บทที่ 67 #27หลุมพรางรักนายวายร้าย

ในรุ่งเช้าของอีกวัน

พิมพิกาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความหนักอึ้งเธอใช้มือลูบหน้าตัวเองเบา ๆ พิมพิกาลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าทอดสายตามองวิวนอกระเบียงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าเมื่อทุกสิ่งในชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไป

ไม่มีใครโทรมาปลุกในตอนเช้า

ไม่ใครโทรมาเร่งให้เธอไปทำงาน

ไม่มีใครโทรมากำชับว่า...