช่เหรอไง เพราะงั้นฉันขอเรื่องนี้เรื่องเดียว”
“และถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ”
“...”
“คนเป็นเมียก็ต้องยอมผัว และที่สำคัญ พ่อเธอติดเงินฉัน ถ้าฉันจะต้องคิดดอกเบี้ยนิดๆ หน่อยๆ จากเธอ... มันก็คือสิทธิ์ของฉันที่เป็นเจ้าหนี้ของพ่อเธอ” ร่างบางถูกจับให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ชีตาร์ผลักอกแกร่งออกไป แต่มือหนาก็กอดเอวเธอไว้แน่นและยิ้มมุมปาก
“อยากเปลี่ยนสีหน้าของเธอว่ะ... มันท้าทายฉันดี”
“...”
“ในเมื่อทำยังไงเธอก็ไม่ยอมเปลี่ยนสีหน้า เพราะงั้นก็มีวิธีเดียว...” มอร์แกนมองชีตาร์และโน้มใบหน้าไปที่ใบหูของเธอ จนชีตาร์เอี้ยวตัวหลบเขา แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้เลยสักนิด มอร์แกนแลบลิ้นออกมาเลียที่ใบหูของชีตาร์จนเธอหลับตาปี๋ เมื่อสัมผัสได้ถึงลิ้นร้อนของเขาไล่มาที่แก้มของเธอ จนมาถึงจมูกของเธอ เสียงลมหายใจของชีตาร์ติดขัดเมื่อสบตากับเขาในตอนนี้ ใบหน้าหล่อยกยิ้มและกอดรัดเอวบางให้แนบชิดกับเขามากยิ่งขึ้น
<strong>“ทำให้เธอเสียว... เสียวให้ถึงที่สุด และฉันรู้ดีว่า ฉันทำมันได้แน่ ลองดูไหมล่ะ ชีตาร์”</strong>
<strong> </strong>
ชีตาร์ผลักไหล่หนาให้ออกไป แต่ทว่าใบหน้าหล่อกลับแสยะยิ้มและซุกไซ้ซอกคอเธอทันที จนเธอตกใจ จิกนิ้วลงกับไหล่กว้างของเขา คนอย่างมอร์แกน ยิ่งเจ็บปวด เขายิ่งชอบ มือหนารวบข้อมือเธอไว้ด้วยมือเดียวและกดริมฝีปากลงบนเนื้อหอมๆ ของเธอ ดูดขบเม้มจนเกิดรอยแดง
“ปล่อยนะมอร์แกน ขอร้อง”
“อืม...” ใบหน้าหล่อไม่ฟังเสียงของเธอเลยสักนิด แต่กลับไล่ใบหน้าต่ำมาที่ทรวงอกอวบ ดูดและจูบลงไปจนชีตาร์สะท้าน ตัวสั่นเทิ้ม แต่ทว่าใบหน้าของเธอจะเปลี่ยนหรือเปล่า? มันคงไม่ใช่ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกโมโห โกรธที่ทำอะไรเขาไม่ได้ต่างหาก มอร์แกนผละใบหน้าออกจากร่องอก เงยหน้ามามองชีตาร์ก็ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์
“เหอะ สงสัยแค่นี้คงจะน้อยไปสินะ”
“พอ มอร์แกน... อย่าทำ”
“เล่นกับหน้าเธอมันสนุกดี ฉันไม่หยุดหรอก ฉันจะทำอะไรกับร่างกายเธอก็ได้ เพราะว่าตอนนี้มันเป็นของฉัน”
“แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหรือผู้ชายของนายนะ ร่างกายฉันไม่ใช่ตุ๊กตานะที่นายจะทำอะไรก็ได้แบบนี้” ชีตาร์ผลักอกแกร่งออก และพยายามหลุดให้ออกจากตักแกร่ง แต่ยิ่งดิ้นมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกอดรัดเอวเธอแน่น จนใบหน้าของเธอไปชนกับใบหน้าของเขา ริมฝีปากร้อนๆ เฉียดกันไปมาจนมอร์แกนยกยิ้ม
“อ้าปากสิ”
“...”
“อ้า หรืออยากโดนง้างปากด้วย ไอ้ดุ้นด้านล่าง!! เลือกเอา”
“...”
“ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้นนะชีตาร์ จะอ้าดีๆ หรือจะให้ใช้กำลัง... ปกติคนที่ไม่ทำตามคำสั่งฉัน จุดจบของมันคือตายหรือไม่ก็โดนทรมาน” ใบหน้าหล่อมองชีตาร์ที่ยังคงนิ่งอยู่แบบนั้น เขาไม่เคยสั่งใครแล้วไม่มีใครทำตามนะ เพราะถ้าไม่ทำตาม นั่นหมายถึงความตายที่จะไปเยือนคนๆ นั้น ชีตาร์เม้มปากตัวเองแน่น เพราะไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรเธอกันแน่
“ได้ แล้วเธอจะได้รู้ว่า ไม่สมควรขัดคำสั่งของฉัน!!”
“อึก...”
“อ้าปาก!!” มอร์แกนปล่อยมือที่จับมือเธอไว้ มาง้างปากของเธอ จนชีตาร์ที่ตกใจจับข้อมือเขาและพยายามดิ้นให้หลุด เพราะตอนนี้มือหนากำลังง้างปากเธอจริงๆ จนเธอบิดหน้าไปมาด้วยความเจ็บปวด ชีตาร์ไม่ยอมให้เขาทำฝ่ายเดียว เธอจัดการงับนิ้วมือของเขาที่ง้างปากเธออย่างแรง
กึด
“อ๊า... ชอบซาดิสต์ก็ไม่บอกนะชีตาร์”
พลั่ก
ตุ้บ
“อึก เจ็บ...”
“ในเมื่อสั่งแล้วไม่ทำ ก็เจอของจริงสักหน่อยแล้วกัน!!” ร่างหนาผลักร่างของชีตาร์ไปชนกับขอบอ่างและตรึงมือเธอทั้งสองข้างไว้ เอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูมาผูกข้อมือเธอ จนชีตาร์ตื่นตกใจ ใบหน้าสวยเริ่มซีดลงแต่ก็ยังคงใบหน้าเดิมๆ ไว้ จนมอร์แกนยกยิ้ม เอื้อมมือไปบีบคางมนอย่างแรง
“เกลียดหน้าเธอฉิบหาย!!”
“อ่อยอันอ่ะ (ปล่อยฉันนะ)”
“เธอนี่มันดื้อด้านจริงๆ นะชีตาร์ เดี๋ยวจะสอนให้รู้นะว่า ถึงจะขึ้นชื่อว่าเป็นเมียฉัน... ถ้าขัดคำสั่งฉัน เธอก็ไม่ได้ต่างอะไรจาก ผู้หญิงและผู้ชายที่มาสนองฉันบนเตียง!!”
“อือ... อ่ะ อื้อ!!”
ริมฝีปากร้อนของมอร์แกนประกบจูบลงไปที่ริมฝีปากของชีตาร์ ซึ่งเธอถึงกับเบิกตากว้างเมื่อรับรู้ถึงลิ้นร้อนๆ ของเขาที่เข้ามาในโพรงปากของเธอ ใบหน้าสวยหลับตาลง จากที่ดิ้นไปมาตอนนี้ ถึงกับหยุดชะงัก เมื่อเขากำลังกวัดเกี่ยวลิ้นของเขากับลิ้นเธออย่างสนุก มอร์แกนประคองใบหน้าสวยไว้ และจูบดูดกลืนความหวานเข้าปาก เมื่อได้เข้าไปสำรวจในโพรงปากที่เขาอยากจะเข้ามานานแล้ว และผลที่ได้คือมันช่างหอมหวานและนุ่มนวลจนเขาไม่อยากจะถอนมันออกเลยจริงๆ มอร์แกนจูบชีตาร์อยู่นานจนเธอดิ้นไปมา เพราะเริ่มจะหายใจไม่ออกแล้ว
“อึก แฮ่กๆ”
“อืม...”
“อือ!!” ชีตาร์ดิ้นไปมาอีกครั้งที่ร่างสูงปล่อยให้เธอหายใจแค่นิดเดียวก็ประกบจูบอีกครั้ง มอร์แกนช้อนร่างบางมาไว้ในอ้อมแขนและลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ ทั้งๆ ที่ริมฝีปากยังคงจูบเธออยู่แบบนั้น จนกระทั่งชีตาร์รับรู้ถึงเตียงนอนที่นุ่มนิ่มและร่างหนาที่ทาบทับเธอ มือหนาลูบไล่ไปตามขาของเธอและเลื่อนมาถึงหน้าท้องจนเธอรู้สึกแปลกๆ กับร่างกายตัวเอง ขนลุกไปหมดที่มือเย็นๆ ลูบไล้ไปทั่วร่างกายเธอ ใบหน้าสวยพยายามหันหน้าหนีจูบเขา แต่มือหนาก็บีบคางเธอไว้แน่น จนตอนนี้เธอปวดไปหมด เจ็บมากด้วย แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดหรือแสดงอะไรที่เจ็บปวดออกไป มอร์แกนผละจูบออกมามองใบหน้าสวยที่หอบหายใจเหนื่อย
“หน้าแดง? เหอะ มันน่าโมโหจริงๆ ให้ตายเหอะ!!”
มอร์แกนมองใบหน้าของชีตาร์ที่แดงกร่ำ แต่ทว่าใบหน้าของเธอไม่ได้แสดงออกมาว่า หลงกับจูบของเขา ทั้งๆ ที่ผู้หญิงและผู้ชายที่มาสนองเขา ต่างหลงใหลมันและเคลิ้มไปกับมันทุกครั้ง แต่ทำไม? ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้เย็นชาแบบนี้ ทั้งหน้าตา และจิตใจ... มันทำให้เขาเจ็บใจ อยากจะทำลายใบหน้าที่แสนเย็นชาแบบเธอจริงๆ มอร์แกนพ่นลมออกมา และหันไปหยิบผ้าขนหนูมานุ่ง มองชีตาร์ที่ลุกขึ้นนั่งและใช้ปากแกะปมผ้าขนหนูออกไป ก่อนที่เธอจะวิ่งหนีเขาแต่ทว่า...
พรึ่บ
“อ่ะ... เจ็บ!! ปล่อยนะ”
“เจ็บมากไหม? เจ็บก็ร้องออกมา เจ็บก็แสดงสีหน้าออกมาว่าเจ็บสิชีตาร์!!” มือหนากระชากผมของชีตาร์ จนเธอหงายหลังไปชนกับอกของเขา มือบางจับมือหนาที่จิกผมเธออย่างแรง จนหนังหัวของเธอแทบจะหลุด ใบหน้าของมอร์แกนตอนนี้มันน่ากลัวมากจริงๆ เธอเจ็บ แต่เธอทำสีหน้าเจ็บปวดไม่ได้... ใบหน้าของเธอมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่แม่ของเธอเสียลงไป เธอก็ไม่เคยแสดงสีหน้าที่มีความสุข ทุกข์ เจ็บปวด หรือใบหน้าที่คนทั่วๆ ไปทำได้
“ฉันทำไม่ได้...”
“ทำไม!! มันเป็นเพราะอะไรวะ”
“ปล่อยฉันนะมอร์แกน” ชีตาร์พยายามพูดให้เขาปล่อยมือที่จิกผมเธออยู่ ยิ่งเห็นว่าชีตาร์ไม่ได้ทำหน้าตาอ้อนวอนเหมือนที่พูด มอร์แกนก็กดมือจิกผมเธอแรงขึ้นไปอีก หวังว่าจะได้เห็นสีหน้าที่เจ็บปวด แต่ก็พบเธอทำได้เพียงแค่กัดฟัน ใบหน้าก็ยังคงนิ่งเฉย จนเขากัดกรามแน่น เหวี่ยงเธอไปที่เตียงอย่างแรงจนจุก
ตุ้บ
“อึก...”
มอร์แกนมองร่างบางที่นอนกุมท้องตัวเอง มองมือตัวเองที่มีเส้นผมสีดำติดมือมาจำนวนไม่น้อย ชีตาร์หลับตาลงจับไปที่ศีรษะตัวเองเพราะมันเจ็บมาก เจ็บจนหนังหัวของเธอเต้นตุบๆ ร่างหนากระชากแขนบางขึ้นมา จนชีตาร์ไม่ทันได้ตั้งตัว ซบหน้าลงกับหน้าท้องของเขา เงยหน้ามองมอร์แกน
“นาย... มันบ้า ถ้าจะให้ฉันเปลี่ยนหน้าตัวเอง วันนั้นคือวันที่ฉันตาย”
“อ่อเหรอ? ตายงั้นเหรอ ฉันไม่ให้เธอตายหรอกชีตาร์ เพราะฉันจะทรมานเธอ ให้เหมือนตายทั้งเป็น”
“คนอย่างนายมันสมควรแล้วล่ะ ที่ใครต่อใครก็พากันเกลียด”
“เหอะ ฉันไม่สนหรอกนะว่าใครจะเกลียดฉัน แค่เกรงกลัวต่อฉัน เท่านั้นก็เกินพอล่ะ... ส่วนเธอ หัดจำใส่หัวไว้ด้วย ถ้ายังไม่อยากรับศพไอ้แก่โชนาร์ป อย่าแม้แต่จะขัดคำสั่งของฉัน!!” มือหนาเลื่อนไปจิกที่ท้ายทอยของชีตาร์อีกครั้ง ทำให้เธอเชิดใบหน้ามองเขาอย่างนิ่งเฉย สายตาที่นิ่งของเธอ เข้ามาปั่นป่วนหัวมอร์แกน
“ฉันเกลียดใบหน้าของเธอ เกลียดแววตาของเธอ!!”
“อือ ฉันก็เกลียดนายเหมือนกัน”
“ชีตาร์!!”
ก๊อกๆ
“มีอะไรวะ!!”
“เออคุณมอร์แกนครับ คือ...”
“มีอะไรก็พูดสิ มึงจะเงียบรอแดกลูกปืนหรือไง!!” มอร์แกนปล่อยมือที่จิกผมท้ายทอยของชีตาร์ จนเธอยกมือกุมมันอีกครั้ง มอร์แกนเดินไปเปิดประตูมองลูกน้องของตัวเองด้วยสายตาหงุดหงิด
“คือว่า คุณ ‘ไนท์’ มาขอพบครับ”
“อะไรนะ? มันมาทำไม”
“คุณไนท์บอกว่า อยากมาดูหน้าคุณชีตาร์ครับ” ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วทันทีอย่างไม่สบอารมณ์ ไนท์คือลูกพี่ลูกน้องของเขา เอาง่ายๆ เลยมันคือลูกของลุงที่ถูกเขาฆ่าตายไป มันอายุมากกว่าเขาหนึ่งปี ซึ่งหมายถึงอายุยี่สิบสามปี มันไม่รู้ว่าสาเหตุที่พ่อมันตายเพราะเขาเป็นคนฆ่า และที่สำคัญมันไม่ชอบการเป็นมาเฟีย แต่เลือกที่จะทำธุรกิจคาสิโนที่ดังอยู่ในใต้ดินของรัฐ และแน่นอนว่ามันกับเขาไม่ค่อยกินเส้นกันสักเท่าไหร่ แต่ทว่ามันมาถึงขนาดนี้คงไม่ได้มาดีแน่ มอร์แกนหันไปมองชีตาร์ที่นั่งกุมหัวตัวเอง
“บอกมันว่าเดี๋ยวกูลงไป”
“ครับ”
มอร์แกนปิดประตูลง และเดินไปหาชีตาร์ที่เงยหน้าสบตากับเขา พลางลุกขึ้นจะเดินไปที่ห้องของตัวเอง แต่ทว่ามือหนาก็คว้ามือเธอไว้และบีบอย่างแรงจนชีตาร์กัดฟันแน่น
“ไปแต่งตัวให้เรียบร้อย และลงไปข้างล่างกับฉัน!!”
“แต่ฉันไม่ลง ฉันจะนอน...”
“กล้าขัดคำสั่งฉันก็เอา และมันจะไม่จบแค่ฉันจิกผมเธอแน่” ชีตาร์กัดฟันแน่น เมื่อเสียเปรียบเขาตลอด ทำยังไงได้? ในเมื่อที่เธอต้องมาอยู่กับเขาแบบนี้ก็เพราะพ่อของเธอนี่น่า ชะตากรรมที่เธอไม่ได้ก่อ ทำไมเธอจะต้องมาอยู่แบบนี้ด้วยนะ ทำไมเธอไม่ตายๆ ตามแม่เธอไปตั้งแต่เด็ก ชีตาร์ถอยหายใจออกมา ถึงแม้ว่าจะรู้สึกท้อแท้ แต่ยังไงเธอก็ต้องทำให้พ่อเธอปลอดภัยให้ได้ แต่พ่อเธอเองก็ต้องหาเงินมาใช้เขาด้วย เพราะเธอจะได้ไม่ต้องทนอยู่กับคนแบบนี้อีก
“ปล่อยสิ ฉันจะได้ไปแต่งตัว”
“หึดี ว่าง่ายแบบนี้ค่อยสมกับเป็นเมียฉันหน่อย...”
“...”
“อย่าทำอะไรที่มันเกินตัวนะชีตาร์ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้ เข้าใจใช่ไหม?”
