บทที่ 12 #12ทวงคืนรัก
#ทวงคืน(รัก)เมียเก่า(12)
“หนู” น้ำเสียงคุ้นเค้นเอ่ยเรียกเธออย่างห่วงใย “เฮียขอโทษนะ” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาคนนั้นนั่งอยู่ข้างกายกัน เขาที่เป็นเจ้าของประโยคแสนเจ็บปวดพวกนั้น “ขอโทษที่เฮียบอกเลิกหนู ขอโทษที่ทำให้อนาคตของเราพังลง เฮียขอโทษ”
กันตานิ่งงันไปเลยทันทีกับสิ่งที่พีรภัทรพลั่งพรูพูดออกมา สีหน้าของกันตาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่พีรภัทรนั่งอยู่ตรงนี้ มันตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาเดินเข้ามาหาและนั่งอยู่ข้างกายกัน
“อย่ามาจับ” กันตาสะบัดมือของพีรภัทรทิ้งอย่างไม่ไยดีเมื่อจู่ ๆ เขาก็ยื่นมือมาหมายจะเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าให้ เธอไม่ต้องการความหวังดีจากเขา ไม่ต้องการเลยสักนิด
“เฮียขอโทษ” ประโยคขอโทษยังเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของเขาไม่หยุด แววตารู้สึกผิดส่งผ่านมาให้เธอไม่หยุดหย่อนจนกันตาต้องเบนหน้ามองไปทางอื่นหลบหนีสายตาพวกนั้นของเขาที่ส่งมาให้ “เฮียขอโทษ อย่าร้องไห้เลยนะ”
กันตาเค้นหัวเราะออกมาเบา ๆ ให้กับสิ่งที่ได้ยิน ‘อย่าร้องไห้เลยนะ’ ช่างเป็นประโยคที่น่าขันเสียจริง เขาจะมาสนใจไยดีเธอทำไม เธอจะเป็นหรือตายมันก็เรื่องของเธอรึเปล่า ทีเมื่อก่อนเธอร้องไห้แทบขาดใจอยู่ตรงหน้าเขา เธอก็ไม่เคยเห็นว่าพีรภัทรจะแยแสเธอเลยสักนิดกลับกันเขายังหมางเมินเพิกเฉยต่อตัวเธอด้วยซ้ำ
วันนี้เขาจะมาทำเป็นปลอบประโลมกันทำไม ทำไมเขาถึงไม่หมางเมิน หรือเฉยชาใส่เธอเหมือนอย่างตอนนั้น
“ก็บอกว่าอย่ามายุ่งไง ทำไมถึงไม่เข้าใจเลยอะ” เป็นอีกครั้งที่พีรภัทรโดนกันตาตวาดใส่ด้วยความไม่พอใจและปัดมือเขาที่หมายจะเช็ดน้ำตาออกให้อย่างไม่ไยดี พีรภัทรนิ่งงันไปกับการกระทำของหญิงสาว
กันตาที่รับรู้ถึงสายตาของใครหลายคนที่มองมาหลังจากที่เธอตวาดใส่พีรภัทรไปก็อดรู้สึกอึดอัดต่อสายตาพวกนั้นที่มองมาไม่ได้ มือเล็กคว้ากระเป๋าและสัมภาระต่าง ๆ ออกจากโรงหนังมาอย่างทนนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ได้อีกต่อไปโดยมีพีรภัทรเดินตามหลังหญิงสาวออกมาติด ๆ
กันตาเดินดุ่ม ๆ มาที่รถของตัวเองแต่ไม่ทันที่เธอจะเดินถึงตัวรถด้วยซ้ำเรียวแขนขวาของเธอถูกคว้าไว้ด้วยมือหนาของพีรภัทร
“เดี๋ยวก่อนคุยกันก่อน” เขาบอกพร้อมดันตัวเธอไว้ให้เผชิญหน้ากันกับเขา กันตาจำใจมองหน้าเขาอย่างคนไม่อยากมอง แผดเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ
“ไม่มีอะไรต้องคุย ปล่อย บอกให้ปล่อยไงวะ” กันตาขืนตัวเองสุดฤทธิ์ให้หลุดพ้นจากพันธนาการของพีรภัทร ทว่าชายหนุ่มกลับจับเรียวแขนเธอไว้แน่นเหลือเกินจนกันตาไม่สามารถสะบัดแขนเธอให้หลุดพ้นจากการกอบกุมของเขาได้
“คุยกันก่อนได้ไหม” พีรภัทรว่าเสียงอ่อนใจ มองหญิงสาวด้วยแววตาเว้าวอนแกมขอร้องให้เธอเห็นใจ ขอแค่ให้เราได้คุยกัน ให้พีรภัทรได้คุยดี ๆ กับเธอสักครั้งเพียงเท่านั้นที่เขาต้องการ
“จะคุยอะไรอีก เรามีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันอีก วันนั้นเราคุยกันจบแล้วไม่ใช่เหรอ วันนี้ต้องการคุยอะไรกับฉันอีก หรือจะมาตอกย้ำกัน จะมาบอกว่าไม่รัก จะมาบอกว่าเบื่อกันอีกใช่ไหม” น้ำตาของกันตารินไหลอย่างห้ามไม่ได้ เธอไม่ได้อยากร้องไห้ฟูมฟายหรือทำตัวอ่อนแอต่อหน้าของพีรภัทรเลยสักนิด เธอพยายามแล้ว พยายามแล้วจริง ๆ ที่จะไม่ร้องไห้ออกมาแต่สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกข้างในที่ยังคงเจ็บปวดอยู่
“เฮียขอโทษที่เคยพูดแบบนั้นกับหนู ขอโทษที่เฮียทำให้หนูเสียใจ ขอโทษที่วันนั้นเฮียไล่หนูออกจากชีวิตไป แต่ที่เฮียทำลงไปทั้งหมดเฮียมีเหตุผล”
“เหตุผลของคนหมดรักนะเหรอ” กันตาหัวเราะออกมาเบา ๆ คำว่าไม่รักกันแล้วของเขายังดังก้องอยู่ในหัวเธออยู่เลย
“มันไม่ใช่แบบนั้น เฮียไม่เคยหมดรักหนูเลยนะกันตา”
ไม่เคยหมดรักกันแล้ววันนั้นเขาผลักไสเธอให้ออกจากชีวิตเขาทำไม
กันตาไม่เข้าใจในเขาเลยจริง ๆ
“เฮียมีเหตุผล”
“เอาแต่พูดว่ามีเหตุผลแต่ไม่เคยพูดออกมาสักครั้งว่าเหตุผลนั้นมันคืออะไร เอาแต่พูดว่าไม่ได้ตั้งใจแต่ไม่เคยอธิบายเลยว่าเพราะอะไรถึงทำ เอาแต่พูดว่าไม่ได้หมดรักกันแต่ไม่เคยอธิบายเลยว่าทำไมตอนนั้นถึงบอกไม่รักกันแล้ว ไม่ว่าตอนนั้นหรือตอนนี้คุณมันก็ยังดีแต่พูดไม่เปลี่ยน”
“……….” พีรภัทรน้ำท่วมปาก ไม่มีคำใดมาแย้งในสิ่งที่กันตาเอื้อนเอ่ยออกมา เพราะทุกคำที่เธอพูดออกมาล้วนแล้วแต่เป็นความจริงที่ตัวเขาหลีกหนีไม่ได้
เขามันก็ดีแต่พูดเหมือนอย่างที่เธอว่า ขนาดตอนนี้เขายังไม่กล้าพูดความจริงออกมาเลยว่าเหตุใดเขาถึงทิ้งเธอเมื่อตอนนั้น
“เงียบทำไมล่ะ ทำไมไม่พูดออกมาล่ะ ทำไม่ไม่พูดเหตุผลที่คุณว่าออกมา หรือจริง ๆ แล้วมันไม่มีเหตุผลที่คุณว่า” กันตาใช้กำปั้นทุบอกแกร่งของพีรภัทรอย่างแรงหลาย ๆ ครั้งพลันตะโกนถามเขาด้วยความเดือดดาล เมื่อเธอเปิดโอกาสให้เขาพูดแต่เขายังนิ่งงัน “ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็หลบไป และต่อไปนี้อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าคุณอีก” คราวนี้กันตาสะบัดตัวหลุดพ้นจากพันธนาการของพีรภัทรได้จนสำเร็จ
พลั่ก
หญิงสาวผลักชายหนุ่มให้พ้นออกจากกายมองหน้าเขาด้วยแววตาเรียบนิ่งยากจะหยั่งถึงว่ากันตาคิดอะไรอยู่
“ฉันเกลียดคุณ”
คำว่าเกลียดที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาวเปรียบเสมือนค้อนปอนด์อันใหญ่ที่ทุบลงกลางศีรษะของพีรภัทรเข้าอย่างจัง ความรู้สึกชาวาบไปถึงขั้วหัวใจ
พีรภัทรมองกันตาที่เดินออกไปไกลอย่างไม่คิดฉุดรั้งเธอไว้อีก ไม่ใช่ว่าเขายอมแพ้และไม่ใช่ว่าเขายอมรับแต่ด้วยความที่เขาเข้าใจในความรู้สึกของกันตาดีว่าตอนนี้เธอกำลังมีความรู้สึกอย่างไรพีรภัทรจึงไม่คิดฉุดรั้งเธอไว้
ได้แต่มองตามรถของเธอที่แล่นออกไปไกลด้วยความรู้สึกเจ็บหน่วงในหัวใจดวงนี้
เขาไม่เคยอยากปล่อยเธอไปเลยสักครั้งไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้แต่บางครั้งคนเราก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีให้กับตัวเอง เหมือนอย่างเขาที่เลือกสิ่งที่ดีให้กับกันตา
และแม้นว่าสิ่งที่เขาเลือกในตอนนั้นจะทำลายความรู้สึกของเราสองคนจนพังย่อยยับ และต่อให้ย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้…..พีรภัทรก็ยังยืนยันคำว่าเดิมว่า ‘เขาเลือกที่จะทำแบบตอนนั้น’
