บทที่ 3 BADBOY HOT : CHAPTER 3
“ทำไมทำหน้ายิ้มๆ แบบนั้นว่ะอิฐ..ปกติทำหน้าแทบจะหารอยหยักบนใบหน้าไม่เจอ ไปเจอห่าอะไรมาเล่ามาเลยนะเว้ย!!” โชถามอิฐที่นั่งยิ้มอยู่แบบนั้นเมื่อนึกถึงเด็กคนนั้นเมื่อคืนที่เอะอะก็เรียกเขาว่าลุงๆ ท่าเดียวเลย..พลางนึกถึงใบหน้าที่จิ้มลิ้มและดูแก่นจนเขาอดไม่ได้ที่อยากจะเจอกับเด็กคนนั้นอีกครั้ง
“ก็ไปเจอเด็กคนหนึ่งมา..”
“แล้ว..??”
“แกจะถามอะไรว่ะโช สนใจหรือไง?”
“บ้า!! อย่างฉันไม่สนนมไซส์ประถมหรอกเว้ย..ต้องนมบิ๊กๆ” โชเบ้ปากแล้วมองเพื่อนของตัวเองที่ยังคงไม่พูดอะไรแต่กลับนั่งยิ้มอยู่แบบนั้น วันนี้เรามารอรับของที่ท่าเรือซึ่งโกดังของเขาเป็นคลังเก็บอาวุธ ซึ่งภายนอกจะดูเป็นแค่โกดังเก็บของธรรมดาแต่ภายในกลับมีอาวุธเพียบจนไม่มีใครรู้นอกจากคนของเขาและอิฐ
“ว่าไงอิฐ..โมเม้นท์แกมันเหมือนคนกำลังตกหลุมรักเลยว่ะ”
“บะ บ้าแล้วไงไอ้โช..แม่งพูดมากก็แค่..”
“แค่?”
“แค่..ไม่เคยเห็นเด็กที่ไหน ทำให้ฉันยิ้มได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้ากันก็เท่านั้น” อิฐหันหน้าหนีโชทันทีที่จับหน้าเขาให้หันมาเผชิญหน้ากับมันที่เชี่ยวชาญเรื่องผู้หญิง
“แกแม่งน่ารักนะไอ้อิฐ..ตกลงหลุมรักเด็กเหรอว่ะ 5555”
“ไอ้โช!! กูบอกว่าไม่ใช่ ไอ้เวร..”
“แล้วไงว่ะ ห่างกันกี่ปี?”
“ก็ 10 ปี”
“โหหห..ไอ้อิฐ 5555 แม่งเสี่ยวว่ะ แดกเด็กเลยนะมึง” โชที่ได้ฟังก็ขำไปมาจนลูกน้องของเขาต่างพากันสงสัยว่านายทั้งสองคนคุยอะไรกันอยู่
“เออ..แม่งเจอหน้ากันครั้งแรก ก็เรียกฉันว่าลุงแล้ว”
“ลุงเหรอ อะ 55555 ลุงอิฐเหรอว่ะ เด็กนั่นแม่งคงแสบน่าดูนะ..กล้าเรียกมาเฟียอิฐหน้าตายว่า ลุงอ่ะ”
“เลิกหัวเราะได้ยังไอ้เวร!! มันใช่เรื่องไหม..” อิฐผลักหัวโชที่ยังคงขำอยู่แบบนั้น..เออแล้วไงว่ะ ผิดหรือไงที่เรามีความรู้สึกดีๆ ให้ใครสักคนหนึ่ง มันผิดเหรอที่เธอคนนั้นอายุน้อยกว่าเขาตั้ง 10 ปี..มันมีขีดจำกัดหรือไงว่ะ?
“เออ แกก็ดูของไปแล้วกัน..ฉันเข้าสปาก่อนมีงานต้องเคลียร์ ไปล่ะ”
“เออ..”
“กินเด็กแล้วเป็นอมตะ”
“ไอ้เหี้ยโช!!”
“55555” โชยกมือให้อิฐที่หยิบขวดน้ำเขวี้ยงมาที่เขาแต่เขาก็หลบทัน..ร่างหนาของโชยังคงขำกับเพื่อนตัวเองที่อยู่ๆ ก็ตกหลุมรักเด็กเนี้ยนะ แถมยังห่างกันตั้ง 10 ปี..ให้ตายเหอะ อิฐมึงจะให้เมียดูแลมึงตอนแก่ตายเลยหรือไง คิดแล้วขำว่ะ อยากจะเห็นหน้าเด็กคนนั้นจริงๆ ที่ทำให้เสือในถ้ำอย่างอิฐยิ้มและมีความรู้สึกชอบใครสักคน คงจะเป็นเด็กที่น่ารักและอ่อนโยนมากแน่ๆ และปนความแก่นหน่อยๆ ก็คงจะกินใจไอ้อิฐไปอีกนานล่ะมั้ง หึ
“ฮะ ฮัดเช้ยยย!!! โว๊ยย..ใครด่าว่ะ” เพที่กำลังทำความสะอาดพื้นอยู่ถึงกับจามออกมาทันทีทำให้แขกที่กำลังเข้ามาทำสปามองด้วยสายตารังเกียจจนเธอได้แต่หัวเราะ วันนี้เธอลองมาสมัครงานที่สปาแห่งหนึ่งที่ดังมากแต่ไม่คิดว่าจะเป็นโชคดีของเธอที่ทำให้เธอได้งานเร็วขนาดนี้นะ ร่างเล็กสวมชุดร้านสปาที่ชื่อว่า ‘Chu Spa’ ซึ่งเป็นชื่อร้านที่แปลกมากสำหรับเธอแต่ช่างเถอะแค่รู้ว่าที่นี่ได้เงินเลยก็พอใจแล้วล่ะ
“อ้าวนี่เธอ เดี๋ยวไปถูบริเวณหน้าสปาด้วย..วันนี้เจ้าของร้านสปาจะเข้ามาตรวจงาน ทำให้สะอาดล่ะ”
“จ๊ะ..รับรองสะอาด ไม่มีรอยขีด รอยข่วนเลยล่ะ”
“ดี งั้นฉันเตรียมตัวต้อนรับเจ้าของร้านก่อน” ร่างเล็กมองทุกคนที่ตอนนี้ต่างพากันแต่งตัวให้ดูดี โดยเฉพาะพนักงานสาวๆ ที่นมโตกำลังดันทรวงอกตัวเองให้ล้นออกมา จนเพกอดอกมองด้วยสายตานิ่งๆ
“เจ้าของร้านสปานี่..ต้องเป็นพวกตาแก่ลามกแน่เลย พวกพนักงานถึงได้พากันอ่อยแบบนี้”
“ฮะ ฮัดเช้ยยย!! แม่ง..จามห่าอะไรว่ะ เสื้อเลอะหมด” โชที่กำลังเลี้ยวรถเข้ามาในร้านสปาของตัวเองที่ดังติดท๊อปอันดับหนึ่งที่คนมาใช้บริการมากที่สุด ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามองเช็ดบริเวณปากตัวเองพลางหงุดหงิดทันทีเพราะปกติเขาจะไม่ค่อยจามสักเท่าไหร่ถ้าไม่ได้ป่วย
“หรือไอ้อิฐ..แม่งด่าเราอยู่ว่ะ ช่างเถอะ” ทันทีที่รถหรูขับเข้ามาพนักงานทุกคนต่างพากันเสนอหน้าออกมาต้อนรับกันใหญ่โดยเฉพาะพวกพนักงานหญิงที่แต่งกระโปรงนุ่งสั้นและทรวงอกที่เหี่ยวๆ จะดันขึ้นมาทำให้เพที่กำลังมองอยู่ไม่ได้สนใจว่าตัวเองได้จุ่มน้ำถูพื้นมากเกินไป จนทำให้พื้นตอนนี้เปียกไปหมด.. ร่างสูงของโชออกจากรถมาทำให้พนักงานสาวๆ ต่างพากันยิ้มอย่างยั่วยวนเพราะว่าเพื่อคืนนี้ใครคนใดคนหนึ่งอาจจะเป็นคนที่ทำให้โชมีความสุขทั้งคืนก็ได้ เพพยายามเขย่งตัวมองเจ้าของร้านสปาแต่มองเท่าไหร่ก็ไม่เห็น จนกระทั่งบรรดาพนักงานต่างแหวกทางให้เพมองเห็นชายแก่ตัณหากลับคนนั้น..ทันทีที่ร่างสูงมองตรงไปที่ร่างเล็กก็ต้องตกใจทันที
“ยะ ยัยเด็กสะ..อะ เฮ้ยยย!!!”
“ชะ โช..อ๊ากกก!!!”
วืดดดด...
พลั่ก!! ตุ้บ!!
“กรี๊ดดดด..คุณโช!!!” เสียงรอบข้างดังขึ้นแต่ไม่ได้ทำให้ร่างสองร่างที่นอนทับกันอยู่ได้ยินเลย..นอกจากเจ็บปวดไปทั้งตัวโดยเฉพาะร่างหนาที่เป็นเบาะรองรับร่างเล็กนี้ โชที่เดินเข้ามาเห็นเพก็ตกใจทันทีลื่นน้ำที่เพทำไว้ก่อนจะคว้าร่างเล็กที่ยืนเหวออยู่ให้ล้มลงมาด้วย สายตากลมโตของเพพยายามควานหาแว่นตาที่ตอนนี้กระเด็นไปตกอยู่ตรงไหนแล้วไม่รู้..แต่กลับทำให้คนด้านล่างได้แต่มองร่างเล็กที่ยีตาคลำหาอะไรบางอย่าง ทำให้ใบหน้าของเพเฉียดไปมาที่จมูกของโชที่ได้กลิ่นหอมจากร่างเล็กนี้
“แว่น..แว่นไปไหนอ่ะ!!”
“โธ่เว้ย..ยัยเด็กป่วน..” โชหันไปมองหาแว่นให้ยัยตัวดีก่อนจะเอื้อมไปหยิบที่เหนือหัวตัวเองแล้วสวมให้เพทันทีก่อนที่เธอจะมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังหายใจรดริมฝีปากบางอยู่ ทำให้ได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ของเขาทำเอาเด็กสาวถึงกับใจเต้นทันที ไม่ต่างจากโชที่ได้กลิ่นหอมกลิ่นวนิลาจากตัวเด็กนี้
“ลุกเดี๋ยวนี้เลยนะเธอ..” เพถูกพนักงานหลายคนดึงให้ลุกจากตัวของโชที่ลุกขึ้นนั่งแล้วมองเสื้อสูทของตัวเองที่เปียกไปหมดแล้ว พลางช้อนสายตามองร่างเล็กที่ทำหน้าเหยเกอยู่
“เอาเสื้อผ้ามาให้ผมเปลี่ยนที่ห้องเดี๋ยวนี้..และเรียกฝ่ายบุคคลมาพบผมด้วย!!” โชลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องตัวเองไปก่อนจะถอดชุดสูทออกทันทีแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี
ก๊อกๆ..
“เข้ามา!!”
“คะ คุณโช..”
“ใครให้รับยัยเด็กนั่นเข้ามาทำงานที่นี่ห๊ะ!!” ร่างหนาหันไปตะคอกผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่ตอนนี้กลัวกับใบหน้าของโชตอนนี้เหลือเกิน ปกติโชจะเป็นคนที่ไม่ค่อยจะแสดงอารมณ์โมโหให้เห็นเลย..แต่เหตุการณ์วันนี้ทำให้เขาต้องเข้าโหมดนี่อีกแล้ว
“ตอบ!!!”
“อะ ค่ะๆ คือเรา..รับเด็กคนนั้นมาแค่ชั่วคราวค่ะ”
“เหรอ? ดีนะ..รับแค่ชั่วคราว ไม่คิดว่าร้านของฉันมันจะเหมือนร้านทั่วไปที่ใครมาสมัครก็รับมันส่ง!!”
“คะ คือเด็กคนนั้นเดือดร้อนจริงๆ นะคะ..ไม่มีเงินด้วย”
“เหรอ? งั้นคุณยังอยากได้เงินเดือนจากผมอยู่หรือเปล่าล่ะ” ผู้จัดการฝ่ายบุคคลถึงกับหน้าถอดสีทันทีแล้วพยักหน้ารับรู้ว่าควรจะทำยังไงไม่ให้ตัวเองโดนไล่ออก..คือการที่ต้องไล่เพออกนั่นเอง โชถอนหายใจออมาแล้วมองผู้จัดการฝ่ายบุคคลเดินออกไปแล้วเท้าเอวอย่างหงุดหงิดก่อนจะหยิบบุหรี่ในลิ้นชักมาจุดสูบให้หายเครียด ยัยเด็กเปรต!! จะตามฉันไปถึงไหนว่ะ..
“คุณโชค่ะ..” เสียงหวานๆ ของหญิงสาวทำให้โชหันไปมองก็พบว่าพนักงานสาวสวยของเขากำลังเดินตรงมาหาเขาพร้อมกับใช้ทรวงอกอวบดันแขนเขา ก่อนจะผลักร่างหนาให้นั่งลงที่เก้าอี้แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ ร่างหนาที่พ่นควันบุหรี่ออกมามองทรวงอกอวบแล้วแสยะยิ้มทันที ก่อนจะมองหญิงสาวที่คุกเข่าระหว่างขาเขาแล้วใช้มือบางปลดเข็มขัดของเขาทันทีอย่างรู้งาน
“แจนจะทำให้คุณโช..หายโมโหเองนะคะ” ร่างหนายิ้มแล้วกดหัวร่างสาวสวยให้แนบชิดกับตัวตนของเขาแล้วเงยหน้าดูดบุหรี่อยู่แบบนั้นพร้อมกับบิดหน้าไปมาทันทีที่หญิงสาวทำให้เขาด้วยปาก
“อืมมม..แรงอีก ซี๊ดดด!!” มือหนากดหัวหญิงสาว มืออีกข้างก็จับบุหรี่เข้าปากดูดจนควันลอยคลุ้งไปทั่วห้อง..หญิงสาวยิ้มออกมาที่ทำให้โชหายโกรธแล้วเร่งจังหวะในการโรมรันทันทีจนโชกระตุกเกร็งและมองเธอคนนี้ที่ใช้ลิ้นเลียน้ำขุ่นจนหมดก่อนจะดึงใบหน้าสวยขึ้นมาแล้วบีบขย้ำทรวงอกเธออย่างแรง
“ไปได้แล้ว..และเย็นนี้รอฉันด้วย”
“ค่ะ คุณโช..จุ๊บ!!” โชยิ้มแล้วมองหญิงสาวที่จัดการแต่งตัวให้เขาตามเดิมก่อนจะส่งสายตายั่วยวนมาให้เขาอีกครั้ง ร่างหนาลุกขึ้นถอดเสื้อออกทำให้เห็นรอยสักรูปแมลงป่องตัวใหญ่อยู่ที่แผงอกก่อนจะมองประตูที่เปิดเข้ามาพร้อมกับคนที่ทำให้เขาโมโห เพที่เห็นโชถอดเสื้ออยู่ก็เลยจะหันหลังกลับไป
“เข้ามา!!” ร่างเล็กถอนหายใจออกมาแล้ววางเสื้อผ้าชุดใหม่ของเขาไว้ที่โต๊ะแล้วมองหน้าเขานิ่งๆ อันที่จริงเรื่องนี้เธอผิดเพราะฉะนั้นก็คงต้องขอโทษและรีบไปให้เร็วที่สุด เพราะต้องรีบไปหางานรายวันทำไม่งั้นวันนี้เธออดตายแน่..
“ขอโทษนะที่ทำให้นายเป็นแบบนี้..”
“รู้ตัวเองก็ดี”
“อืม..ไปล่ะ” โชถึงกับงงทันทีที่ร่างเล็กไม่ตอแยเขาอย่างที่ผ่านมาจนเขาถึงกับไปไม่ถูก แต่เพก็รีบออกจากห้องแล้วไปหางานทันทีที่ใกล้ที่สุด..ไม่งั้นวันนี้กินแกลบแน่เลยฉัน!! วันนี้ไม่มีเวลามาตามตื้อหมอนั่นหรอก เอาไว้วันหลังแล้วกัน โชที่แต่งตัวเสร็จแล้วก็ขมวดคิ้วอย่างมึนงงทันที..ทำไมยัยเด็กนั่นถึงได้รีบแบบนั้น ปกติต้องมากอดแขนกอดขาเขาอ้อนวอนให้ไปทำงานด้วยแต่ทำไม..
“คุณโชค่ะ รายงานรายได้ของเดือนนี้ค่ะ”
“อืม..เดี๋ยวนะคุณเพ็ญ เด็กที่มาทำงาน..”
“เพ เหรอค่ะ?”
“ใช่ ทำไมเด็กนั่นถึงได้ดูรีบร้อนมาก..ไม่เห็นเดือดร้อนในการที่ตัวเองโดนไล่ออกเลยสักนิด” ร่างหนามองผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่ยิ้มแล้วมองเจ้านายของตัวเองที่ปกติไม่ค่อยสนใจเรื่องพนักงานของตัวเองสักเท่าไหร่
“ก็เพต้องไปหางานทำที่อื่นนะค่ะ”
“หมายความว่าไง ผมไม่เข้าใจ?”
“ก็ที่ดิฉันรับเธอก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นค่ะ..จ้างแค่สามร้อยบาทและเธอก็ตกลง เพราะบอกว่าวันนี้เดินหางานที่ได้เงินเลยมันไม่มี”
“....”
“เธอต้องใช้เงินนะคะ..เห็นบอกว่าถ้าไม่ได้เงินก็ไม่มีเงินซื้อข้าวกิน”
“!!!!”
“พอดิฉันบอกว่าเธอทำให้เจ้าของร้านต้องเสียหน้า เธอก็เลยเข้าใจและบอกว่าไม่เป็นไรไม่เอาเงินก็ได้ และก็รีบเอาเสื้อผ้ามาให้คุณ..เพื่อไปหางานที่ทำแล้วได้เงินเลยต่อค่ะ” โชที่ได้ฟังถึงกับสะอึกทันทีหมุนเก้าอี้ไปมองวิวด้านนอกที่ตอนนี้ก็เกือบจะเย็นแล้ว ร่างหนาไปไม่ถูกที่ได้ฟังเรื่องจากปากพนักงานเขา..ช่างสิว่ะ ก็ดีแล้วนี้ไม่ต้องมายุ่งกับเขานั่นแหละดีแล้ว..ไปซะได้ก็ดี โชเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อกลับบ้านแต่ก็เห็นพนักงานวันนี้ที่เขานัดไว้ก่อนจะยิ้มมุมปากทันที รถหรูขับรถไปตามทางที่แสนมืดมิดแล้วมาหยุดที่ร้านสะดวกซื้อก็หันไปมองหญิงสาวที่มองเขาควักเงินมาให้จำนวนหนึ่ง
“ซื้อถุงยาง เอากลิ่นไหนก็ได้ตามใจเธอเลย..แต่ต้องมีแบบไม่เรียบนะ”
“ค่ะคุณโช แล้วเอาอะไรอีกไหมค่ะ?”
“ไม่อ่ะ ที่เหลือฉันให้..” หญิงสาวยิ้มแล้วลงจากรถไปซื้อของที่เขาสั่งก่อนที่โชจะนั่งอยู่ในรถเพื่อรอเวลาไปสนุกสุดเหวี่ยง..สายตาคมมองไปที่ประตูร้านสะดวกซื้อก็เห็นร่างเล็กที่คุ้นตากำลังนั่งลงที่ข้างฟุตบาทในมือถือถ้วยมาม่าอยู่พลางถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนจะจัดการมาม่าในมือไปเรื่อยๆ สายตาของโชยังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กที่นั่งมองมาม่าถ้วยในมือ
“ไปเถอะค่ะคุณโช..”
“เดี๋ยวเธอรอฉันก่อน..” โชลงจากรถแล้วมองเพที่ไม่ได้เงยหน้ามองว่าใครเดินผ่านไปมา แต่เขากลับมุ่งตรงเข้าไปในร้านสะดวกซื้อแล้วหยิบของกินทุกอย่างไม่ว่าจะขนมปัง มาม่า ขนม น้ำ นม ล้วนแล้วแต่ที่เป็นของกิน..จนล้นตระกร้าสองใบ พนักงานมองโชด้วยสีหน้าตกใจแต่โชไม่ได้สนกำลังมองร่างเล็กที่กำลังจะลุกออกไปทันที
“โธ่เว้ย เท่าไหร่?”
“เออ 1,258 ครับ..”
“เอาไปเลย 2,000 ไม่ต้องทอน!!!” ร่างหนาคว้าถุงของกินมาสามถุงใหญ่ๆ แล้วมองร่างเล็กที่เดินไปไม่ไกลเท่าไหร่ก่อนจะก้าวขายาวๆ ตามไปทันที เพที่เดินมองรถไปมาก็รู้สึกได้ว่ามีคนตามมา ทำให้เธอหันไปมองก็ต้องสะดุ้งกับร่างหนาของโชที่มองเธออย่างนิ่งๆ
“โช..นายมาทำอะไรแถวนี้อ่ะ?”
“ไม่ต้องถาม เอาไป..”
“อะไรของนาย?” เพรับถุงมาไว้ในมือแล้วมองลงไปก็พบว่าเป็นของกินทั้งหมด แล้วเงยหน้ามองโชที่ไม่พูดอะไรแต่กลับเดินหันไปทำให้เพวิ่งไปขวางหน้าเขาไว้ทันที
“เอาคืนไป ฉันไม่รับฝาก..”
“บอกให้เอาไปก็เอาไปสิว่ะ!!”
“ก็ฉันไม่เอา ของนายอ่ะ เอาไปดิ..” ร่างเล็กยื่นถุงคืนให้ แต่ร่างหนากลับผลักมือบางออกไปแล้วเดินสวนเพไปทันทีจนเธอได้แต่งง อะไรของหมอนี่เนี้ย!!
“นี่หยุดนะโช..เอาของนายไป ฉันไม่เอานะ”
“เธอนี่แม่งโคตรดื้อเลยนะเพ บอกว่าเอาไปก็เอาไปดิว่ะ!!”
“ก็ฉันไม่เอาอ่ะ นายไม่ได้ให้ฉัน..เอาคืนไป”
“โธ่เว้ยยัยเอ๋อ ฉันให้เธอโว้ย!!”
“!!!!”
“เออ ให้..เอาไป จะได้ไม่อดตายเพราะขาดอาหาร!!” เพที่ได้ฟังโชพูดถึงกับอึ้งไปทันทีมองใบหน้าหล่อที่ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดแล้วยิ้มออกมาทันที ก่อนจะกระโดดกอดคอหนาทันทีจะโชเซทันทีถ้าไม่โอบรัดเอวบางไว้
หมับ!!
“ให้ฉันเหรอ..ขอบคุณนะ”
“....”
“เท่านี้ก็มีแรง..ตื้อนายต่อไปได้แล้วล่ะ อิอิ” ร่างเล็กมองของในมือแล้วยิ้มออกมาทันที แต่เป็นโชมากกว่าที่นิ่งอึ้งไปกับร่างบางที่กอดเขาอยู่แบบนั้น แถมยัยเด็กนี้ยังเตี้ยจนเอาขาทั้งสองข้างของตัวเองเกี่ยวขาเขาเอาไว้..
“คุณโช..ทำอะไรนะค่ะ?” เพเห็นหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากรถของโชก็รู้สึกตัวผละกอดจากโชทันที แต่โชที่ตกใจเหมือนกันก็เลยเผลอหันหน้าไปทางเดียวกับเพ ทำให้จมูกของโชเฉียดแก้มนุ่มของเพไปนิดนึง
“เออ..ป้ามาตามแล้ว ฉันไปล่ะ”
“เดี๋ยว!!”
“อะไร? อย่าบอกนะจะเอาของคืนอ่ะ”
“เปล่า แค่จะบอกว่าคงไม่มีครั้งที่สี่แล้วล่ะ..เพราะฉันไม่อยากเจอเธออีกเหมือนกัน” โชยิ้มเยาะเพที่อุตส่าห์ดีใจที่เขามีน้ำใจ..แต่มาพูดแบบนี้มันดูถูกกันชัดๆ เลยนะ เพเงยหน้ามองโชที่เหยียดยิ้มให้เธอ
“ฝันไปเถอะ ตราบใดที่ฉันยังไม่ได้ทำงานกับนาย..ฉันจะไม่มีวันล้มเลิกความตั้งใจเด็ดขาด!!”
“....”
“เชิญนายไปสนุกกับป้าเถอะ..และพรุ่งนี้เตรียมตัว โดนฉันตื้อแน่นอน แบร่!!” ร่างเล็กแลบลิ้นแล้วตบตูดตัวเอง ทำให้โชถึงกับอึ้งไปจะยกเท้าเตะไปที่ก้นของเด็กบ้านี้!!
“ว้าย ไม่โดน..ไปนะ แล้วเจอกัน..พี่โชขา จุ๊บ!! 5555” โชเท้าเอวมองเพที่ส่งจูบให้เขาแล้ววิ่งไปทันทีจนเขาเสยผมขึ้นแล้วมองยัยเด็กแสบนั่นอย่างหงุดหงิด พลางถอนหายใจออกมามองหญิงสาวที่ยิ้มให้แล้วพากันขึ้นรถขับไปทันที..คิดถูกเปล่าว่ะที่ซื้อของให้ยัยเด็กนั่นอ่ะ? โดนวุ่นวายแน่นอนเลย
