บทที่ 5 ของขวัญวันแต่งงานจากพี่ชาย
“อยากให้ทำไหมล่ะ??” เจ้าชายหนุ่มถามราวโยนหินถามทาง
“…” ก้อนเนื้อในอกเซเลน่าสั่นสะท้าน เธอสบสายตาเข้ากับดวงตาคมที่จ้องเข้มมองมาอย่างต้องการคำตอบ
ใครบ้างล่ะไม่อยากลองเรื่องแบบนี้ เธอเองก็เคยคิดอยากลองและมีอารมณ์เรื่องอย่างว่าเหมือนกับคนอื่น
แต่ติดตรงที่ว่า...
“ยะ...ยังไม่ใช่ตอนนี้เพคะ” เซเลน่าตอบผู้เป็นสามีออกไปอย่างละล่ำละลัก
ใช่ว่าเธอไม่อยากรู้ไม่อยากลอง แต่เธอและเจ้าชายมาร์คัสนั้นเพิ่งแต่งงานกันไปได้แค่วันเดียว และยังร่วมหอกันไม่ถึงหนึ่งคืนด้วยซ้ำ การที่จะทำเรื่องแบบนี้กันมันคงจะ...
“แล้วตอนไหนถึงใช่” เจ้าชายมาร์คัสถามภรรยาสาวออกไปด้วยน้ำเสียงกระเส่า น้ำเสียงที่เซ็กซี่ของเขาทำให้ก้อนเนื้อในอกของเจ้าหญิงเซเลน่าเต้นโครมคราม
เธอเคยใช้ชีวิตล้อมรอบไปด้วยผู้ชายก็จริง แต่ไม่เคยมีใครที่ใกล้กันมากขนาดนี้แถมจูบกันอย่างดูดดื่มแบบนี้มันก็เป็นครั้งแรกของเธออีกเช่นกัน
“ไม่…ไม่ทราบเพคะ” หญิงสาวตอบสามีพร้อมดันแผ่นอกแกร่งที่ค่อยๆโถมทับลงมาจนร่างแทบจะรวมรวมเป็นคนเดียวกัน
“ไม่เคยมีประสบการณ์สินะ” ร่างกำยำถามภรรยาสาวพร้อมจ้องกรอบหน้าสวยไร้ที่ติของเธอ ดวงตาคู่สวยรีบหลบดวงตาพราวระยับของสามีในทันที
รู้อยู่หรอกว่าเขามันเลื่องชื่อเรื่องผู้หญิง รู้ว่าชำนาญเรื่องแบบนี้มากแค่ไหน เธอได้ยินข่าวเรื่องนี้มาอย่างหนาหูเลยล่ะ
ไม่ว่าจะเป็นดาราหรือนางแบบเบอร์ต้นๆของประเทศนี้ ถ้าเขาอยากได้ แค่โทรกริ๊งเดียวพวกเธอก็พร้อมมาปรนเปรอถึงในรั้วพระราชวัง
“มีเพคะ แต่คงไม่มากประสบการณ์เท่าพระองค์…” เซเลน่าว่าจบก็รีบผลักอกแกร่งออกแล้วพยายามลุกจากเตียงอย่างทุลักทุเลแล้วจัดชุดของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง
แค่เหมือนจะโดนจูบและโดนลวนลามเพียงน้อยนิด แต่เหมือนว่าเสื้อผ้าของหญิงสาวจะหลุดรุ่ยมากกว่าที่ควรจะเป็น
“หึ” เจ้าชายหนุ่มแค่นเสียงในลำคอทันทีที่ลุกขึ้นนั่งตรงปลายเตียงมองภรรยาสาวที่กำลังมองมาด้วยสายตาตำหนิติเตียน
“หึอะไรเพคะ”
“ข่าวลือของเราคงจะกระฉ่อนไปจนถึงหูเจ้าหญิงเลยสินะ” เจ้าชายมาร์คัสเอ่ยถามผู้เป็นภรรยาจนเธอจนเบนหน้าไปทางอื่นพร้อมเชิดขึ้นเล็กน้อย
“หม่อมฉันไม่สนหรอกเพคะว่าก่อนหน้านี้พระองค์จะเจ้าชู้เพลย์บอยมาจากไหน แต่ระหว่างที่อยู่ด้วยกันไปจนถึงวันหย่า ช่วยทำตัวดีๆเพื่อรักษาเกียรติให้หม่อมฉันด้วย พอถึงวันที่ต้องแยกทางกันจริงๆ พระองค์จะได้ไม่ต้องเป็นขี้ปากพสกนิกรทั้งประเทศ” เซเลน่าเอ่ยกับสามีก่อนที่จะหันมาสบสายตากับสายด้วยสายตาจริงจัง
“ถ้าอยากหย่าเรากับมากขนาดนั้น จะตกลงแต่งงานทำไมตั้งแต่แรก” น้ำเสียงของเจ้าชายมาร์คัสแผ่วเบามากเมื่อพูดประโยคนี้
สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแฝงอยู่ในนั้น เล่นเอาเซเลน่าที่พูดออกไปเมื่อครู่รู้สึกผิดอยู่หน่อยๆ
“คือว่า...”
ปัง!!!!
เธอพูดยังไม่ทันจบประโยคผู้เป็นสามีก็เดินออกจากห้องส่วนตัวแล้วปิดประตูลงเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนข้ารับใช้ที่อยู่ด้านนอกตกใจแล้วก้มหน้าลงอย่างพร้อมเพรียงกัน
ไม่มีใครกล้าสบตาผู้เป็นเจ้านายในตอนนี้ เพราะรู้ว่าตอนโกรธเจ้าชายมาร์คัสน่ากลัวแค่ไหน
•••
ระหว่างที่เดินออกมาด้านนอกเพื่อที่จะสงบสติอารมณ์ของตัวเอง เจ้าชายมาร์คอสผู้เป็นพี่ชายและรัชทายาทลำดับที่1ก็กลับมาจากล่าสัตว์พอดี
“มาร์คัสมาพอดีเลย มานี่เดี๋ยวสิ พี่จะพาไปดูอะไร” เจ้าชายมาร์คอสเอ่ยเรียกน้องชายที่ตีหน้ายุ่งเดินออกมาจากตำหนักของตัวเอง
“ทำไมท่านพี่กลับไว” คนโดนเรียกรีบเดินเข้าไปหาพี่ชายของตัวเองที่เพิ่งลงจากรถยนต์โรลส์-สรอย แฟนธอมแล้วยิ้มกว้างออกมาอย่างภูมิอกภูมิใจ
“ได้ของดีมาน่ะสิ ว่าจะให้น้องเป็นของขวัญแต่งงาน” ผู้เป็นพี่ชายเอ่ยกับน้องชายเพียงคนเดียวของตัวเองแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ถ้าเขาเปิดกล่องออกตอนนี้รับรองว่าน้องชายจะต้องชอบของขวัญที่เขาเอามาให้แน่ๆ
“ท่านพี่ได้อะไรดีๆมา ทำไมดูดีใจขนาดนั้น” เจ้าชายมาร์คัสถามพี่ชายตัวเอง ที่เดินไปด้านหลังรถแล้วยกกล่องหนึ่งใบส่งให้เขาพอดี
“ท่านพี่ไม่ได้เล่นอะไรพิเรนทร์ใช่ไหม?” คนเป็นน้องยังกล้าๆกลัวๆที่จะเปิดกล่องที่พี่ชายส่งให้
“เปิดเลย” เจ้าชายมาร์คอสคะยั้นคะยอให้น้องชายตัวเองเปิดกล่องที่เขาตั้งใจเอามาฝาก ถึงจะลังเลว่าจะเปิดหรือไม่เปิดดี แต่พอเห็นสีหน้าของพี่ชายแล้วเจ้าชายมาร์คัสจึงตัดสินใจวางกล่องใบใหญ่ลงบนโต๊ะก่อนที่จะบรรจงเปิดอย่างเบามือ
“ท่านพี่ได้มายังไงเนี่ย?” แต่พอเปิดออกแล้วพบว่าเป็นอะไรเจ้าชายมาร์คัสก็เอ่ยถามพี่ชายของตัวเองตาเป็นประกายเราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่พร้อมหยิบกรงที่อยู่ด้านในกล่องออกมาอีกที
เจ้าชายมาร์คัสเปิดกรงหยิบลูกเสือขาวตาสีฟ้าออกมาอุ้มทันทีที่ถูกมองหน้า เขาชอบเสือขาวมากและอยากเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก แต่กษัตริย์ไมเนอร์ผู้เป็นพ่อไม่อนุญาตให้เลี้ยงเพราะตอนเด็กเจ้าชายมาร์คัสไม่ค่อยสนใจสัตว์เลี้ยงเท่าที่ควร
พอเลี้ยงเบื่อแล้วก็ปล่อยปละละเลยจนสัตว์เลี้ยงเฉาตาย
“แม่มันน่าจะทิ้งเอาไว้ เห็นร้องงอแงเลยให้องครักษ์เฝ้าสังเกตการณ์ แต่ไม่มีวี่แววแม่มันเลยเอากลับมาด้วย เห็นว่าน้องชอบ อยากเลี้ยงมานานแล้วนี่”
“ชอบมากพ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยท่านพี่” เจ้าชายมาร์คัสเอ่ยพร้อมชูลูกเสือขาวที่อายุยังน้อยไปทางพี่ชายตัวเองจนเจ้าเสือน้อยส่งเสียงร้อง ‘แฮ่...’ เบาๆ
“แล้วอีกกล่องนั่นอะไรพ่ะย่ะค่ะ” เจ้าชายมาร์คัสเอ่ยถามพี่ชายอย่างสงสัยอีกครั้งเมื่อพบว่าเขายังถือกล่องอีกกล่องไว้ในมือ
“อันนี้ของน้องสะใภ้” คนเป็นน้องชายหน้าตึงทันทีที่พี่เอ่ยถึงภรรยาของตัวเอง
“เป็นอะไรน่ะพ่ะย่ะค่ะ ผู้หญิงน่าจะไม่ชอบเสือ” พอนึกถึงหน้าตาจอมพยศของภรรยาเจ้าชายมาร์คัสก็นึกถึงสัตว์ชนิดหนึ่งขึ้นมาทันที
“คล้ายๆกันแต่เล็กกว่า^^”
