บทที่ 3 ความลับ
หลังจากที่รู้ว่าสหายที่มาเยี่ยมเยียนสามีของตัวเองคือแซนเดรีย เจ้าหญิงเซเลน่าก็รีบจัดการตัวเอง แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่สวยงามและสมฐานะที่สุด และก่อนจะออกจากตำหนักเธอก็ยังไม่ลืมที่จะสวมแหวนแต่งงานที่ประดับด้วยเพชรเม็ดโตจากนั้นก็ให้สาวใช้นำทางไปยังศาลากลางน้ำที่สวนดอกไม้
เมื่อมาถึงศาลากลางน้ำของสวนดอกไม้นานาพันธ์เซเลน่าก็ชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นว่าสามีกำลังสนทนากับหญิงอื่นอย่างออกรสออกชาติ เธอกำลังจะหันหลังกลับเมื่อเห็นสีหน้าของสามีตัวเอง แต่ทว่า...
“เซเลน่า...” ร่างระหงชะงักงันเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อเธอ
เธอหันกลับไปมองผู้ที่เป็นสามีแล้วเผยยิ้มบางๆให้เขา ก่อนที่จะเบนสายตาไปยังสาวสวยรูปร่างโดดเด่นที่นั่งคุยอยู่กับสามีของตัวเอง
ก่อนหน้านี้เซเลน่ามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในการที่จะมาพบสามีของเธอกับหญิงสาวปริศนาที่เขาคุยโทรศัพท์กับหล่อนด้วยสีหน้ามีความสุข แต่ความมั่นใจที่มีนั้นหายไปเมื่อพบว่าคนที่สามีคุยด้วยสวยสง่าราวกับเทพเจ้าปั้น
ดวงตาคมรับกับกรอบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งรั้นตามแบบฉบับสาวสวยชาวตะวันตก ผิววีน้ำผึ้งดูมีเสน่ห์และรอยยิ้มสวยพิมพ์ใจ
ไม่แปลกที่สามีของเธอจะแสดงสีหน้ามีความสุขขนาดนั้นตอนที่คุยสายกับเธอ
“พี่มาร์คัส...” เจ้าชายหนุ่มชะงักงันเมื่อภรรยาสาวเอ่ยเรียกเขาด้วยสรรพนามที่ชวนให้ใจเต้น เป็นสรรพนามที่อยู่ด้วยกันสองต่อสองเธอก็ยังไม่เคยพูด
“มาถึงที่นี่แล้ว ทำไมไม่เข้ามาคุยกันก่อน” เจ้าชายมาร์คัสเอ่ยถามผู้เป็นภรรยาก่อนที่จะถือวิสาสะโอบไหล่เธอเดินเข้ามาที่ศาลากลางน้ำ
หญิงสาวใจเต้นไม่เป็นระส่ำเมื่อโดนสัมผัสร่างกาย
ถึงจะรู้ว่าเขาแค่ทำตามหน้าที่แต่ก็อดที่จะใจเต้นแรงไม่ได้
อาจเป็นเพราะว่าเธอไม่เคยถูกชายใดสัมผัสร่างกายมาก่อน สติถึงได้ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“นี่ชายาของฉัน ชื่อเซเลน่า” เจ้าชายมาร์คัสเอ่ยแนะนำเซเลน่าให้ผู้เป็นสหายรู้จัก เขาไม่จำเป็นต้องใช้คำราชาศัพท์ หรือคำที่เป็นทางการกับเธอ เพราะเธอเป็นสหายที่คบกันมาอย่างยาวนาน และสนิทกันมาก
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะเจ้าหญิงเซเลน่า ฉันแซนเดรีย เป็นเพื่อนเพื่อนมาร์คัสค่ะ” แซนเดรียเอ่ยทักทายเซเลน่าด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะถอนสายบัวทำความเคารพผู้ที่มีบรรดาศักดิ์สูงกว่า
“มะ...ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ” เซเลน่าพูดกับแซนเดรียด้วยคำพูดปกติ เธอปรับตัวได้ไว แล้วอีกอย่างเธอก็มีเพื่อนเป็นสามัญชนเช่นเดียวกับผู้เป็นสามี
ตอนอยู่กับเพื่อนเธอไม่เคยวางตัวเป็นเจ้าหญิง เพราะกลัวว่าเพื่อนๆจะลำบากใจเวลาที่อยู่ด้วยกัน
“เจ้าหญิงสวยมาก สวยกว่าในทีวีและในหนังสือเยอะเลย สวยแบบที่มาร์คัสพูดให้ฟังไม่มีผิด” เซเลน่าเอียงคอมองผู้เป็นสามีทันทีที่ได้ยินประโยคที่แซนเดรียพูด ส่วนเจ้าชายมาร์คัสไม่กล้าสบตากับเธอจึงเบนสายตาไปทางอื่น
“เหรอคะ แล้ว...พี่มาร์คัสพูดถึงน้องว่าอย่างไรบ้างคะ?” เจ้าของใบหน้าสะสวยเอ่ยถามผู้เป็นสหายของสามีหลังจากที่เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง
“ก็...หลายเรื่องมากเลยค่ะ เวลานัดเจอกันทีไรก็มักจะพูดถึงเจ้าหญิงให้ฟังตลอดเลย ว่าเจ้าหญิงนิสัยดีอย่างนั้น สวยอย่างนี้ แล้วก็...”
“อะแฮ่ม!!!” เจ้าชายมาร์คัสกระแอมทันทีที่เพื่อนสนิทพูดถึงเรื่องที่เขาเคยพูดให้เธอฟังบ่อยๆ
เรื่องนี้เซเลน่าไม่รู้และไม่เคยรู้ เพราะสายตาของเธอไม่เคยมองมาที่เขาตั้งแต่ไหนแต่ไร
ไม่ว่าจะบังเอิญเจอกันกี่ครั้งแต่เธอนั้นไม่เคยมีเขาอยู่ในสายตา และสายตาของเธอมีไว้มองผู้ชายที่เธอรักเพียงคนเดียวเท่านั้น
“เอ่อ...ฉันพูดมากไปเหรอ?” แซนเดรียเอ่ยถามเพื่อนแล้วยักคิ้วหลิ่วตาให้เขาไปด้วย
ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะว่ามาร์คัสรู้สึกยังไงกับชายาของตัวเอง ถ้าไม่รักไม่ชอบเจ้าหญิงเซเลน่า เขาไม่มาพูดถึงเธอให้ฟังทุกครั้งที่เจอกันหรอก และเธอเองก็ให้คำปรึกษาเพื่อนทุกครั้งไป
แต่เป็นเพื่อนของเธอเองที่ใจไม่กล้า ไม่ยอมเข้าไปจีบทั้งๆที่แอบรักภรรยาของตัวเองมามากกว่าสิบปีแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะป็อดอะไรนักหนา สมัยเรียนก็ได้ข่าวว่าเป็นตัวพ่อเรื่องเจ้าชู้ได้โล่ พอจะจีบผู้หญิงที่ตัวเองแอบรักแอบชอบกลับไม่กล้าขึ้นมาซะอย่างนั้น
เธอละหน่ายใจกับเพื่อนจริงๆ
นี่ถ้าไม่ต้องแต่งงานกันตามคำมั่นสัญญาระหว่างราชวงศ์ เขาจะได้อยู่กับคนที่ตัวเองแอบรักรึเปล่าเถอะ
“พี่แซนเดรียเล่าต่อสิคะ เลน่าอยากฟังเรื่องที่พี่มาร์คัสพูดให้พี่ฟัง” เซเลน่าเอ่ยถามสหายของสามีและตอนนี้เธอรู้แล้วว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ ไม่มีความสัมพันธ์อย่างอื่นแอบแฝงทั้งนั้นเพราะสายตาที่ทั้งสองมองกันไม่มีความพิศวาสเลยแม้แต่นิด
“กลับเลยมั้ยแซนเดรีย ได้ข่าวว่าเธอมีนัดกับคู่หมั้น” เจ้าชายมาร์คัสเอ่ยขัดทันทีที่สองสาวกำลังจะสนทนากันต่อตามประสาผู้หญิง
“โห ใช่ไม่ได้เลยนะเพคะเจ้าชาย พอชายามาก็จะไล่เพื่อนกลับ อยากสวีทกันสองคนเหรอ?หรือยังไง?” แซนเดรียยังคงเอ่ยแซวเพื่อนชายไม่เลิก
นี่ถ้าเขาและเธอไม่ใช่เพื่อนสนิทและมีแต่ความหวังดีต่อกัน เจ้าชายมาร์คัสจะให้องครักษ์จับแซนเดรียโยนออกนอกวังซะ
“ฮ่าๆพี่สองคนน่ารักจังค่ะ” เซเลน่าป้องปากขำแล้วมองสหายทั้งสองที่กำลังจะกินหัวกันทางสายตา
“ไว้พี่กลับก่อนดีกว่าค่ะเจ้าหญิง ไว้วันหน้าพี่จะมาเล่าเรื่องที่ค้างไว้ให้ฟังใหม่” แซนเดรียหงายมือถือเพื่อดูสายโทรเข้าแล้วบอกลาภรรยาสาวของเพื่อนในทันที
“ได้เลยค่ะ ที่นี่ยินดีต้อนรับพี่แซนเดรียเสมอ ยินดีที่ได้รู้จักกันอีกครั้งนะคะ” เจ้าหญิงเซเลน่าลุกขึ้นโค้งศีรษะเล็กน้อยทำความเคารพสหายของสามี
ถึงเธอจะมีบรรดาศักดิ์ต่ำกว่า แต่อย่างไรก็อายุมากกว่าเธอ แถมยังเป็นเพื่อนสนิทของสามีอีกด้วย
“กลับได้แล้วไป ถ้าไม่มีธุระอะไรไม่ต้องมา” เจ้าชายมาร์คัสรีบเอ่ยไล่เพื่อนสนิทของตัวเองทันที
“แหมมาร์คัส กลัวความแตกเหรอจ๊ะ อิอิ”
“…” สีหน้าของเจ้าชายมาร์คัส
