บทที่ 2 ผู้หญิงใสซื่อ
EP.2
“พี่นิสัยไม่ดีเลย”
“เธอนิสัยดีมากมั้ง มาแกล้งลูกฉันทำไม” ถึงจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดแต่ที่ผู้หญิงคนนี้แกล้งลูกชายสุดที่รักคงไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ
เธอกลับก้มหน้างุดในตอนที่มาเฟียหนุ่มจ้องหน้าด้วยสายตายากจะคาดเดา
“หนูแค่เล่นกับน้อง ถ้าพี่ไม่อยากให้ใครมาเล่นกับลูกพี่ พี่ควรเก็บลูกไว้บ้านเอาไว้เล่นคนเดียวนะคะ”
“ปากดี” เขาใช้ด้ามมีดเชยคางเด็กสาวให้เงยหน้ามาสบตากัน จะว่าเขาทั้งทีทำไมถึงไม่กล้าสบตา มาเฟียหนุ่มควงมีดเล่นอย่างชำนาญพลางแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน
“อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไม่งั้น….”
“ว้าย!” สติจะแตกอีกรอบเพราะเขาโยนมีดพกขึ้นไปไม่สูงนักแล้วปล่อยให้มันตกลงมาเกือบจะถึงศีรษะของเธอแต่เขาก็รับมันไว้ทันแล้วเดินจากไปทันที
“ไอ้ผู้ชายนิสัยไม่ดี” หวังว่าจะไม่เจอกันอีก เมื่อชายผู้นั้นเดินจากไปจนลับสายตาเธอจึงแหงนมองกล้องวงจรปิดเหนือศีรษะ หากมีคลิปบันทึกไว้เธอน่าจะได้เอาไปแจ้งความ แต่ปรากฏว่ามันถูกดันไปในทิศทางอื่นแล้ว
ณาลัลน์กวาดสายตามองไปรอบๆ รปภ.ก็มีอยู่แต่ทำไมไม่มีคนเข้ามาช่วยเธอสักคน ชายคนเมื่อสักครู่ทำขนาดนี้ได้คงไม่พ้นผู้มีอิทธิพล แม้แต่คำขอโทษก็ไม่ได้รับในกรณีที่เขาเข้าใจเธอผิด มือเรียวเช็ดน้ำตาที่อาบสองแก้มออกไปอย่างหงุดหงิด หากวันนี้เธอเลิกเรียนเร็วคงได้มาที่นี่กับรถตู้ของบริษัท และคงไม่ต้องเดินมาเจอเขาในตอนที่กลับมาเอารถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง คงเป็นวันซวยของเธอจริงๆ
เธอยืนสงบสติอารมณ์อยู่ที่เดิมสักพักถ้าดีขึ้นจะรีบกลับบ้านทันที แต่ยังมีเหยื่อรายใหม่ กับรปภ.เธอก็ไม่เกรงใจถ้าเขาไม่ช่วยเธอ เธอจะไปสร้างความปวดหัวโดยการไปตื๊อแจกโบรชัวร์ให้เขาเอง แต่หวังว่าเธอจะไม่ซวยซ้ำสอง มันคงไม่มีอะไรซวยไปกว่านี้แล้ว
“เดี๋ยวนี้แกมีเรื่องกับผู้หญิงด้วยเหรอ ไม่รู้มาก่อนเลย” น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำเจอาร์ที่เพิ่งเปิดประตูของรถตู้คันหรูเข้ามาอารมณ์แปรปรวนทันที เขาอารมณ์ดีๆแต่ก็ต้องเจอกับคนที่ไม่อยากเจอหน้ามันทำให้หงุดหงิด
“นายแม่”
“ก็ฉันน่ะสิ แกคิดว่าใครล่ะ” จารุณีแหวใส่ลูกชายในตอนที่เขาหย่อนสะโพกลงที่เบาะข้างๆกันแต่ทำทีไม่สนใจ
“…”
“เด็กคนนั้นทำอะไรให้แกล่ะ” ก่อนจะมานั่งรอในรถเหตุการณ์เมื่อสักครู่เธอเห็นเต็มสองตา
“เด็กคนนั้นท่าทางแปลกๆ เลยมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย” มาเฟียหนุ่มตอบอย่างขอไปที หยิบหูฟังมาเสียบหูพลางสนทนากับไม้ในมือถือ เมินเฉยคู่สนทนาที่นั่งข้างๆ ในขณะเดียวกันคนขับก็ขับรถออกไปเพื่อไปรับไม้และอคินที่รออยู่แถวร้านขนม
“เมื่อไรแกจะอนุญาตให้หลานไปนอนบ้านฉันสักที”
“…”
“งั้นแกก็คงต้องเบื่อขี้หน้าฉันอีกหน่อยนะ วันนี้ฉันจะมานอนกับหลานก่อนจะไปญี่ปุ่น”
“…”
“ชาตินี้แกจะไม่ญาติดีกับฉันรึไง”
“…”
“เลิกทำตัวแบบนี้สักทีเถอะมันน่ารำคาญ เป็นบ้าอะไรของแก” เธอไม่รู้เหตุผลของการที่เจอาร์ทำตัวแบบนี้ หากจะบอกว่ามันมาจากการเสียใจจนเสียผู้เสียคนของเจอาร์จากรักครั้งเก่าแล้วทำให้เจอาร์กลายเป็นคนเย็นชาก็เป็นไปได้ เขาทำตัวขวางโลก อารมณ์แปรปรวนง่าย เหมือนว่าเธอไม่เคยรู้จักกับตัวตนใหม่ที่เขาสร้างขึ้นมา ชีวิตเจอาร์มีแต่ลูกและเพื่อนแต่เจอาร์ก็ทำตัวปกติกับทุกคนยกเว้นเธอที่หวังดีกับเขามากที่สุด
“จอดรถ!” มาเฟียหนุ่มออกคำสั่งคนขับรถเสียงเข้ม รถก็เบรกกะทันหัน เจอาร์เปิดประตูรถและผายมือเชิญให้แม่แท้ๆของตัวเองลงไป
“เชิญนายแม่ลงครับและเจอกันเย็นนี้ที่คอนโดผมถ้าอยากนอนกับหลานมาก”
“เออ!” จารุณีตอบอย่างหงุดหงิดและรีบลงจากรถไปยังรถของตัวเองที่จอดทิ้งไว้โดยก่อนหน้านั้นส่งข้อความบอกลูกน้องเรียบร้อยว่าให้เอารถกลับแต่เปลี่ยนแผนกะทันหัน
ทั้งที่เธอบอกเจอาร์ไว้แล้วว่าวันนี้จะมารับหลานเองแต่เขาก็มารับตัดหน้าไปเสียดื้อๆ
“คุณผู้หญิงคะ”
“อย่ามาเกะกะ ฉันรีบ” จารุณีตอบโดยไม่หันไปมองหญิงสาวผู้นั้นแต่ก็รู้สึกว่ามีคนเดินตามมา
“พอจะมีเวลาสักสองนาทีไหมคะ มีหลานอายุประมาณสามขวบขึ้นไปไหมคะ สนใจพาหลานมาเรียนเปียโนเสริมสร้างพัฒนาการที่ดีให้กับหลานรักไหมคะ”
“นี่…” จารุณีหันขวับเพื่อจะกลับมาต่อว่าแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเด็กสาวคนนี้เป็นคนเดียวกับที่มีเรื่องกับเจอาร์
แววตาของเด็กสาวใสซื่อจนเธอยังหาเหตุผลของการที่เจอาร์บอกว่าเข้าใจผู้หญิงคนนี้ผิดไม่ได้สักนิด ไม่มีตรงไหนที่ดูเป็นพิษเป็นภัยกับใคร แต่ความน่ารำคาญอันนี้ไม่แน่
“ฉันไม่เอาหรอก”
“ช่วยหนูหน่อยนะคะ เอาไปนอนคิดสักคืนก็ได้ แล้วค่อยปฏิเสธหนู”
เด็กสาวแทบจะกรี๊ดออกมาในตอนที่จารุณีรับโบรชัวร์ไปพิจารณาเพื่อตัดรำคาญ
“มันใกล้จะเจ๊ง? ถึงได้มายัดใส่มือคนอื่น”
เธอก็ไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนั้นรึเปล่า เธอเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งที่ได้รับบัญชาจากเบื้องสูงมาให้ทำแบบนี้ ทั้งที่ก่อนหน้าก็ไม่เคยได้มาทำอะไรแบบนี้เหมือนกัน “อันนี้หนูไม่ทราบค่ะ รุ่นพี่หนูเป็นผู้บริหารที่นี่ ถ้ามันเจ๊งจริงหนูคงไม่ได้เงิน พอไม่ได้เงินหนูก็ไม่มีไปจ่ายค่าเทอมค่ะ สงสารเด็กตาดำๆเถอะนะคะ ลองพิจารณาคอร์สนี้ดูอีกหน่อยนะคะ”
“ร้อนเงินเหรอ”
“นิดหน่อยค่ะ มีเรื่องให้ใช้เงินพอสมควรเลย”
“ทำไมไม่ใช้ร่างกายแลกเงิน”
“คะ? มะ..หมายถึงขายตัว?”
“ฉันหมายถึงขายเรือนร่างเช่นถ่ายแบบน่ะ สวยๆอย่างเธอไม่ควรมาเดินตากแดดตากลมแบบนี้นะรู้ไหม” จารุณีรีบแก้ตัวหลังจากที่เด็กสาวหน้าเหวอ แต่จริงๆแล้วเธอก็หมายความแบบนั้น เด็กวัยเดียวกันกับณาลัลน์เธอเจอมาเยอะที่ต้องการเงินและแค่ยื่นเงินไปให้ก็รีบคว้าไว้ โดยเฉพาะสาวๆที่เธอเคยให้เงินแลกกับการพลีกายให้กับลูกชายตัวเองเพราะต้องการให้เจอาร์มูฟออนจากเรื่องเลวร้ายแต่มันไม่เคยได้ผลสักคน นั่นก็เพราะลูกชายไม่เคยให้ความร่วมมือและเกลียดความรักไปเสียแล้ว
เด็กคนนี้ช่างแตกต่าง คุยแป๊บเดียวก็สัมผัสได้ หากจะเอาผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ในชีวิตของเจอาร์ก็คงไม่เสียหายอะไรและเธอจะทำด้วยวิธีที่แยบยลกว่าเดิม
“อ๋อ พอดีหนูไม่ถนัดค่ะ หนูถนัดพวกดนตรีสากลมากกว่าค่ะ ถ้าหลานคุณผู้หญิงมาเรียนกับหนูนะคะ รับรองว่าเล่นดนตรีได้หลายอย่างเลยค่ะ”
“ขายเก่ง!”
“ขอบคุณค่ะ”
“ฉันจะพิจารณาดูก็ได้”
“กรอกใบสมัครเลยไหมคะ”
“ยัง”
“พิจารณานานไหมคะ เห็นมีคนบอกแบบนี้เยอะแต่ไม่มีคนติดต่อกลับมาเลย”ณาลัลน์ทำหน้าหงอยเรียกร้องความเห็นใจจากผู้ใหญ่
“เดี๋ยวคืนนี้ฉันติดต่อกลับไปตามเบอร์ในโบรชัวร์ละกัน อย่าลืมรับเบอร์แปลกล่ะ”
