บทที่ 4 BAD MORGAN : CHAPTER 4
BAD MORGAN 4
มอร์แกนยืนรอชีตาร์อยู่ที่หน้าห้อง สักพักร่างบางก็เปิดประตูออกมา แต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้ายืดขายาวสีเทา ใบหน้าสวยไม่แสดงออกอะไร จนมอร์แกนเดินไปจับมือบางมากุมไว้
“ไปได้แล้ว”
ชีตาร์มองร่างหนาที่เดินจูงมือเธอลงไปด้านล่าง พลันสายตาคมก็เห็นหลังของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนมองกรอบรูปของมอร์แกนอยู่ เขาสวมเสื้อโค้ดสีดำสนิท ผมสีดำน้ำตาลถูกตัดอยู่ในทรงสูง ร่างสูงตรงหน้าสูงพอๆ กับมอร์แกน แต่เธอไม่เห็นหน้าเขาหรอกนะ
“มึงมาทำไม? ร้อยวันพันปี ไม่เคยมาเหยียบที่นี่”
“หึ ที่นี่ก็บ้านกูหรือเปล่าไอ้แกน... เพียงแต่กูแค่ไม่อยากมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับมึงแค่นั้นเอง” น้ำเสียงเข้มดังขึ้น ก่อนที่ร่างหนาจะหันมา มอร์แกนมองไนท์ที่ยกยิ้มมุมปาก ใบหน้าหล่อคมมีสีหน้าที่เจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่มุมปากบ่งบอกได้ว่าเขาเป็นบุคคลที่อันตรายมาก แต่ในทางกลับกัน มันคือบุคคลที่มีสองหน้า ใบหน้าตอนนี้ในสายตาของเขามันคือสีหน้าของคนอันตราย แต่ทว่ากลับคนอื่นมันคือสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังดีแต่ประสงค์ร้าย ชีตาร์มองชายตรงหน้าที่เลื่อนสายตาจากมอร์แกนมามองเธอ ก็จับจ้องใบหน้าของเธอด้วยแววตาที่ตกตะลึง ที่เขาต้องมาที่นี่ไม่ใช่เพราะอยากจะมาหาน้องวิปริตอย่างมอร์แกน แต่ต้องการมาเห็นเจ้าสาวของมันที่เขาล่ำลือกันว่าสวยราวกับนางฟ้า และใช่ไง เธอตรงหน้าเขาสวยมากๆ สวยราวกับเจ้าหญิง แถมใบหน้าสวยที่แสนนิ่งแบบนั้นทำให้เขารู้สึกสนใจเธอมากเป็นพิเศษ
“เมียมึงสวยจริงๆ อย่างที่เขาลือกันเลยนะไอ้แกน”
“เหอะ”
“แต่งงานทั้งที ดันไม่เรียกญาติเพียงคนเดียวของมึงมาร่วมงาน... มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอฮึ?”
“กูคิดว่ามันคงไม่สำคัญ และอีกอย่างมึงก็ไม่ได้สำคัญถึงขนาดที่กูจะต้องเชิญมึงมางานแต่ง”
“ทำไมถึงแต่งกันเร็วจัง? มึงเป็นผู้ชายสองเพศไม่ใช่หรือไง มาลงหลักปักฐานกับสาวสวยแบบนี้ ต้องมีอะไรแน่”
“กูเป็นแบบนั้น ก็ไม่ได้ความว่า... กูกระแทกไม่เป็นนะ”
“หึ” มอร์แกนมองไนท์ที่ยักไหล่อย่างกวนๆ สายตาคมก็เอาแต่จ้องมองชีตาร์ที่มองเขาเช่นกัน สายตาของเขามันไม่ใช่สายตาที่เจ้าเล่ห์เลยนะ แต่มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเห็นใจเธอที่ต้องมาแต่งงานกับคนแบบนี้ต่างหาก
“หรือว่า... ท้องก่อนแต่ง”
“อย่าเดาอะไรปัญญาอ่อนเลยไอ้ไนท์!!”
“จริงสิ ลืมไปว่าคนอย่างมึงไม่มีทางปล่อยให้เมียท้อง มึงรักใครไม่เป็น มึงเกลียดเด็ก มึงเกลียดทุกอย่างที่ทำให้มึงไม่ดูโดดเด่น... แต่อะไรกันล่ะที่ทำให้มึงแต่งงานสายฟ้าแลบแบบนี้?” มอร์แกนถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด มองชีตาร์ที่มองไนท์อยู่แบบนั้น ไม่ต่างจากไนท์ที่เขาเองตอนนี้ก็เอาแต่จ้องหน้าเธอ จนมอร์แกนดึงร่างบางมากอด ใบหน้าสวยตกใจหันไปมองเขาที่มองเธอด้วยสีหน้าโกรธเคือง
“จะไม่แนะนำเมียมึงให้กูรู้จักหน่อยเหรอ?”
“ชีตาร์... เมียกูชื่อชีตาร์”
“ชีตาร์เหรอ? ฉันชื่อไนท์ เป็นลูกพี่ลูกน้องมอร์แกน แต่มีศักดิ์เป็นพี่มัน เพราะอายุมากกว่า ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน คุณไนท์”
“เรียกพี่ดีกว่า เรียกว่าพี่ไนท์นะน้องชีตาร์” ไนท์ยิ้มให้กับชีตาร์ และมันเป็นยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกดีนะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนเห็นใบหน้าที่โรคจิตตลอดเวลา ชีตาร์พยักหน้าให้เป็นการตอบรับ จนมอร์แกนบีบไหล่บางแน่น
“แล้วไง เห็นหน้าเมียกูแล้ว จะไสหัวกลับไปได้หรือยัง?”
“ไล่กูเหรอ มึงนี่เป็นเจ้าของบ้านที่ห่วยมากเลยนะ บ้านหลังนี้ก็ของพ่อกูหรือเปล่า?”
“แต่มันคือของกูแล้วไง!! พ่อมึงยกทุกอย่างให้กู ทั้งๆ ที่มึงไม่ได้อยากจะเป็นมาเฟีย แล้วมึงจะเอายังไงไอ้ไนท์”
“แหม ใจเย็นสิน้องชาย กูไม่ได้หมายความว่าจะทวงทุกอย่างจากมึง แค่หลังจากนี้... กูอาจจะมาหามึงบ่อยๆ ก็ได้ เตรียมตัวต้อนรับกูไว้ ก็เท่านั้น” มอร์แกนมองไนท์ที่เอาแต่จ้องชีตาร์ด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะห่วงใย แต่ทว่าเขารู้ไง ว่ามันต้องการอะไร? และสิ่งที่มันต้องการในตอนนี้คือชีตาร์ เขาจะไม่สนใจหรอกนะ ถ้าเกิดว่าชีตาร์ในตอนนี้คือเมียของเขา และที่สำคัญแผนของเขาจะมาพังลงเพราะมันไม่ได้!!
“จริงสิ ไอ้รันเวย์ล่ะ?”
“ยังไม่กลับ ยังไม่ปิดเทอมเลย มึงถามทำไม?”
“เปล่า ก็แค่ไม่เห็นมันนานก็เลยถามเฉยๆ มึงคงจะคิดถึงมันล่ะสิ... ไม่มีคนเอา... อกเอาใจ หึ”
“หุบปากซะไอ้ไนท์ กูรำคาญ!!”
“แหม เดี๋ยวไอ้เด็กเวรนั่นกลับมา มึงก็คงจะใช้บริการผู้ชายน้อยลงล่ะสิ ไอ้เด็กนั่นทำให้มึงมีความสุขนี่นา เวลาเอา... อกเอาใจ”
“กูบอกให้หุบปาก...”
“กูอยากจะรู้ใจมึงจริงๆ นะไอ้แกน มึงเอาผู้หญิงด้วย ผู้ชายด้วย ความรู้สึกมันเป็นยังไงวะ เล่าให้กูฟังบ้างสิ” ชีตาร์มองไนท์ที่ถามมอร์แกน ในขณะที่เขานั่งนิ่งเพื่อข่มอารมณ์ตัวเองให้นิ่งเข้าไว้ มองใบหน้าของไนท์ที่ยกยิ้มและนั่งไขว่ห้างอย่างกวน Teen เขาอย่างสุดๆ
“แต่มันก็เป็นเด็กดีจริงๆ นั่นแหละไอ้รันอ่ะ ไม่ว่ามึงอยากได้อะไรมันก็หามาให้มึงได้หมดทุกอย่าง แม้กระทั่ง... ให้มึงเอา มันยังยอมเลย”
ปัง!!
“!!!” ชีตาร์สะดุ้งทันทีที่มอร์แกนยิงปืนเฉียดหน้าของไนท์ไปโดนแจกันจนแตก แต่ทว่าร่างหนากับนั่งยิ้มอยู่แบบนั้น จนเธอลุกขึ้นยืนจับไปที่มือหนาที่ถือปืนด้วยอาการโมโห มอร์แกนมองมือบางที่จับมือเขาและหันไปมองเธอที่ส่ายหน้ามา ร่างหนาสะบัดมือออกจนร่างบางเซล้มลงนั่งกับโซฟา
“อย่ามาเสือกเรื่องของกูไอ้ไนท์”
“กูก็เปล่าเสือกนี่ แค่พูดความจริงแค่นั้น... ถ้าไอ้รันรู้ว่ามึงแต่งงาน คงเสียใจนะ มันรักมึงนี่ แต่เสียอย่างเดียวที่คนอย่างมึงรักใครไม่เป็น และคงจะไม่มีความรักด้วย กูพูดถูกไหม?”
“ไสหัวมึงกลับไปเลยไอ้ไนท์!!”
“หึ กลับก็ได้ ถ้างั้นน้องชีตาร์พี่กลับก่อนนะครับ แล้วเดี๋ยวจะมาหาบ่อยๆ” มอร์แกนมองไนท์ที่ยิ้มให้กับชีตาร์และเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับลูกน้องของเขา ใบหน้าสวยมองร่างหนาที่ยืนตัวสั่นอยู่แบบนั้น ก่อนจะโยนปืนทิ้งจนแตก
“มึงโทรไปหาใครก็ได้มาให้กูที กูอยากระบาย!!”
“ครับคุณมอร์แกน” ร่างสูงเดินไปหยิบแจกันทุ่มลงจนแตกละเอียด จนชีตาร์มองตามอย่างนิ่งๆ จนกระทั่งร่างหนาเดินขึ้นไปบนห้อง พวกลูกน้องของเขาก็พากันทำความสะอาด ร่างบางนั่งอยู่ด้านล่างสักพัก ไม่อยากจะยุ่งเรื่องของเขานักหรอกนะ แต่ทว่าผู้ชายที่รันเวย์คือใครกันที่ไนท์พูดถึง? ไม่ๆ ชีตาร์ จะไปยุ่งทำไมเนี้ย ร่างบางลุกขึ้นเตรียมตัวจะขึ้นห้องก็มองลูกน้องของเขาที่นำผู้หญิงสองคนหุ่นดีและสวย กับผู้ชายอีกสองคนเดินขึ้นไปด้านบน จนเธอมองตามและส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา
“เมื่อไหร่ป๊าจะหาเงินมาใช้เขาสักที ตาร์ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ”
รุ่งเช้า ชีตาร์ตื่นขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี เลยเดินตรงเข้ามาในครัว ก็เห็นแม่บ้านกำลังจัดเตรียมอาหารกันอยู่อย่างเร่งรีบ เมื่อคืนเธอก็นอนไม่หลับเหมือนเคย เพราะอะไรนะเหรอ? เพราะว่าเธอไม่เคยหลับตาลงสักครั้งเวลาอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยหลับเต็มตื่นเลยสักครั้งจริงๆ
“คุณชีตาร์ มาทำอะไรในครัวคะ หิวแล้วเหรอคะ?”
“เปล่าหรอก แค่ไม่มีอะไรทำ เลยมาช่วยเพื่อจะมีอะไรให้ฉันช่วยบ้าง”
“ตายแล้ว ไม่เป็นอะไรเลยค่ะคุณชีตาร์... คุณคือนายหญิงของที่นี่ ไม่จำเป็นต้องมาช่วยพวกดิฉันหรอกค่ะ”
“แต่ว่าฉันไม่อยากอยู่เฉยๆ” ชีตาร์ไม่พูดอะไรต่อ เดินไปหยิบผักมาล้าง ทำให้แม่บ้านสองสามคนถึงกับทำหน้าไม่ถูก คิดว่าผู้หญิงที่มาเป็นนายหญิงของมอร์แกนจะเป็นพวกที่หยิ่งยโสโอหัง เหมือนกับหน้าตา แต่คิดผิดไปซะหมด เพราะว่าผู้หญิงที่กำลังล้างผักอยู่ ไม่ใช่อย่างที่พวกเธอคิดกันสักนิด เพราะพวกเธอคิดไปไกลเพียงเพราะเห็นหน้าตาของเธอเท่านั้นเองสินะ
“ข้าวต้มของคุณมอร์แกนกับคนที่อยู่ในห้องเสร็จยัง... อะ เออ คุณชีตาร์”
“เสร็จแล้วล่ะ นายยกไปสิ”
“ครับ” ลูกน้องของมอร์แกนที่เดินเข้ามาคนเดียวเห็นชีตาร์อยู่ในครัวก็ตกใจนิดหน่อย ก่อนจะยกถาดไปหนึ่งถาด ส่วนอีกถาดของมอร์แกนถูกชีตาร์หยิบขึ้นมา จนลูกน้องของเขามองอย่างสงสัย
“เดี๋ยวฉันยกไปให้ นายยกคนเดียวไม่ได้หรอก แค่ลำพังถาดข้าวต้มสี่ถ้วยก็หนักพออยู่แล้ว”
“เออครับ ขอบคุณครับ” ชีตาร์มองลูกน้องของเขาที่ก้มศีรษะให้เธอและเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง ลูกน้องของมอร์แกนที่อยู่หน้าห้องเปิดประตูห้องเข้าไป ใบหน้าสวยก็ขมวดคิ้วทันทีกับสภาพห้องที่เละไปหมด แถมควันบุหรี่ยังลอยคลุ้งไปทั่วห้อง ร่างบางเดินตามลูกน้องเขาเข้าไปในห้องนอนขนาดกว้าง ก็มองไปที่เตียงด้วยสีหน้านิ่งๆ เมื่อเห็นมอร์แกนกับซุกไซ้ซอกคอหอมของหญิงสาวคนหนึ่งที่เปลือยเปล่าท่อนบน และโอบกอดหญิงสาวสองคนที่คลอเคลียเขาอย่างหื่นกระหาย ไม่ต่างจากชายสองคนที่นอนอยู่กับขาของเขาทั้งสองข้างด้วยสภาพที่เธอเห็นแล้ว อนาถสายตาจริงๆ ลูกน้องของมอร์แกนมองชีตาร์ด้วยสีหน้าเห็นใจที่ต้องมาเห็นภาพแบบนี้
“คุณมอร์แกนครับอาหารเช้ามาแล้วครับ”
“อืม วางไว้...” ใบหน้าหล่อผละจากทรวงอกมองร่างบางที่ยืนอยู่ตรงปลายเตียงอย่างตกใจนิดหน่อย เธอหันหน้าหนีเขาและเดินเอาถาดข้าวต้มไปวางไว้ที่โต๊ะและหันหลังจะเดินออกจากห้องที่ลูกน้องของเขาเดินออกไปแล้ว
“เดี๋ยวชีตาร์” ร่างบางหยุดชะงักและหันไปมองร่างหนาของมอร์แกนที่ลุกจากเตียงด้วยสภาพเปลือยเปล่า จนเธอเลือกที่จะข่มใจตัวเองไม่ให้มองต่ำลงไป พยายามเงยหน้ามองสบตากับเขาที่เดินมาหยุดตรงหน้าเธอและเท้าเอวมองเธอด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์
“พวกมึงออกไปให้หมดทุกคน”
“เอ๋? ทำไมล่ะคะคุณมอร์แกน”
“กูสั่งให้... ออกไปให้หมด!!” น้ำเสียงเข้มตวาดออกมา ทำให้ทั้งสองสาวและสองหนุ่มต่างพากันหวาดกลัวกับท่าทางของมอร์แกนถ้ายังขืนขัดคำสั่งของเขาอยู่ มอร์แกนยิ้มมุมปากและโน้มใบหน้าลงไปใกล้กับใบหน้าสวยที่ไม่ขยับหนีใบหน้าของเขาจนทำให้จมูกโด่งๆ เฉียดไปที่ริมฝีปากบางจนชีตาร์สะดุ้งเล็กน้อย
<strong>“กูต้องการความเป็นส่วนตัวกับเมียสักหน่อย... พอดีช่วงนี้ต้องการของหวาน หึ”</strong>
มอร์แกนมองทั้งสี่คนที่รีบเดินออกไปจากห้อง จนตอนนี้เหลือแค่เขากับชีตาร์เท่านั้นที่จ้องหน้ากันอยู่ ร่างบางขยับตัวหนีเขาแต่ทว่ามือหนาก็คว้าเข้าที่เอวบาง จนร่างของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง แถมด้านล่างเขายังเปลือยอีก
“ถ้ามีอะไรจะคุย ก็ช่วยไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน”
“ไม่จำเป็น”
“นายมัน... มอร์แกนปล่อยฉัน และมีอะไรค่อยคุยกัน”
“ใครบอกว่าฉันจะคุย ฉันบอกว่ายังไง ช่วงนี้ต้องการความหวาน”
“แล้วจะเอาอะไร? ขนม นม น้ำตาล หรืออะไรก็ว่ามาสิ ฉันจะได้ไปเอาให้”
“หึ ทำหน้าที่เมียได้สมจริงๆ นะ เอาใจผัวซะทุกอย่าง แต่โทษทีของหวานที่ฉันบอก มันไม่ใช่ที่เธอพูดเลยสักอย่าง” ชีตาร์พยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง เพราะไม่อยากจะโมโหเขา ยิ่งเธอไม่ตามใจเขาจะมีแต่ทำให้เธอเจ็บตัวเหมือนเมื่อคืน แต่ทว่าถ้าเขาลวนลาม เธอก็ต้องป้องกันตัวเองสิถูกไหม? ชีตาร์ดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนของเขา แต่ยิ่งดิ้นมอร์แกนก็ยิ่งรัดเอวเธอมากขึ้น จนริมฝีปากของเธอเฉียดไปมาที่ปลายคางของเขาที่มีหนวดขึ้นนิดหน่อย
“แล้วอะไร ของหวานที่ว่า...”
“ก็จูบเธอไง”
“...”
“หน้านิ่งแบบนี้ มันทำให้ฉันอยากจะทำให้เธอทรมานสุดๆ เลยชีตาร์”
“ปล่อยฉันมอร์แกน ฉันไม่ใช่ของหวานของนะ... อือ”
ริมฝีปากร้อนของเขาประกบจูบเธอทันทีโดยที่ชีตาร์ไม่ทันได้ตั้งตัว มือบางพยายามดันไหล่กว้างให้ถอนจูบออกไป แต่ทว่าเขาก็ไม่ยอม บดจูบเธอแบบนั้น จนร่างกายทุกสัดส่วนของเธอชาไปหมดเมื่อได้รับรสจูบที่แสนจะร้อนแรงของเขา มอร์แกนประคองเอวบางและบีบเบาๆ พยายามจูบเธออย่างที่ตัวเองต้องการ จากที่เธอผลักไสเขาตอนนี้ กลายไปจิกนิ้วลงกับไหล่ของเขาอย่างแรง เขาประคองร่างของเธอให้นอนราบกับเตียงนอน ตรึงมือทั้งสองไว้ที่เหนือหัว และผละจูบออกมามองชีตาร์ที่กำลังจะพูดอะไรแต่ก็ถูกกลืนเสียงหายไป เพราะเขาประกบจูบเธอลงมาอีกครั้ง
ชีตาร์หลับตาลงนอนนิ่งให้เขาจูบแบบนั้น เพราะยิ่งดิ้นเธอยิ่งเหนื่อย และใช่มันกี่ครั้งแล้วที่เขาทำแบบนี้กับเธอ เขาพยายามจะเอาชนะเธอทุกอย่าง ไม่ว่าจะทำด้วยการทำร้ายหรือทำแบบนี้ มอร์แกนจูบชีตาร์อย่างพอใจก็ผละจูบออกมา เลื่อนใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอของชีตาร์ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลคอกว้าง
“ปล่อยนะมอร์แกน... อือ”
“ฉันต้องทำตามที่เธอสั่งไหมชีตาร์” ใบหน้าหล่อผงกใบหน้ามามองเธอที่หอบหายใจเหนื่อย ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก กวาดสายตามองไปทั่วใบหน้าของเธอที่แดงกร่ำ อย่างน้อยทำให้เธอหน้าแดงได้ก็เหมือนชนะไปได้ก้าวหนึ่งแล้วล่ะ
“อย่าลืมนะเธอคือใคร และฐานะของเธอได้มายังไง?”
“ฉันไม่ได้ต้องการที่จะเป็นเมียนาย แต่นายบังคับฉัน”
“ใช่ ฉันบังคับ แต่เพราะอะไรเธอถึงยอมฉันล่ะชีตาร์”
“...”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอคือหลักประกันความมั่นคงของไอ้โชนาร์ป เธออยู่ที่นี่เพราะอะไรชีตาร์... เธอมันคือดอกเบี้ยที่พ่อสารเลวของเธอยัดเหยียดมาให้ฉัน”
“อย่ามาว่าป๊าฉันแบบนั้น”
“อ่อเหรอ ด่าไม่ได้เหรอ? ฉันจะด่า เธอจะทำไม ไอ้แก่โชนาร์ป มันเห็นแก่ตัว มันขายลูกสาวตัวเองมาให้ฉันเอา”
“...”
“และแน่นอนว่าฉันเอาแน่ แต่ยังไม่ถึงเวลา... ขอเวลาเล่นสนุกกับหน้าเธอดีกว่า แหมมันรู้ใจฉันนะ ที่ส่งของเล่นมาให้ฉัน ฮ่าๆ ไอ้หน้าโง่ ไอ้แก่” มอร์แกนด่าพ่อของชีตาร์ต่อหน้าเธออย่างสนุกปาก เพื่อหวังจะดูปฏิกิริยาของชีตาร์ และแน่นอนว่ามันได้ผลนะ เพราะตอนนี้เขารู้สึกถึงร่างบางที่สั่นเทาอย่างโมโห
“แก๊งกระจอกๆ ที่จะพังลง ยังมีหน้าเสนอมาเป็นใหญ่ในรัฐ แก่แล้วไม่รู้จักเจียม... โดนฟ้องล้มละลายแล้วยังไม่ยอมรับความจริง น่าสมเพชทั้งพ่อทั้งลูก เหอะ”
“นายว่าฉันน่าสมเพช นายเองก็ไม่ต่างกันหรอกมอร์แกน”
“ทำไม?”
“นายมันน่าสมเพชไปทุกอย่างล่ะ ไม่ว่าจะอำนาจและการกระทำที่แสนจะหยาบคาย ทุกอย่างในตัวของนายมันน่าสมเพช และไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง” ชีตาร์มองมอร์แกนที่กัดฟันแน่น และกดมือที่จับข้อมือเธอจนแน่น แต่เธอก็จ้องมองใบหน้าหล่ออย่างไม่สะทกสะท้านหรือหวาดกลัวแล้วจริงๆ
“อยากจะด่าฉันยังไงก็ด่าได้ แต่อย่าลามปามถึงป๊าของฉัน แม้ว่าเขาจะทำให้ฉันเดือดร้อนที่ต้องมาตกระกำลำบากกับคนอย่างนาย แต่อย่างน้อยเขาก็คือพ่อของฉัน”
“เหอะ”
“และฉันมั่นใจว่าป๊าจะต้องหาเงินมาใช้หนี้นายแน่ หลังจากนั้น... ฉันจะลืมไปเลยว่าเคยมาอยู่กับคนน่าขยักแขยงอย่างนาย”
“ชีตาร์!!”
“โกรธเหรอ? ทำไมโกรธล่ะ ทีนายด่าฉันด่าป๊าฉัน ฉันยังไม่โกรธเลย แต่พอตัวเองโดนบ้าง ทำไมถึงโกรธล่ะ”
“อย่างลองดีใช่ไหมชีตาร์”
“ฉันไม่มีอะไรที่จะต้องเสียแล้ว ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ชีวิตของฉันมันก็ตายไปนานแล้ว” มอร์แกนมองสายตาคมที่มองเขาอย่างนิ่งเฉย ก่อนจะผละออกจากร่างบางและหันไปหยิบถาดข้าวต้มมาถือไว้และ...
เพล้ง!!
“...”
“เกิดอะไรขึ้นครับคุณมอร์แกน”
“ไม่มีอะไร ห้ามพวกมึงและก็ใครหน้าไหน... เข้ามาในห้องของกู ขณะที่เมียของกูจะเก็บกวาดห้องของกูให้สะอาดทั้งหมด!!” ชีตาร์มองมอร์แกนที่ยกยิ้มก่อนจะเตะข้าวของทุกอย่างลงมาที่พื้นจนกระจัดกระจายเต็มไปหมด ใบหน้าสวยถอนหายใจออกมา เมื่อเขาเดินเข้าห้องน้ำไป ส่วนเธอก็เงยหน้ามองลูกน้องของเขา
“ยังไงฉันขอไม้กวาดและอุปกรณ์ต่างๆ ด้วยแล้วกัน”
“ครับ รอสักครู่นะครับ”
ใบหน้าสวยหลับตาลงและจัดการเก็บกวาดห้องให้เขาอย่างไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ แถมภายในห้องยังมีถุงยางอนามัยที่ถูกใช้แล้วทิ้งเกลื่อนไปหมด จนเธอหลับตาลงอย่างรังเกียจที่จะต้องหยิบมันทิ้งลงถังขยะ
ขณะที่มอร์แกนกำลังแช่ตัวเองอยู่ในอ่างอาบน้ำและพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาหงุดหงิดจริงๆ หงุดหงิดจนอยากจะฆ่าให้ตายวันละหลายรอบๆ ชีตาร์มองอุปกรณ์ที่ลูกน้องเขาเอามาให้ก็จัดการทันทีเพราะไม่อยากจะอยู่ในห้องเขานานๆ กระทั่งเธอนั่งลงเก็บเศษจานข้าวต้มที่เขาทำแตก
ฉึบ
“อึก...”
“หึ สำออย” ชีตาร์มองมอร์แกนที่เดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นจังหวะที่ชีตาร์โดนเศษจานบาดนิ้วมือจนเลือดออกก็ยกยิ้มที่มุมปากอย่างสะใจ
“ใครสำออย? นายเห็นฉันร้องไห้งั้นเหรอ ถึงบอกว่าฉันสำออย”
“อยากเห็นเหมือนกัน เดี๋ยวจะทำให้เธอร้องไห้เดี๋ยวนี้ล่ะ”
“จะทำอะไร อ่ะ!!” มอร์แกนกระชากมือของชีตาร์ที่ถูกเศษจานบาดมาบีบอย่างแรงจนเลือดไหลหยดลงบนพื้น และที่สำคัญเขากดไปที่บาดแผลของเธอจนแผลที่โดนไม่เยอะกลับฉีกออกกว้าง จนชีตาร์พยายามผลักมือเขาออกไป
“จะ เจ็บ... ปล่อยนะมอร์แกน”
“ร้องไห้สิ ร้องออกมา ฉันอยากเห็น ร้อง!!”
“นายมันโรคจิต... ปล่อยฉัน” ร่างบางบิดหน้าไปมากับความเจ็บปวดที่เขามอบให้ในตอนนี้ มอร์แกนแสยะยิ้มและกดนิ้วลงไปอีก เลือดที่ไหลออกมาตอนนี้ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดสักนิด มองใบหน้าสวยก็พบว่าเธอยังคงไม่ร้องไห้ตามที่เขาต้องการ จนเขาผลักเธอล้มลงกับพื้น
ตุ้บ
“ตายด้านให้มันเยอะๆ นะ สักวันทุกอย่างที่ฉันต้องการเห็นบนใบหน้าหยิ่งๆ ของเธอ มันจะทำให้ฉันมีความสุขที่สุด และอย่าหวังว่าฉันจะหยุดแค่นี้”
“...”
“ไปแต่งตัวให้ดีๆ ด้วย วันนี้ฉันจะพาเธอไปข้างนอก” มอร์แกนเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ชีตาร์นั่งก้มหน้าอยู่แบบนั้น ก่อนจะเงยหน้ามองแผ่นหลังหนาอย่างเหนื่อยใจ มองดูแผลที่มือตัวเองก็ได้แต่สมเพชกับสิ่งที่ตัวเองพบเจอ
“สักวันทุกอย่างที่ฉันต้องการก็จะทำให้ฉันมีความสุขเหมือนกันมอร์แกน วันใดที่ฉันไปจากที่นี่ วันนั้นคือวันที่ฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่... และทิ้งชีวิตที่แสนจะบัดซบที่มีนายเข้ามาในชีวิตไปให้หมด”
