บทที่ 5 BAD MORGAN : CHAPTER 5
BAD MORGAN 5
หลังจากที่ชีตาร์กลับเข้ามาในห้องนอนแล้ว ก็จัดการแต่งตัวด้วยกางเกงรัดรูปสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวลายลูกไม้ ผมสีดำตรงก็ปล่อยยาวพร้อมกับสะพายกระเป๋าสุดหรู เธอมองนิ้วมือตัวเองหลังจากที่ทำแผลเสร็จแล้ว ใช่แน่นอนว่าเขามันโรคจิตจริงๆ เธอจะทนอยู่กับเขาได้นานแค่ไหนกันเชียว ร่างบางเดินลงมาจากชั้นบนและมองร่างหนาที่นั่งสูบบุหรี่อยู่
“กว่าจะเสด็จลงมาได้นะ”
“นายจะพาฉันไปไหน?”
“จำเป็นต้องบอกไหม อย่าชักช้าให้มันมาก ตามมา” มอร์แกนเดินนำร่างบางไปที่รถสปอร์ตสุดหรูสีดำปนม่วง เธอจำใจเดินไปขึ้นรถกับเขา ซึ่งแน่นอนว่าเธอจะไม่เซ้าซี้เขาอีกแล้วล่ะ เพราะว่าเบื่อที่จะต้องมาฟังว่าเขาไม่เคยบอกจะไปไหน? รถหรูของมอร์แกนขับมาถึงสมาคมจนเธอขมวดคิ้วอีกครั้ง ว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่
“นายมาที่นี่ทำไม?”
“ฉันก็ไม่ได้อยากจะมาหรอกนะ แต่มีพวกเสือกที่อยากจะเอาหน้ากับฉัน จัดการเลี้ยงฉลองแต่งงานให้นะสิ”
“แล้วทำไมนายไม่ปฏิเสธ?”
“ก็กำลังจะมาปฏิเสธไง แต่ก็ต้องพาเธอมาด้วย มา” ชีตาร์มองมือหนาทื่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนที่เธอจะถอนหายใจและวางมือไปที่มือหนาของเขา มอร์แกนจูงมือชีตาร์ไปที่ห้องโถงของสมาคมที่ตอนนี้ทุกคนกำลังจัดงานเลี้ยงเพื่อฉลองให้กับหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดของรัฐ แต่ทว่ามอร์แกนไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้สักหน่อย
“อ้าวคุณมอร์แกน คุณชีตาร์ มาพอดีเลยเป็นไงครับงานนี้พวกเราจัดมาเพื่อคุณเลยนะครับ”
“ขอบใจมากนะ แต่ฉันไม่ต้องการ” ใบหน้าหล่อโหดแสยะยิ้มอย่างไม่สนใจกับบุคคลที่กำลังตั้งใจจะทำงานนี้ให้กับเขา อันที่จริงพวกเขาไม่จำเป็นต้องทำด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าจะต้องทำเพื่อเอาใจคนที่มีนิสัยวิปริต โรคจิตแบบเขา
“ทำไมล่ะครับ?”
“ก็ไม่ทำไม แค่ฉันจะพาเมียไปฮันนีมูน”
“ฮันนีมูน?”
“ใช่ แต่งงานแล้วก็ต้องไปฮันนีมูนถูกป่ะ และฉันก็จะพาเมียไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ที่รีสอร์ทริมทะเล เพราะงั้นงานนี้ยกเลิกไปซะ เข้าใจ?”
“อะ เออ ครับ”
“ดี งั้นฉันไปล่ะ” มอร์แกนยิ้มก่อนจะจูงมือชีตาร์ออกจากสมาคมไป และแน่นอนว่าเขาใช้งานเธอต่อด้วยการไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาชอบใจที่เธอเป็นคนที่ช่างเอาอกเอาใจ เธอชื่อว่า ‘ลี’ เป็นนางแบบดังสุดฮอตที่ดังที่สุดในรัฐ ชีตาร์มองร่างหนาที่เดินเข้าไปในคอนโดหรูแห่งหนึ่ง ก่อนจะมองร่างของหญิงสาวที่สวยมากกำลังจูบกับมอร์แกน แน่นอนว่าเขาไม่บอกว่าจะไปไหนหรืออะไร? ทำให้เธอถอนหายใจออกมาและลงจากรถเขาไปทันที จะให้เธอมานั่งรอเขาเสพสมกับคนอื่นนะเหรอ ไม่มีทางซะหรอก
ปรี้นๆ
“เอ๋?”
เสียงแตรรถดังขึ้นในขณะที่เธอเดินไปตามทาง ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้กลับไปที่บ้านของเขา แต่ว่าจะเดินเล่นไปเรื่อยๆ ทว่าถูกหยุดด้วยเสียงแตรรถและร่างสูงของคนที่คุ้นตา
“คุณไนท์?”
“น้องชีตาร์จริงๆ ด้วย ว่าแต่จะไปไหนเนี่ย?”
“คือว่าฉันจะไปเดินเล่น”
“แล้วมาคนเดียว ไอ้แกนล่ะ” ชีตาร์ไม่ตอบอะไร และแน่นอนว่ามันทำให้ไนท์ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์แต่ทว่ารอยยิ้มของเขามันกลับทำให้ชีตาร์รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ผู้ชายคนนี้ต่างจากมอร์แกนโดยสิ้นเชิง ไนท์ไม่รอช้าที่จะชวนชีตาร์ไปนั่งดื่มกาแฟเพื่อพูดคุยและสอบถามเกี่ยวกับเรื่องที่เขาอยากจะรู้
“ทำไมเธอถึงได้มาแต่งงานกับไอ้แกนได้ล่ะ คนอย่างมันไม่น่าจะลงเอยกับใครได้เลยนะ”
“คือ...”
“เอาเถอะ ไม่เล่าก็ไม่เป็นไร พี่ก็แค่สงสัยเท่านั้น รู้จักมันมาก็นาน ไม่ยักรู้ว่ามันจะลงเอยกับใครเป็นด้วย... โดยเฉพาะกับผู้หญิงสวยๆ แบบชีตาร์” ร่างบางไม่ตอบอะไรแต่กลับยกกาแฟขึ้นจิบ ถึงจะเล่าออกไปมันก็ไม่มีทางที่เขาจะช่วยได้หรอก ที่สำคัญเธอไม่ต้องการให้ใครเดือดร้อนเพราะเธอหรอก
“ไอ้แกนมันเป็น *Bisexual รักร่วมสองเพศเป็นรสนิยมทางเพศ ที่ชอบคนทั้ง 2 เพศ น้องชีตาร์คงไม่รู้จัก?”
“ใช่ ฉันไม่รู้จัก” ใบหน้าสวยวางแก้วกาแฟลงและมองไนท์ที่ยิ้มออกมา ก่อนจะอธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่มอร์แกนเป็นให้เธอฟัง เขาเป็นพวกรักร่วมสองเพศ ไม่ใช่คนวิปริตอย่างที่ทุกคนเข้าใจ
“Bisexualเป็นรสนิยมทางเพศ ที่ชอบคนทั้ง 2 เพศ ทั้งชายและหญิง คนที่มีรสนิยมแบบไบเซ็กชวลอาจมีประสบการณ์ทางเพศ ภาวะอารมณ์ ความรัก กับทั้งเพศตัวเองและเพศตรงข้าม และยังมีความหมายถึงความรู้สึกส่วนตัวและอัตลักษณ์ทางสังคม โดยยึดจากความสนใจทางเพศ การแสดงออกทางพฤติกรรม ร่วมไปกับรักต่างเพศ และรักเพศเดียวกัน”
“...”
“ไอ้แกนมันเป็นพวกที่ชอบเพศเดียวกันตั้งแต่เด็ก ตอนแรกพี่คิดว่ามันเป็นเกย์ด้วยนะ แต่พอมันโตขึ้นมาหน่อย... มันก็ชอบผู้หญิงเหมือนกัน พี่ก็เลยลองไปปรึกษาแพทย์เกี่ยวกับอาการของมันก็เลยได้รู้ว่ามันเป็นอะไร? คนปกติทั่วไปรับไม่ค่อยได้กับบุคคลประเภทนี้ แต่พี่ก็คิดนะว่าสักวันมันคงจะรู้ใจตัวเองว่ามันชอบแบบไหน”
“...”
“แต่คนแบบนี้ก็ใช่ว่าจะอันตรายนะ ยกเว้นไอ้แกนไว้คนหนึ่งก็แล้วกัน” ชีตาร์มองไนท์ที่ยิ้มและตักเค้กเข้าปาก เขาคงจะสงสัยไม่ต่างจากเธอหรอก ที่คนอย่างเขาจะเป็นได้ถึงขนาดนี้ และใช่สักวันเขาคงจะรู้ว่าเขาชอบผู้ชายหรือผู้หญิงมากกว่ากัน แต่ก็ช่างเถอะ เธอไม่ได้สนใจเขาสักหน่อย จะเป็นอะไรหรือจะทำอะไรมันก็เรื่องของเขานี่นา ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเธอเลย
ไนท์ขับรถพาชีตาร์มาส่งที่บ้านของมอร์แกนในช่วงค่ำ เพราะว่าเขาชวนและตื้อจนเธอยอมไปกินข้าวกับเขา แน่นอนว่าชีตาร์เองก็ไม่ปฏิเสธ เพราะดูดีๆ แล้วไนท์ก็พอจะไว้ใจได้อยู่เหมือนกัน ให้เธอได้เจอคนที่อยู่รอบตัวปกติสักคนเถอะ ลำพังเจอกับมอร์แกนก็จะประสาทกินอยู่แล้ว ชีตาร์เดินลงจากรถมาก่อนจะมองรถหรูของมอร์แกนที่จอดอยู่ที่หน้าบ้าน ไนท์เข้าไปในบ้านพร้อมกับเธอ
“หายหัวไปไหนมาทั้งวัน”
“อ้าวไอ้แกน...”
“ฉันถามว่าหายหัวไปไหนมา!!” ชีตาร์มองมอร์แกนที่ยืนมองรถของไนท์อยู่ที่ริมหน้าต่างชั้นล่าง และใช่ไงเขาก็ได้เห็นว่าชีตาร์มากับไนท์ แทนที่ว่าเธอจะต้องกลับมากับเขา แต่ดันให้เขากลับมาคนเดียวเพราะเธอหายไปไหนก็ไม่รู้หลังจากที่เขาไปหาลี
“เฮ้ยใจเย็นน้องชาย ฉันก็แค่พาชีตาร์ไปกินข้าวและก็ไปนั่งรถเล่น แค่นั้นเอง”
“แล้วมึงเสือกอะไรด้วยไอ้ไนท์ เรื่องยุ่งกับเมียชาวบ้านเนี่ย มึงถนัดนักนะ”
“กูเปล่านะ กูก็แค่เจอชีตาร์โดยบังเอิญและก็เลยพาน้องสะใภ้ไปเลี้ยงข้าว แค่นั้นเอง” มอร์แกนมองไนท์ที่ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ และมันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างสุดๆ บีบต้นแขนของชีตาร์อย่างแรง จนเธอนิ่วหน้า
“ปล่อยนะมอร์แกน ฉันเจ็บ”
“เฮ้ยๆ ถ้ามึงจะทำชีตาร์มาทำกูดีกว่า ชีตาร์ไม่ผิด”
“หึ สุภาพบุรุษในคราบซาตาน... เก่งจริงๆ นะ ไอ้เรื่องทำให้คนเชื่อใจเนี่ย”
“มึงพูดอะไร กูไม่เข้าใจ และก็ปล่อยชีตาร์ด้วย”
“มึงเสือกอะไรด้วย กูเป็นผัวชีตาร์ มึงไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้กูหยุด!!” ชีตาร์ถูกมอร์แกนผลักจนล้มลงกับพื้น แน่นอนว่าเขาโมโหมากถึงมากที่สุด เขาไม่เคยจะโมโหถ้าเธอจะไปไหนมาไหน แต่ต้องไม่ใช่กับไนท์ ตัวอันตรายอย่างมัน ถ้าไม่ติดว่าเธอคือเมียของเขา และแผนของเขาจะพังลงไม่ได้ ร่างบางลุกขึ้นและเดินขึ้นไปบนห้องทันที โดยปล่อยให้มอร์แกนกับไนท์ยืนจ้องหน้ากันอยู่
“ก็แค่ผู้หญิงของมึงมันน่าสนใจ กูก็เลยแค่อยากได้ กูผิดเหรอ?”
“หึ เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสิ แต่กูจะบอกให้นะไอ้ไนท์ มึงไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับชีตาร์... เพราะเธอคือเมียกู”
“เมียมึง? อย่าให้กูรู้ก็แล้วกัน ว่าทำไมมึงถึงแต่งงานกับชีตาร์ อย่าให้กูรู้ความลับของมึงก็แล้วกันไอ้แกน” ไนท์เดินตรงมาหามอร์แกนและยกยิ้มอย่างเหนือกว่า ก่อนจะยกมือแตะลงที่ไหล่กว้างจนมอร์แกนสะบัดตัวออกไป
“ตอนนี้กูคือคนดีในสายตาของชีตาร์และก็นะ กูไม่สนด้วยว่าเจ้าของปลอมๆ ของเธอจะน่ากลัวแค่ไหน เพราะคนอย่างกู อยากได้ใคร ก็ต้องได้... โดยเฉพาะเมียสวยๆ ของมึง”
“ไอ้ไนท์!!”
“จุ๊ๆ ทำตัวดีๆ ให้เมียสนใจหน่อยสิ อ้อนเมียบ้าง... เป็นผัวที่ดีก็ต้องเอาใจเมีย ไม่ใช่ทำร้ายเมีย ไม่งั้นระวังเมียมึงจะสนใจกูมากกว่า ฮ่าๆ” มอร์แกนกำมัดแน่นและมองขึ้นไปที่ชั้นบน ก่อนจะสาวเท้าขึ้นไปทันทีและตรงไปที่ห้องของชีตาร์ ร่างบางที่กำลังถอนหายใจอยู่อย่างเหนื่อยหน่ายก็ต้องหงายหลังตามแรงกระชากอย่างแรงจากร่างหนา
“ไง ไปเอากันมันส์ไหมล่ะ?”
“พูดอะไรของนาย ไนท์ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น”
“อ่อเหรอ เห็นมันดูจะหลงเธอจังนะ คิดว่าคงจะเล่นท่ายากกัน ถึงได้หลงกันถึงขนาดนั้น”
“ฉันไม่ใช่นายนะมอร์แกน และก็หยุดหยาบคายกับฉันสักที” ใบหน้าหล่อโหดยกยิ้มอย่างสมเพชและผลักร่างบางลงไปบนเตียงและตามด้วยร่างของเขาทาบทับเธอ ชีตาร์ทำอะไรไม่ถูก ดิ้นไปมาจนเหนื่อยหอบ จ้องดวงตาคมของเขาที่มองเธออย่างโมโห
“อยากให้หยุดหยาบคายคงยากสำหรับคนอย่างฉัน ผัวก็มีทำให้เสียวยังได้ ทำไมต้องไปให้ไอ้ไนท์ทำเสียวด้วย”
“นี่นายอย่ามาพูดจาบ้าๆ นะมอร์แกน บอกแล้วไงว่าไนท์ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น”
“ฉันบอกเธอไว้ก่อนเลยนะชีตาร์ เธอคือเมียของฉัน... อย่าคิดจะสวมเขาควายให้ฉัน และที่สำคัญกับผู้ชายคนอื่นฉันไม่ว่า แต่กับไนท์อย่าไปยุ่งกับมัน เข้าใจไหม” มอร์แกนหอบหายใจเหนื่อยก่อนจะก้มลงประกบจูบเธอทันที จนชีตาร์ตกใจ พยายามดิ้นไปมาให้หลุดจากร่างกายแข็งแกร่งของเขา แต่ก็ไม่ได้เลยสักนิด เธอหลับตาลงรับรสจูบที่แสนจะร้อนแรงของเขา และสัมผัสที่หยาบของเขา มือหนาของมอร์แกนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของชีตาร์ออก และล้วงเข้าไปกอบกุมทรวงอกอวบที่ใหญ่คับมือ ออกแรงบีบเค้นจนชีตาร์สะดุ้ง ผลักไหล่หนาให้ออกไป
“อือ ปล่อย”
“ใหญ่ชะมัด... ทนไม่ไหวแล้วว่ะ”
“มะ มอร์แกน หยุดนะ”
“ทำไม? ทีกับชู้ยังไปนอนให้มันกระแทกมาได้ กับผัวอย่างฉันมันก็ต้องได้สิ”
“ไม่ใช่นะ นาย อ้ะ” ชีตาร์สะดุ้งเฮือกเมื่อมอร์แกนฉีกทึ้งเสื้อผ้าเธอออกจากร่างกายจนตอนนี้เธอเปลือยเปล่า ใบหน้าสวยแดงกร่ำและยกมือปิดทรวงอกตัวเอง ก่อนจะมองมอร์แกนที่ขยับตัวถอดเสื้อตัวเองออกอย่างยิ้มๆ
“มอร์แกน ฉันขอนายเรื่องนี้”
“หึ ขอเหรอ? ให้ดีไหมนะ”
“มอร์แกน”
“อืม ไม่ดีกว่า... ผัวเมียกัน ก็ต้องทำกันสิ มันถึงจะเป็นผัวเมียกันจริงๆ หึ” ใบหน้าหล่อก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมของชีตาร์อย่างรุนแรง ไม่ต่างจากร่างบางที่พยายามดิ้นไปมา เพราะตอนนี้บอกตรงๆ เลยว่าเธอกลัวเขาเหลือเกิน กลัวว่าเธอจะตกเป็นของเขา ทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกัน ริมฝีปากร้อนของมอร์แกนไล่มาถึงยอดอกสวย ครอบงำมันด้วยอุ้งปากร้อน รสชาติของมันทำให้เขาแทบจะคลั่งมันหอมหวานพอๆ กับโพรงปากที่เขาเพิ่งจะจูบไปเมื่อกี้ มือหนาตรึงข้อมือของชีตาร์ไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เลื่อนไปปลดกางเกงรัดรูปออกไปจนถึงเข่า ชีตาร์กัดปากตัวเองแน่นกับความเสียวที่เขาทำในครั้งนี้ เธอไม่เคยรับรู้เลยว่าการที่คนสองคนทำอะไรแบบนี้มันจะทำให้เธอรู้สึกอะไรได้หลายๆ อย่าง
“อ้ะ อืม... มอร์แกน”
“เธอสวยมากเลยชีตาร์ อืม” ปากก็พูดออกมาแต่ก็ไม่หยุดที่จะกัดกินยอดอกของเธอ จนมันแดงเถือกทั้งสองข้าง นิ้วมือของมอร์แกนลูบไล้ไปที่ช่องทางรักของชีตาร์ เธอส่ายหน้าไปมาและขยับสะโพกหนีนิ้วมือของเขา แต่มอร์แกนกลับยกยิ้มที่มุมปาก เงยหน้าจากทรวงอกเธอและมองใบหน้าสวยที่แดงและบิดไปมาจนเขายิ้มอย่างพอใจ
“เหอะ สีหน้าเปลี่ยนจริงๆ สินะ รู้งี้ทำแบบนี้ตั้งนานแล้วนะเนี่ย”
“นะ นายมันโรคจิต อ้ะ” นิ้วมือเรียวแทรกเข้าไปในช่องทางรัก มอร์แกนมองดูสีหน้าของชีตาร์ที่บิดเบี้ยวไปมาพร้อมกับปากบางที่กัดเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เขาขยับนิ้วเป็นจังหวะ จนชีตาร์ที่ไม่เคยรู้สึกกับสัมผัสแบบนี้ถึงกับไปไม่เป็นเลยสักนิด เธอกำลังถูกเขาเล่นงานอย่างหนัก ทั้งที่พยายามจะเก็บสีหน้าและเสียงของตัวเอง เพื่อไม่ให้เขาได้ใจ แต่ทว่าตอนนี้กลับใช่ไม่ได้แล้ว
“อืม... มะ มอร์แกน เสียว”
“ฉันชอบหน้าเธอตอนนี้จังชีตาร์... ”
“ฉันเกลียดนาย อ้ะ” ร่างหนาขยับนิ้วตัวเองอย่างถี่รัวทันทีที่ชีตาร์พูดว่าเกลียด เขาแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตัวเองก่อนจะรับรู้ถึงน้ำหวานของเธอที่ล้นออกมาเลอะนิ้วของเขา มอร์แกนมองช่องทางรักและรู้สึกแปลกๆ ก่อนจะปล่อยมือออกจากข้อมือชีตาร์ เขาเลื่อนใบหน้าลงไปที่ช่องทางรัก ก่อนจะจับขานวลพาดบ่า จนชีตาร์ที่นอนหอบหายใจอยู่สะดุ้งทันที
“ให้ตายเหอะชีตาร์ เธอจะสวยไปไหน อืม”
“อ้ะ อืมมม... ทำอะไร มอ... อ๊าย”
ชีตาร์ลุกขึ้นนั่งทันทีมองใบหน้าหล่อที่ซบลงกับช่องทางรักของเธอ ร่างบางพยายามขยับตัวหนีใบหน้าของเขา แต่ทว่าเขากลับบีบสะโพกเธอไว้แน่น เธอจิกนิ้วเท้าลงกับแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยสัก เอนตัวใช้มือยันตัวเองไว้และเงยหน้ามองเพดานด้วยสายตาที่พร่ามัว เมื่อเขายังคงทักทายชีตาร์น้อยของเธออย่างรุนแรงและเร่งจังหวะเร็วขึ้น ตวัดเลียไปตามช่องทางของเธอ จนชีตาร์ร้อนไปหมดทั้งร่างกาย
“มอร์แกน... อ้ะ”
“อืม สวย... หอม” มอร์แกนผละใบหน้าออกมาและขึ้นไปประกบจูบร่างบางทันที ชีตาร์เอนตัวนอนลงกับเตียงโดยมีร่างหนาของมอร์แกนทาบทับ และเขาก็กำลังจัดการปลดซิปกางเกงเพื่อสะดวกแค่ดึงส่วนล่างออกมาแค่นั้น
“หยุดเถอะ”
“ไม่ไหวแล้ว ฉันต้องการเธอ เดี๋ยวนี้...”
“อย่า มอร์แกน”
ก๊อกๆ
เสียงสวรรค์เรียกให้มอร์แกนที่กำลังดึงแท่งร้อนของตัวเองออกมาชะงักในทันที ชีตาร์ผลักร่างหนาออกไปและดึงผ้ามาคลุมร่างตัวเองทันที จนมอร์แกนยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะดึงกางเกงมาใส่ตามเดิม แต่ก็หัวเสียนิดหน่อยที่มีคนมาเคาะประตูเรียกอารมณ์ของเขาให้แตกกระเจิงในครั้งนี้
“มึงมีอะไร?”
“คือว่ามีคนมาหาคุณชีตาร์ครับ?”
<strong> “ใคร”</strong>
ร่างบางที่นอนคลุมโปงอยู่ก็ฟังมอร์แกนที่ยืนคุยกับลูกน้องของเขา มอร์แกนเดินกลับมามองร่างบางที่อยู่ในผ้าห่มและจัดการดึงผ้าห่มออกแต่ดีที่ชีตาร์ได้สวมเสื้อเชิ้ตที่ขาดไว้แล้ว แต่ก็พอปิดบังร่างกายของเธอได้บ้าง
“มีคนมาหา ฉันจะลงไปดูว่าใคร ส่วนเธอก็แต่งตัวให้เรียบร้อย”
“...”
“หรือจะไม่แต่งก็ได้นะ เพราะเดี๋ยวมาต่อกัน” ชีตาร์ไม่พูดอะไรแต่ก็ต้องหวาดผวาที่ร่างหนาของเขาตรงขึ้นมาบนเตียงและโน้มใบหน้ามาใกล้เธอจนชีตาร์เบือนหน้าหนี แต่ทว่ามอร์แกนกลับยิ้มอย่างพอใจ
“อย่างน้อยใบหน้าหยิ่งๆ ของเธอก็แสดงออกมาแล้วว่า... เธอเสียวแค่ไหนที่ฉันเลียให้”
“นาย”
“แต่เธอจะเสียวกว่านี้นะรู้ไหมชีตาร์ ถ้าเธอได้ดุ้นของฉัน ไปอยู่ในตัวเธอ หึ”
ใบหน้าหล่อโหดยักไหล่อย่างกวนๆ และเดินออกไปพร้อมกับเปลือยท่อนบน ชีตาร์หลับตาลงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอจะรอดแบบวันนี้อีกสักกี่ครั้งกัน หลังจากนี้เธอคงต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ เธอต้องรัดกุมตัวเองให้ดีกว่านี้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เขาทำ มันทำให้เธอรู้สึกแปลกและรู้สึกดี แต่ถึงอย่างนั้นมอร์แกนไม่สมควรจะได้มันไป เขาไม่สมควรและเธอก็จะไม่มีวันยอมด้วย
ร่างหนาเดินผิวปากไปตามโถงทางเดินและจับไปที่ริมฝีปากของตัวเอง ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยทำแบบนั้นให้กับผู้หญิงคนไหน แต่ชีตาร์คือคนแรก และใช่มันทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เธอสวยไปหมดทั้งตัว แถมช่องทางรักยังสวยและหอมหวานจนเขาอยากจะลิ้มลองหลายๆ ครั้ง ใบหน้าหล่อยกยิ้มที่ได้เห็นสีหน้าที่เสียวซ่านของเธอ เขาจะเอาชนะเธอได้ด้วยเรื่องนี้สินะ เหอะ แบบนี้เธอแพ้ฉันแน่ ชีตาร์...
มอร์แกนตรงมาที่ห้องรับแขก เพราะลูกน้องของเขาบอกว่ามีคนมาหาชีตาร์ สายตาคมหยิบบุหรี่ที่โต๊ะหน้าห้องมาจุดสูบก่อนจะเปิดประตูห้องรับแขกเข้าไปก็ขมวดคิ้วทันทีที่เห็นร่างสูงของใครบางคนที่นั่งมองรูปเขาอยู่
“มึงเป็นใคร? มาหาเมียกูมีธุระอะไร?”
“ผมมาหาชีตาร์”
“กูรู้ แต่กูถามว่ามึงเป็นใครและมาหาเมียกูทำไม” ร่างหนาออกอาการหงุดหงิดอีกครั้งที่ชายร่างสูงลุกขึ้นยืนมองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ซึ่งไม่ต่างจากมอร์แกนเหมือนกัน ชีตาร์ที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินมาถึงห้องรับแขกก็เบิกตาโพลงอย่างตกใจ
“โยชิ...”
“ตาร์”
หมับ
มอร์แกนถึงกับตกใจที่เห็นชีตาร์วิ่งไปกอดร่างหนาที่ยืนตรงหน้าเขา และแน่นอนว่าเขาไม่เข้าใจด้วยว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร? และใช่ไงมันทำให้เขาออกอาการหงุดหงิดจนเอื้อมมือไปดึงแขนบางให้ออกจากร่างหนา
“ดีจริงนะ ผัวยืนหัวโด่อยู่ แต่ดันเสนอหน้าวิ่งไปกอดผู้ชายคนอื่น”
“โยชิไม่ใช่คนอื่น”
“เหรอ? มันเป็นใครล่ะ พี่ชายร่วมสายเลือดหรือญาติฝ่ายไหน”
“โยชิเป็นเพื่อนสนิทของฉัน”
“เหอะแล้วไง? แค่เพื่อน ไม่ใช่ผัว... และฉันคือผัวของเธอ ทำอะไรไว้หน้ากันบ้างนะชีตาร์” ร่างบางแกะมือหนาออกไปและจูงมือโยชิผ่านหน้าเขา โดยที่มอร์แกนถึงกับทำอะไรไม่ถูกที่โดนชีตาร์หักหน้าขนาดนี้ ร่างบางพาเพื่อนของตัวเองออกมาที่หน้าบ้าน
“ทำไมตาร์ถึงมาแต่งงานกับคนแบบนี้ รู้ไหมว่าฉันตามหาเธอแทบแย่ ถ้าไม่เจอลูกน้องของพ่อเธอ ฉันคงไม่รู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว”
“โยชิ อย่าเพิ่งถามอะไรตาร์เลยนะ ตาร์มีเรื่องอยากให้โยช่วย”
“อะไร?”
“ช่วยตามหาป๊าให้ทีได้ไหม? ตอนนี้ตาร์ติดต่อป๊าไม่ได้เลย โยช่วยตาร์ด้วยนะ ตาร์เป็นห่วงป๊า”
“ได้ แต่เธอจะเล่าให้ฉันฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“ตาร์เล่าไม่ได้ แต่รอก่อนนะโย...” ชีตาร์จับมือโยชิและอ้อนวอนเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอให้ช่วย เธออยากรู้ว่าตอนนี้พ่อของเธออยู่ที่ไหนและเป็นยังไงบ้าง ถึงแม้ว่ามันจะยากที่จะตามหา แต่เธอก็อยากรู้ว่าตอนนี้พ่อของเธออยู่ที่ไหนแค่นั้นเอง
“โอเค ฉันเข้าใจ ฉันจะตามหาพ่อเธอให้”
“มีอะไรติดต่อมานะโย แต่อย่ามาที่นี่อีก มันอันตรายเกินไป และตาร์จะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ได้ แต่ตาร์ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ ฉันจะโทรหาบ่อยๆ นะตาร์” โยชิยิ้มให้ชีตาร์อย่างอ่อนโยน ชีตาร์คือเพื่อนเพียงคนเดียวของเขาเช่นเดียวกัน และเขาก็รักเธอในแบบที่รักน้องสาว เพราะเขาอายุมากกว่าเธอถึงสองปี และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขาตามหาเธอหลังจากที่เขาบินจากญี่ปุ่นมาหาเธอที่นี่ เราสองคนเรียนที่ไฮสกูลเดียวกัน แต่หลังจากจบกันก็แยกย้ายและเขาก็ไปมาหาสู่ชีตาร์อยู่เสมอ เขารู้ว่าพ่อของเธอเป็นมาเฟียและครอบครัวของเขาก็เป็นเพียงนักธุรกิจธรรมดาๆ ร่างหนาดึงชีตาร์มากอดท่ามกลายสายตาของลูกน้องมอร์แกนและใช่... เขาเองก็จ้องมองทั้งสองคนอย่างนิ่งเฉย ยืนพ่นควันบุหรี่ออกจากนอกหน้าต่าง
“ขอบคุณนะโย”
“ดูแลตัวเองด้วยนะ...” ชีตาร์พยักหน้ารับและบอกโยชิให้รีบไปจากที่นี่ เพราะมันไม่ปลอดภัยสำหรับเขาเลยสักนิด เมื่อส่งเพื่อนของตัวเองไปแล้ว ร่างบางก็ตรงเข้ามาในบ้านและรู้ดีว่าเธอจะต้องโดนอะไร แต่ทว่ามอร์แกนกับยืนจิบไวน์อยู่ที่บันไดทางขึ้นพร้อมกับมือถือเหมือนกับว่าเขากำลังคุยธุระอยู่ ชีตาร์เดินตรงจะขึ้นไปที่ห้องแต่ก็ต้องชะงักกับสิ่งที่เขาพูดต่อจากนี้
“งั้นเหรอ? ชื่อโยชิ เป็นนักธุรกิจชาวญี่ปุ่น... อืม จะให้ทำยังไงน่ะเหรอ”
“มอร์แกน” ใบหน้าหล่อหันไปมองร่างบางที่ยืนอึ้งอยู่แบบนั้น ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยืนจ้องหน้ากับเธอที่ตกใจกับสิ่งที่เขาพูด โยชิ? ไม่นะ ต้องไม่ใช่อย่างที่เธอคิดสิ
“ซ้อมมัน”
“...”
“กระทืบมัน”
“...”
“ตัดนิ้วมัน ที่บังอาจมาแตะต้องของของกู...”
“มอร์แกน” ชีตาร์มองร่างหนาที่ยกยิ้มให้เธอ ก่อนจะเดินสวนเธอขึ้นไปที่ห้องนอน กระทั่งทีวีด้านล่างจอใหญ่เก้าสิบนิ้วกำลังฉายภาพข่าวหนึ่งที่ทำให้เธอแทบจะเข่าทรุด
‘รายงานข่าวด่วน : เกิดเหตุการณ์สลดมีชายหนุ่มคนหนึ่งอายุประมาณยี่สิบกว่า ถูกทำร้ายสาหัส ใบหน้ามีรอยบอบช้ำ ถูกทำร้ายจนหมดสติอยู่ที่ข้างถนน มีพลเมืองดีมาพบเจอก่อน ทราบชื่อต่อมา นายโยชิ เอริกาโนะ เป็นชาวญี่ปุ่น ไม่มีใครทราบว่าเขาถูกทำร้ายที่ไหน และถูกนำมาทิ้งไว้ตรงนี้ ที่ไม่ห่างไกลจากคฤหาสน์ของมาเฟียใหญ่มอร์แกน แต่ในตอนนี้ร่างกายของเขาถูกทำร้ายอย่างหนักจนหมดสติ แถมคนร้ายยังโหดเหี้ยม ตัดนิ้วเขาออกไปสองนิ้ว ซึ่งสร้างความหวาดกลัวให้กับผู้พบเห็น...’
ชีตาร์ที่ได้ฟังข่าว ถึงกับอึ้งไปกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ร่างบางหันไปมองด้านบน ก่อนจะวิ่งตรงไปที่ห้องของมอร์แกน เคาะประตูอยู่นาน จนกระทั่งร่างหนาออกมาเปิดประตูพร้อมกับใบหน้าที่ยียวน
“นายทำกับโยชิแบบนั้นได้ไง”
“ทำอะไร? ฉันทำอะไรงั้นเหรอ... มีหลักฐานเหรอว่าฉันทำ”
“แต่ถ้าไม่ใช่นาย ใครจะทำ โยชิไม่เคยมีเรื่องกับใคร นายไปทำเขาทำไม” มอร์แกนมองชีตาร์ที่โมโหจนใบหน้าสวยๆ ของเธอบูดเบี้ยว สีหน้าที่เขาทำแทบตายกว่าจะได้เห็นว่าเธอเปลี่ยน แต่แค่สั่งสอนไอ้เวรนั่นทำไมถึงทำให้เธอโมโหถึงขนาดเปลี่ยนสีหน้าได้
“ดีจริงนะ ฉันทำให้เธอเปลี่ยนสีหน้าแทบตาย... แต่ไม่ยักรู้นะว่า การทำให้คนใกล้ตัวเธอเจ็บ มันก็ทำให้ฉันเห็นใบหน้าสวยๆ ของเธอโกรธเป็นด้วย” ชีตาร์กำมือแน่น เธอจะไม่รู้สึกโกรธแบบนี้ถ้าเขาไม่ทำร้ายโยชิทั้งๆ ที่เขาไม่ผิดอะไร ผู้ชายคนนี้มันอันตราย เลวและชั่วช้าที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา ใบหน้าสวยสูดลมหายใจเข้าและหมุนตัวเดินเข้าห้องไป จนมอร์แกนมองตามอย่างไม่เข้าใจ สักพักชีตาร์ก็ออกจากห้องพร้อมกับกระเป๋าและเสื้อคลุมเหมือนว่าจะออกไปไหน
“เธอจะไปไหน?”
“ฉันจะไปหาโยชิ...”
“ห่วงมันขนาดนั้นเชียว สงสัยมันคงจะเป็นมากกว่าเพื่อนสนิทแล้วมั้ง” มอร์แกนเท้าเอวมองร่างบางที่หันกลับมามองเขาแต่ก็เลือกที่จะไม่สนใจ เพราะตอนนี้เธอต้องไปหาโยชิก่อน เขาไม่มีญาติที่ไหน และถึงมีเธอเองก็อยากจะไปดูอาการของเขา ผู้ชายชั่วช้าคนนี้ทำได้ถึงขนาดตัดนิ้วเขา มันเลวเกินไปแล้ว
“ถ้าเธอลองก้าวออกจากบ้านฉัน ดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้”
“...”
“ชีวิตของมัน ขึ้นอยู่กับเธอนะชีตาร์... เอาสิ ออกไปหามันและรอดูศพมันวันพรุ่งนี้ได้เลย”
“นาย...” ชีตาร์หันไปมองร่างหนาที่เดินมาประชิดกับร่างของเธอ จนเธอถอยหลังไปติดกับกำแพงโดยมีสองแขนของเขากันเธอไว้ไม่ให้ไปไหน แถมใบหน้าหล่อโหดยังก้มลงมาจนปลายจมูกของเธอและเขาเฉียดกันไปมา ซึ่งแน่นอนว่าเขาจงใจจะทำให้มันเป็นแบบนี้
“ชีวิตของมันจะเป็นหรือตาย ขึ้นอยู่กับเธอ”
“นายทำแบบนี้ทำไม? นายมันชั่วที่สุด สารเลว ทำแบบนี้กับคนด้วยกันได้ไง”
“หึ ฉันก็จะไม่ทำหรอกนะ ถ้ามันไม่มาเสนอหน้ามาแตะของของฉันก่อน”
“โยชิไปแตะของอะไรนาย? ฉันก็ไม่เห็นว่าเขาจะแตะอะไรที่มันเป็นของนายเลยสักนิดนะมอร์แกน นายมันโรคจิตเองต่างหาก” ใบหน้าสวยมองเขาที่แสยะยิ้ม ก่อนจะใช้มือทั้งสองผลักไหล่หนาออกไป แต่ทว่าเขากลับรวบข้อมือของเธอไว้เหนือหัว และใช้เข่ากดต้นขาเธอไว้ ก่อนจะไล้จมูกไปตามแก้มนวลจนชีตาร์สะบัดหน้าหนีเขาอย่างรังเกียจ
“ก็เธอไง ของของฉัน”
“...”
“คนที่บังอาจมาแตะของของฉัน ที่ยังไม่ได้ทิ้ง... มันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะปลายเส้นผมของเธอ จำไว้ด้วย!!”
