บทที่ 4 BADBOY HOT : CHAPTER 4
เพตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็อาบน้ำแต่งตัวสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นสีซีด ก่อนจะก้าวผมตัวเองขึ้นไปเป็นหางม้าแล้วสวมแว่นตาออกมาที่ครัวทันที รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นมาทันทีที่มองถุงอาหารสามถุงที่โชซื้อให้ เธอไม่รู้ว่าเขาซื้อให้ทำไม? แต่แค่นี้มันกลับทำให้เธอรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้เขาจะขี้วีนและโมโหหรือตอแหลมากจนเธอเองก็ยังอึ้งว่าเขาคนนี้จะตอแหลเก่งยิ่งกว่าผู้หญิง แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เธอล้มเลิกความตั้งใจในการไปทำงานกับเขาหรอกนะ เพหยิบนมกับขนมปังมากินก่อนจะนั่งสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวขาดๆ เพื่อออกไปหางานทำ แต่ยังไม่ทันได้ปิดประตูก็เจอกับชายสามคนที่ยืนมองเธออยู่ด้วยสีหน้ายิ้มๆ
“เพ..พี่กี้บอกให้ไปหาหน่อย”
“แล้วไง? มันเป็นพ่อฉันหรือไง ฉันถึงต้องไปหามัน” กี้คือลูกชายของเจ้าของห้องเช่าที่เธอเช่าอยู่ อย่างที่บอกไงว่าไอ้หมอนั่นมันขี้หลีกับเธอและมักจะชอบมาหาเธอเองหรือไม่ก็ชอบให้พวกของมันพาตัวเธอไป..แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ เพดูดนมกล่องจนหมดแล้วเขวี้ยงใส่หน้าหนึ่งในลูกน้องของมัน
“ถอยไป ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น”
“จะไปดีๆ หรือจะให้ลากไป?”
“หึกล้าขู่คนอย่างฉันเหรอ?” เพเท้าเอวมองพวกมันสองคนที่มองหน้ากันก่อนจะกระโจนเข้ามาจับตัวเธอ แต่ร่างเล็กที่ไวกว่าก็รอดตัวออกมาแล้ววิ่งสุดแรงเกิดทันที
“เฮ้ยตามจับยัยเพให้ได้ ไป!!!” ร่างเล็กวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิตก่อนจะวิ่งออกมาจากย่านชุมชน ตรงไปยังที่คนกำลังเดินไปมาจนพวกนั้นวิ่งตามเธอไม่ทัน เพหยุดพักหายใจทันทีอย่างเหนื่อยหอบ..
“อยู่นั่นไง หยุดนะเว้ยเพ!!”
“โหย ไอ้พวกเวร!!” เพสบถออกมาแล้ววิ่งหนีพวกมันที่ตอนนี้คนที่เห็นต่างพากันมองคิดว่าเป็นการวิ่งตามจับเจ้าหนี้ลูกหนี้หรือเปล่า? แต่ความจริงมันไม่ใช่ไงล่ะ..เพหันไปมองพวกมันสามคนที่ไปตามมาที่ไหนอีกคนก็ไม่รู้ ร่างบางวิ่งไปแถวท่าน้ำทันทีก่อนจะไม่ไหวแล้วจริงๆ เพราะวิ่งมาไกลมากแล้ว
“โธ่เว้ย..อะ อุ๊บ!!”
“แฮ่กๆ เฮ้ย..หายไปไหนแล้วว่ะ!!”
“พี่กี้แม่งเอาเราตายแน่เลย..”
“เอองั้นแยกย้ายกันตามหา ยัยเพแม่งอยู่แถวนี้ล่ะ” ร่างเล็กของเพถูกปิดปากด้วยมือใหญ่ก็ดิ้นไปมาทันทีอย่างกลัวๆ ก่อนจะกัดเข้าไปที่ฝ่ามือหนาทันทีอย่างแรง
กึด!!
“อะ โอ๊ยย..”
“ไอ้บะ..ละ ลุง!!”
“ก็เออนะสิ..โอ๊ย สาบานนะว่าฟันคนไม่ใช่ฟันหมา คมชิบหาย!!” อิฐกุมฝ่ามือตัวเองที่เป็นห่อเลือดทันทีก่อนจะมองเพที่ทำหน้าไม่ดีแล้วชะโงกออกไปมองเจ้าพวกนั้นที่พากันวิ่งออกไปจากท่าเรือแล้ว
“แล้วลุงมาทำอะไรแถวนี้อ่ะ?” เพมองอิฐ เพราะเธอจำได้เลยล่ะ..หน้าตาหล่อนิ่งแบบนี้มีอยู่คนเดียวที่เธอจะเรียกเขาว่าลุงอ่ะ อิฐไม่ตอบกลับคว้าข้อมือเล็กให้ตามมาที่รถปอร์เช่สีดำสุดหรูก่อนจะผลักร่างบางเข้าไปในรถแล้วขับออกไปทันทีจนเพงง
“เออ ลุงคือฉันต้องไปทำงานนะ”
“เธอกัดมือฉันแทบขาด..ยังจะมีหน้าไม่รับผิดชอบอีกหรือไง? คนอุตส่าห์ช่วย” ร่างหนาทำหน้าหงุดหงิดทันที อันที่จริงเขาดีใจแทบบ้าที่เจอเด็กคนนี้อีกครั้ง..ตอนแรกเขาแค่เข้ามาตรวจสินค้าในโกดังก็เท่านั้นแต่ดันได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกดังขึ้นเลยถือปืนออกไปเพื่อเป็นพวกที่จะมาสืบข้อมูล แต่ปรากฏร่างเล็กๆ ของเพที่กำลังวิ่งหนีชายพวกนั้นอยู่ เขาก็เลยสั่งให้ลูกน้องปิดโกดังและตัวเขาก็ออกมาช่วยร่างเล็กนี้ไว้ แต่ไม่คิดว่าจะแสบถึงขนาดกัดมือเขาแทบขาดได้นะ
“ก็..เออใครจะไปรู้ว่าเป็นลุงกันเล่า เล่นปิดปากฉันแบบนั้น ฉันก็คิดว่า...”
“คิดว่า?”
“คิดว่าคนจะลากไปข่มขืนนะสิ!!” อิฐที่ได้ฟังเพพูดก็ยิ้มออกมาทันทีก่อนจะขับรถมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ติดกับแพริมน้ำ บรรยากาศดีจนเพถึงกับอึ้งไปพักนึงเพราะไม่เคยมาที่แบบนี้เลยสักครั้งนะ
“ลุงมาที่นี่ทำไมเนี้ย? ฉันมีงานต้องทำนะ..”
“พามากินข้าว”
“เอ๊ะ? กินข้าวเหรอ”
“อืม จะกินไหม? ของฟรี ของแพง..ไม่กินก็ตามใจ” ร่างเล็กมองอิฐที่เดินตรงเข้าไปในร้านก่อนจะวิ่งตามเข้าไปทันที อิฐมองร้านอาหารและเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะริมน้ำทันทีตอนนี้เป็นช่วงเช้านะแต่ท้องฟ้ากลับมืดครึ้มเหมือนฝนจะตกเลยนะเนี้ย? เพนั่งลงตรงข้ามอิฐที่สั่งอาหารอย่างดีมาเยอะก่อนจะมองเพที่มองแม่น้ำและลมที่พัดเข้าใบหน้าจิ้มลิ้มที่สวมแว่นตาอยู่ และเป็นร่างบางที่รู้สึกว่าถูกจ้องเลยหันไปมองก็พบว่าอิฐกำลังมองอยู่จริงๆ
“มีอะไรเหรอลุง?”
“นี่ เลิกเรียกฉันว่าลุงได้ไหมเนี้ย”
“ไม่อ่ะ ขอเรียกแบบนี้แล้วกันนะ..”
“แล้วทำไมถึงได้โดนไอ้พวกนั้นไล่ตามล่ะ?” อิฐมองเพที่มองอาหารมาเสิร์ฟอย่างตื่นเต้นแล้วต้องทำหน้าบูดทันทีที่ฟังคำถามของอิฐ
“ก็..แล้วทำไมฉันจะต้องเล่าให้ลุงฟังด้วยเนี้ย”
“....”
“เออใช่ๆ เพราะเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วย..ลุงจะต้อยฉันจริงๆ ใช่ไหมเนี้ย?”
“เฮ้ออ..ยัยเด็กบ้าเอ๋ย อยากคิดยังไงก็ตามใจเหอะ” เพมองอิฐที่ส่ายหน้าไปมาแล้วตักอาหารกิน อย่างรู้ใจแทบขาดแต่พอยัยเด็กนี้พูดมาแบบนี้แล้วก็เลยทำให้เขาต้องเสียหน้าเลยนะ ร่างเล็กมองร่างหนาของอิฐที่ไม่พูดอะไรเลย..
“เออๆ เล่าก็ได้..เห็นว่าลุงช่วยไว้นะ”
“อือ”
“ก็ไอ้พวกนั้นมันเป็นพวกวัยรุ่นแถวบ้านที่ฉันเช่าอยู่อ่ะ มันเป็นลูกน้องของลูกชายเจ้าของห้องเช่าที่ฉันอยู่..”
“แล้ว..?”
“มันจีบฉันไง แต่ฉันไม่ชอบก็เลยหนี..” ร่างหนามองเด็กสาวที่ทำหน้านิ่งๆ แล้วตักสปาเก็ตตี้กินอย่างอร่อย โดนจีบเหรอ? แต่ไม่เล่นด้วย..พวกไหนว่ะ แม่งจะตัดมือให้ขาดเลยมึง!!
“มันชื่ออะไร?”
“ง่ำๆ ทำไอ..อึก ลุงอยากรู้ทำไม? อยากบอกนะว่าจะไปตัดนิ้วพวกนั้นอ่ะ”
“อือ..บอกมา” เพเงยหน้าจากจานอาหารมองใบหน้าหล่อที่นิ่งจนเธอหวั่นใจอย่างสุดๆ ทั้งที่แต่ก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลย สายตาของลุงมันน่ากลัวจริงๆ นะ
“อะ ไม่ต้อง..ฉันไม่อยากให้ลุกติดคุกเพราะฆ่าคนตายนะ”
“ไม่มีใครเอาผิดฉันได้..และฉันก็ไม่ฆ่าใครสุ่มสี่สุ่มห้า แค่อยากสั่งสอนพวกนั้นว่าอย่าทำอะไรเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอก็เท่านั้น” ทั้งที่ในใจของกู..อยากจะฆ่าพวกมันแทบแย่!! อิฐได้แต่ท้วงใจตัวเองมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่หัวเราะออกมาทันทีก่อนจะยกน้ำขึ้นดื่ม
“5555 ลุงไม่ต้องห่วงหรอกน่า เราเพิ่งรู้จักกันนะ..ลุงคงไม่อยากให้ตัวเองเดือดร้อนเพราะเด็กอย่างฉันหรอกน่า”
“ถ้าไม่อยากทำ..ฉันจะถามเธอทำไมเพ?”
“....”
“หรือจะให้ฉันสืบเอง? เพราะถ้าฉันสืบเองนะ..มันจะไม่ใช่แค่การสั่งสอนเท่านั้น” เพหัวใจตกวูบทันทีที่ฟังน้ำเสียงนิ่งและใบหน้าของอิฐ ผู้ชายคนนี้? ไม่ธรรมดา เซ้นส์ของเพบอกเลยว่า..ผู้ชายตรงหน้าของเธอนั้นไม่ใช่ตาลุงที่ต้อยเด็กอย่างเธอแน่นอน ดูจากอารมณ์และใบหน้าตอนนี้ต่างจากที่เจอกันที่โกดังเลย เพกุมมือตัวเองแน่นทันที..ทำไมถึงได้น่ากลัวและน่าเกรงขามแบบนี้นะ ขนาดโชที่ว่าน่ากลัวแล้วเธอยังไม่เคยกลัวโชมากเท่ากลัวลุงเลย
“แต่ว่าลุง..ฉันว่าปล่อยมันไปเหอะ ฉันเอาตัวรอดได้”
“บอกมา..”
“คือ..”
“จะให้ฉันสืบใช่ไหม? จะบอกให้นะ ฉันไม่ได้ขู่..เธอจะได้รู้เย็นนี้ว่าพวกมันโดนฆ่าหมกคลองแถวบ้านเธอแน่” อิฐไม่พูดอะไรต่อหยิบมือถือมาโทรสั่งลูกน้องให้ตามหาคนที่ตามล่าเพไปที่โกดังของเขาจนเพอึ้งตาโตทันที
“ละ ลุง..บะ บอกแล้วๆ ชื่อไอ้กี้ มันชื่อไอ้กี้!!!”
“หึ..ก็แค่นี้ล่ะ ไปตามหาคนที่ชื่อไอ้กี้แล้วพามันไปที่ที่ของพวกแก แล้วฉันจะตามไป” เพมองอิฐที่ยิ้มมุมปากก่อนจะวางมือถือสุดหรูลงแล้วตักอาหารกินอย่างไม่สนใจคนตรงหน้าที่กำลังมึนงงอยู่
“ลุงเอาจริงเหรอ? คือว่ามันจะไม่..”
“ใช้ชีวิตได้ตามปกติแน่ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป..คนชื่อไอ้กี้กับพวกจะไม่มีวันมาทำร้ายเธออีก ยัยเด็กน้อย” รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นทำให้เพรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ทันทีกับคนตรงหน้าที่น่ากลัวจนเธอได้แต่ก้มหน้ากินอาหารต่ออย่างหวาดกลัวนิดหน่อย อิฐที่เห็นอาการของเพก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาทันที..เด็กคนนี้คือคนที่เขาหมายปอง ใครหน้าไหนก็ห้ามมาทำร้ายเด็ดขาด!!
“เออว่าแต่..ทำงาน? ไปทำงานอะไรอีกล่ะ ก็ทำที่ผับแล้วไม่ใช่หรือไง”
“ทำที่เดียวจะพอมีเงินจ่ายค่าบ้าน ค่านู้นนี่นั่นหรือไงล่ะ? พูดเรื่องนี้แล้วก็เซ็ง..” เพวางช้อนลงแล้วนึกถึงโชทันที หมอนั่นมันใจร้ายที่สุดอ่ะ..ไอ้บ้า คนอุตส่าห์ตื้อจะไปทำงานด้วยก็ใจร้ายไม่ยอมใจอ่อนสักที เหอะ
“เซ็งอะไรอีกล่ะ?”
“ก็เซ็ง..คนที่ฉันไปสมัครงานไง ใจร้ายชะมัดฉันตามตื้อบอกว่าทำได้ทุกอย่างไม่ว่าเขาจะสั่งอะไร แต่ก็ใจร้ายไม่ยอมรับฉันเข้าทำงานสักที” อิฐมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะส่ายหน้าไปมา
“ไอ้เวรนั่นใจร้ายจริงๆ อะนะ..เด็กเก่งและแสบอย่างเธอไปสมัครงานแล้วไม่ยอมรับ แม่งโคตรโง่เลย”
“เนอะ ลุงว่าไหมล่ะ? ฉันอ่ะถึงจะเรียนจบแค่ม. 3 แต่ฉันก็เก่งนะ ทำได้ทุกอย่างที่เขาสั่งเลยนะ แต่หมอนั่นมันใจร้ายไง” เพตักขนมหวานกินต่อเมื่อนึกถึงโช จริงสิ? ถึงยังไงวันนี้เธอก็ต้องไปตามหาเขาให้เจอให้ได้เลยล่ะ..
“ไอ้เวรนั่นมันทำอะไร? ทำไมเธอถึงอยากไปทำงานกับมันจัง..”
“ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ..แต่ทำกับเขาฉันว่าฉันได้เงินดีนะลุง อีกอย่างฉันอยากไปจากตรงนั้น ที่ที่ฉันไม่อยากอยู่แล้ว..ฉันอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้นะ และฉันคิดว่าถ้าได้ทำงานกับเขา ฉันจะต้องทำได้ดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่นอนนะลุง”
“งั้นมาอยู่กับฉันไหมล่ะ?”
“หือ? ไม่อ่ะ ขอบคุณนะลุง แต่ฉันไม่ยอมแพ้หมอนั่นเด็ดขาด..จะต้องทำให้หมอนั่นรับฉันเข้าทำงานให้ได้ ลุงคอยดูนะและวันนั้นมาถึง ฉันจะเลี้ยงข้าวลุง”
“หึฉันจะรอวันนั้นนะ..ขอให้ไอ้เวรนั่นรับเธอเข้าทำงานเร็วๆ แล้วกัน อยากเห็นหน้ามันจริงๆ ว่าจะซื่อบื้อและโง่มากแค่ไหนที่ไม่ยอมรับเด็กเก่งๆ แบบเธอเข้าทำงาน”
“สาธุ..เถอะลุง ขอให้ได้ตามที่ลุงบอกนะและฉันจะพาหมอนั่นมาให้ลุงดูหน้า ว่าหน้าตาแบบนี้ล่ะที่มันโง่ไม่ยอมรับฉัน 5555” อิฐยิ้มออกมาพร้อมกับมองเพที่ยิ้มให้อย่างยิ้มแย้ม เด็กคนนี้..สะกดใจเขาจริงๆ นะ..สะกดใจเขาอย่างมากเลยล่ะ เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้ใครเลย? ไม่เคยมีเลยที่ผู้หญิงคนไหนจะทำให้อิฐเสือที่อยู่ในถ้ำอย่างเขาต้องออกมาเผชิญโลกข้างนอก ส่วนมากเขามักจะเก็บตัวนอกจากมีงานสำคัญ..แต่ตั้งแต่เจอเด็กคนนี้เขาก็พยายามหาเธอและมันก็เป็นเหมือนโชคชะตาที่ทำให้เขาและเด็กคนนี้มาเจอกันอีกครั้ง
“มองอะไรอ่ะลุง..นี่ลุงจะต้อยฉันจริงๆ ใช่ไหม? พูดมาตรงๆ เลยนะ!!”
“จะบ้าหรือไงว่ะ!! แค่..แค่เธอทำให้ฉันรู้สึกคุยด้วยแล้วสนุกก็เท่านั้นอ่ะ โธ่เว้ยเด็กอย่างเธอเนี้ยนะฉันจะจีบ ฝันไปเถอะ!!” อิฐเกาหัวตัวเองทันทีจนเพที่ได้ฟังก็พยักหน้ารับมองใบหน้าหล่อนิ่งที่สบตาเธอแล้ว เรียกบริกรมาเก็บเงินทันที..แต่เป็นอิฐมากกว่าที่จู่ๆ หน้าก็ร้อนขึ้นมาที่ยัยเด็กบ้านี่ถามอะไรแบบนี้
“ลุงเป็นอะไรหน้าแดงๆ ป่วยเหรอ?”
“อะ เออ..บะ บ้า ฉันก็แค่เผ็ด อาหารเผ็ดต่างหาก..มาจับผิดอะไรฉันเนี้ยยัยเด็กแสบ!!” เพมองอิฐที่ลุกขึ้นเดินออกไปทันทีจนเธอได้แต่งุนงงกับท่าทีของเขา อิฐเดินมาถึงรถจับไปที่หัวใจตัวเองแล้วมองกระจกรถก็พบว่าหน้าตัวเองแดงจริงๆ ให้ตายเหอะอิฐ!!
“มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี้ยไอ้อิฐ!!”
“ลุง!!”
“อะ เฮ้ยย..ตกใจหมด”
“แหมๆ ขวัญอ่อนจริงนะเนี้ย 5555” เพผลักไหล่หนาแล้วยิ้มให้อิฐที่ถอนหายใจออกมาแล้วเอื้อมมือไปวางบนหัวเพที่หุบยิ้มแล้วเงยหน้ามองอิฐที่ยิ้มแล้วลูบผมบางเบาๆ
“ไปเถอะ ฉันไปส่งนะ..”
“อืม ไปส่งที่ป้ายรถเมล์แล้วกันนะ..ฉันเกรงใจลุง” อิฐพยักหน้ารับแล้วขับรถไปส่งร่างเล็กที่นั่งมองออกไปที่นอกหน้าต่างก่อนที่สายตาของเพจะเห็นร่างสูงของคนที่คุ้นตากำลังเตรียมไปไหนสักที..โชคดีจัง
“จอดๆๆ..ลุง จอดเร็วๆ!!!”
“อะ เฮ้ยอะไรของเธอว่ะเด็กแสบ..”
“ขอบคุณนะลุงสำหรับอาหารและที่มาส่งด้วย ไปนะ..” เพลงจากรถอิฐทันทีแล้ววิ่งข้ามถนนไปอีกฝั่งที่เห็นโชเดินไปที่หลังร้านอาหารแห่งหนึ่ง ก่อนจะแอบดูโชที่กำลังยืนคุยอะไรกับชายสามคนก่อนที่เพจะค่อยๆ เดินไปใกล้รถของโชที่เธอจำได้ดีแล้วเปิดประตูเข้าไปแอบหลังรถทันที แต่เป็นรถหรูทำให้มีที่นั่งแค่สองที่เท่านั้นทำให้เพต้องเบียดตัวเองอยู่ที่หลังคนขับ โชคดีที่เธอเป็นคนตัวเล็กเลยทำให้เธอแอบได้โดยที่โชไม่รู้
“ไปที่โกดังเลยแล้วกัน..ฉันมีแผน เอาลังอาวุธใส่หินไว้หลายๆ ก้อนให้หนักเข้าไว้ ไอ้เสี่ยฉานมันต้องเล่นแบบนี้ล่ะ เราต้องได้เงินมาฟรีๆ โดยที่ไม่เสียอาวุธและห้ามตาย” โชสั่งเสร็จก็เดินขึ้นรถมาทันทีก่อนจะกดโทรศัพท์หาเพื่อนของเขาอย่างอิฐทันที เพราะถึงยังไงก็ต้องบอกให้มันรู้ไว้..
“เออ..ฉันกำลังไปส่งของ แต่งานนี้ฉันขอเล่นหนักเลยนะ ได้..แกไม่ต้องห่วง เออ..ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า วางใจได้..หึถ้าไงฉันจะโทรไปหาอีกทีแล้วกัน แกก็ไปหาข้อมูลของลูกค้ารายอื่นเหอะ เดี๋ยวไอ้เสี่ยฉานเนี้ยฉันจัดการเอง” เพที่แอบอยู่ได้ยินโชพูดเกี่ยวกับเรื่องตายก็เอามือปิดปากตัวเองทันที ก่อนจะรู้สึกว่าโชขับรถออกไปแล้ว..งานที่เขาทำ มันคืออะไรกันแน่นะ? ทำไมต้องเสี่ยงตายกันด้วยล่ะ โชขับรถไปที่โกดังของเสี่ยฉานที่เป็นนักธุรกิจจอมแสบ ที่พอได้ของแล้วเงินมักจะไม่ให้และคนที่มาส่งอาวุธก็จะตายกันหมดโดยที่หาศพไม่เจอ แต่คราวนี้มันคิดจะเล่นกับโชและอิฐ คงคิดว่าพวกเขาเป็นแค่มาเฟียรุ่นน้อง แต่มันไม่ใช่ไง..เพราะโชและอิฐ พวกเขาอันตรายจนมาเฟียที่ค้าอาวุธด้วยกันต่างขนานนามกันมาแล้ว รถหรูจอดลงที่หน้าโกดังร้างแห่งหนึ่งแบบนี้ไง..เขาถึงต้องเตรียมการกับลูกน้อง โกดังร้างแห่งนี้อยู่ติดกับแม่น้ำด้วยแต่เขาก็ไม่สนมองลูกน้องที่ขับรถกระบะมาจอดเทียบข้าง
“คนของมันเยอะแน่..ถ้าไง พวกแกก็ฟังสัญญาณนะ ฉันจะเจรจากับมันก่อน”
“ครับเฮียโช..” ร่างสูงแต่งตัวดีหยิบบุหรี่มาจุดสูบแล้วเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปในโกดัง ก็เห็นเสี่ยฉานและพวกที่กำลังยืนรอเขาอยู่พร้อมกับกระเป๋าเงินที่วางไว้บนลังไม้มีทั้งหมดห้าใบ ก็เท่ากับเงินสามสิบล้าน หึ
“สวัสดีครับ..เสี่ยฉาน”
“หึไม่คิดว่าคนที่มาค้าอาวุธแบบนี้ จะยังเป็นหนุ่มหล่อไฟแรงนะ โช..”
“ขอบคุณที่ชมนะครับ เรามาดูของกันเลยดีกว่าไหมครับ?” ในขณะที่โชกำลังเจรจาธุรกิจอยู่ ร่างเล็กของเพก็ออกมาจากรถของเขาทันทีพร้อมกับมองเข้าไปในโกดังก่อนจะลัดเลาะไปตามซอกตึกเพราะเดี๋ยวพวกของโชจะเห็นเอา เพเดินมาถึงประตูด้านหลังก่อนจะเท้าเอวแล้วแอบมองเข้าไปในโกดังก็เห็นโชที่กำลังสูบบุหรี่มองชายแก่ตรงหน้าและอีกหลายคนก่อนที่สายตาของเพจะมองขึ้นไปที่กระเป๋าอะไรสักอย่างห้าใบ
“หรือว่าในนั้นจะเป็นเงินนะ?” เพขมวดคิ้วอย่างสงสัยแล้วมองชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างชายแก่คนนั้นจะเดินมาเอากระเป๋าที่วางอยู่บนลังไปเปิดให้โชดูจนเพชะโงกมองก็พบว่าเป็นเงินจริงๆ เยอะมากด้วยนะ แต่เท่าที่ฟังโชพูดในรถแล้วคือต้องเอาเงินมาให้ได้ใช่ไหม? ดีล่ะ..ชายคนนั้นเอาเงินมาไว้ที่เดิม
“เอาล่ะเงินก็ให้ดูแล้ว..ของล่ะ?”
“แน่นอนครับ” โชหันไปสั่งลูกน้องของเขาให้ออกไปเอาของที่หน้าโกดังในจังหวะนั่นเองที่เพค่อยๆ ย่องเข้าไปที่กระเป๋าเงินก่อนจะหยิบมาทีละใบทันที
“อย่าตุกติกนะ..บอกไว้ก่อนฉันไม่ชอบ”
“ครับ ผมเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน..พวกที่ชอบเล่นตุกติก แทงข้างหลังอะไรประมาณนี้อ่ะ ผมว่ามันปอดนะครับ”
“....”
“เสี่ยว่างั้นไหมล่ะ? ปอดมากนะ คิดจะเอาของเขาฟรีโดยไม่มีของแลกเปลี่ยน ใจหมาแบบนี้..ไม่น่ามาทำธุรกิจแบบนี้หรอกครับ..ไปนอนให้หมาเลียตูดยังจะง่ายซะกว่า” โชยิ้มแล้วพ่นควันบุหรี่ออกจากปากมองดูไอ้เสี่ยฉานที่กำหมัดแน่นเพราะโดนจี้จุดเรื่องนี้โดยตรง ลูกน้องของโชต่างพากันเอาลังอาวุธเข้ามาสามลัง
“นี่ล่ะครับ ของผม..”
“ทำไมไม่เปิดล่ะ?”
“ก็ผมไม่ใช่พวกที่หักหลังกันไงครับ.. แต่ถ้าเสี่ยจะดูก็เอาเลยสิ” ร่างหนายิ้มแล้วผายมือให้ลูกน้องของเสี่ยฉานที่ยืนรอคำสั่งจากเจ้านาย แต่โชรู้ดีว่าพวกนี้มันไม่ต้องการอะไรหรอกนอกจากฆ่าเขาและเอาของไป..โชทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นก่อนจะเอามือไขว่หลังไว้พร้อมกับมือหนาที่จับปืนไว้แน่น แต่ใบหน้ากลับยิ้มให้อย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น..
“ตอแหลจริงนะมึง ในนี้ไม่มีของ..ฆ่ามัน!!”
“โช!!”
“พะ เพ!!!”
(ต่อ)
“พะ เพ!!!” เสียงเล็กๆ ของเพทำให้โชที่หยิบปืนจากด้านหลังหันไปมองทันทีก็พบว่าร่างบางกำลังขนเอากระเป๋าเงินไปไว้ที่ตัวเอง ตอนนี้คนของเสี่ยฉานกำลังเล็งปืนไปที่เพทันที
ปัง!!
“ยัยตัวแสบ!! พวกแกจัดการด้วย..” โชวิ่งตามร่างเล็กไปทันทีเพราะถูกไอ้เสี่ยฉานและพวกวิ่งตามไปเพราะเอากระเป๋าเงินของพวกมันไป เพวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตทันทีพร้อมกับกระเป๋าเงินห้าใบที่พะรุงพะรังอยู่
ปังๆ!!!
“กรี๊ดดด..จะยิงหาอะไรว่ะ!!”
“ยัยตัวแสบ ฆ่ามันแล้วเอาเงินกูมา..” เสียงของเสี่ยฉานสั่งทำให้เพวิ่งไปแบบไม่กลัวตายเลยถ้าต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้..
หมับ..
“กรี๊ดด..อ่ะ!!”
“เงียบดิ!!”
“ชะ โช..” ร่างเล็กสวมกอดเอวหนาทันทีพร้อมกับซบหน้าลงกับอกอุ่นที่ตอนนี้ใจเต้นอย่างแรงเพราะวิ่งอ้อมหลังโกดังมา โชมองร่างเล็กที่กอดเขาแน่นก่อนจะมองไปด้านนอก..
“อยู่นี่เองนะมึง..”
ปัง!! เสียงปืนของโชดังขึ้นทำให้ลูกน้องของเสี่ยฉานตายไปหนึ่งก่อนจะจูงมือร่างเล็กให้วิ่งตามไปที่รถของตัวเองทันที เพมองไปที่ด้านหลังก็เห็นพวกของมันยังคงตามมาแต่เธอยังคงไม่ปล่อยมือจากกระเป๋าเงินเด็ดขาด
ปัง!!
“อึก..แม่งเอ๋ย!!”
“ชะ โช..นายถูกยิง..”
“ไอ้เหี้ย..ตายเหอะมึง”
ปังๆ!!! โชเล็งปืนยิงไปที่หัวของชายคนนั้นก่อนจะมองเสื้อเชิ้ตสีฟ้าของตัวเองที่เลือดไหลออกมาเป็นทาง ดีที่โดนแค่ถากๆ เพมองเลือดของโชแล้วมองใบหน้าของเขาที่ตอนนี้กำลังหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เพและโชต่างพากันวิ่งมาถึงที่รถของเขาก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินจากเพใส่หลังรถแล้วบึ้งออกไปทันทีอย่างเร่งรีบ
“มาทำบ้าอะไรที่นี่ว่ะ ยัยเด็กเวร!!”
“!!!!”
“อยากตายนักใช่ไหม? มันเป็นอะไรนักหนาว่ะห๊ะ พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง..กูพูดกับหมาใช่ไหมเนี้ย!!”
ตุ้บ!! มือหนาทุบไปที่พวงมาลัยอย่างหัวเสียทันทีที่เห็นว่าร่างบางทำอะไร? แอบตามเขามาตอนไหนกัน..มันจะมากเกินไปแล้วนะสำหรับยัยเด็กนี้อ่ะ!! เพที่ได้ฟังก็เงียบทันที เหมือนโดนผู้ใหญ่ดุได้แต่นั่งนิ่งอยู่แบบนั้นจนโชหงุดหงิดอยู่แล้ว หงุดหงิดเข้าไปใหญ่จนสบถคำหยาบคายออกมา
“แม่ง เหี้ยจริงๆ..อยากตายนักใช่ไหม ฉันถามตอบดิว่ะ!!” ยิ่งโมโหมากเลือดที่ถูกยิงก็ยิ่งไหลออกมาจนเพหันไปมองเขาค้นกระเป๋าตัวเองไปมา แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าสีเทาเอื้อมไปผูกห้ามเลือดไว้จนโชที่โมโหอยู่หันไปมองร่างเล็กอย่างนิ่งๆ ภายในรถเงียบทันทีจนกระทั่งโชขับรถมาถึงบ้านของเขาก่อนจะสั่งลูกน้องให้ค้นกระเป๋าเงินลงจากรถและตัวเขาก็เดินตรงเข้าบ้านไปทันที เพที่ยืนอยู่แบบนั้นก็เลยตัดสินใจเดินตามเขาเข้าไป..ร่างหนาของโชนั่งลงที่โซฟาก่อนจะหยิบเหล้ามากระดกแทบหมดขวด มองร่างเล็กด้วยสายตาครุ่นเคือง
“มาทำไม..กลับไปสิว่ะ!! ฉันแม่งโคตรรำคาญเธอเลยรู้ตัวไหม ยัยเด็กบ้า!!”
“....”
“ไปดิ มายืนจ้องหน้าฉันทำไม!! ไป” โชหอบหายใจหนักแล้วถอดเสื้อเชิ้ตออกทันที กระชากผ้าเช็ดหน้าของเพออกเขวี้ยงทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ถึงแม้เธอจะได้เงินมาก็ตามที..แต่การที่เธอแอบตามเขามาแบบนั้น มันไม่ใช่เลยนะ..ถ้าเกิดโดนจับได้จะทำยังไง? เขาไม่อยากจะคิดจริงๆ ว่าถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาจะทำยังไง? ทำไมชอบวุ่นวายแบบนี้ด้วยไม่เข้าใจเลยจริงๆ โชจ้องมองเพที่ก้มหน้าอยู่แบบนั้นมองไปที่หัวเข่าขาวที่เป็นรอยถลอกจนเลือดออก พลางใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้ายิ้มๆ
“งั้นทำแผลให้ก่อนแล้วกันนะ..”
“....”
“อุปกรณ์ทำแผล? อยู่ไหน? อ่ะนั่น” ร่างเล็กวิ่งไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาทันทีก่อนจะนั่งลงข้างๆ เขาที่ไม่พูดอะไรเลย อันที่จริงที่เธอต้องร่าเริงก็เพราะว่ากลัวเขาเนี้ยล่ะ..น่ากลัวมากเลยจนเธอเลือกที่จะนิ่ง สงบใจตัวเองไม่ให้สั่น..เพสูดลมหายใจเข้าแล้วทำแผลให้โชทันทีอย่างเบามือ ดีที่แผลของเขาไม่ลึกเท่าไหร่..โชนั่งมองออกไปอย่างหงุดหงิดก่อนจะสะดุ้งที่เพราดแอลกอฮอลล์ลงที่แผลของเขา ใบหน้าหล่อหันไปมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่เงยหน้าสบตาเขาทันทีอาจจะเพราะเธอรู้ว่าราดลงไปอาจจะทำให้เขาแสบก็ได้ และก็จริงๆ ที่โชทำหน้าหงุดหงิดทันที..ใบหน้าของคนสองคนจ้องตากันอยู่แบบนั้นพร้อมกับลมหายใจที่รดกันไปมา เพหัวใจเต้นรัวทันทีที่มองใบหน้าหล่อของเขา..ใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะระเบิด ไม่ต่างจากโชที่จากเมื่อกี้กำลังโมโหอยู่ก็ใจสงบทันทีที่มองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กบ้านี้ มือหนาเลื่อนขึ้นมาถอดแว่นสายตาออกมาจนเพตกใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรพยายามยีตามองโชที่ตอนนี้กำลังมองใบหน้าของเธอให้ชัดขึ้น เด็กนี้หน้าตาดีมากจริงๆ น่ารัก ขาว ทุกอย่างบนใบหน้าของเธอทำให้โชหยุดเคลื่อนไหวทุกอย่าง..
“วะ แว่น..เอาแว่นคืนมา..” มือเล็กพยายามหาแว่นของตัวเองก่อนที่โชจะสวมคืนให้เธอ เพถึงกับหน้าร้อนทันทีแล้วก้มหน้าทำแผลให้โชต่อ ให้ตายเหอะ?? ทำไมหัวใจเต้นแรงแบบนี้นะ มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี้ย..เพจัดการทำแผลให้โชเสร็จก็มองหน้าเขาทันที
“งั้น..ฉันกลับก่อนนะ นายก็กินยาแก้อักเสบด้วยนะเดี๋ยวแผลจะบวม” โชไม่พูดอะไรมองร่างเล็กที่ลุกขึ้นเดินออกไปก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเดินไปคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น
หมับ..
“เอ๊ะ? มะ มีอะไรเหรอ คือฉันกลับไปก่อนก็ได้..แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ ต่อให้นายด่าฉันมากแค่ไหนฉันก็จะ..”
“มาอยู่ที่นี่..”
“ฉันก็จะตื้อ..อะ อะไรนะ? ว่าอะไรนะ?” เพมองโชที่กอดอกมองร่างเล็กพร้อมกับยิ้มมุมปากทันที ก่อนจะยักไหล่อย่างกวนๆ
“เธอทำให้ฉันได้เงินเกือบสามสิบล้าน..มาใช้ฟรีๆ โดยไม่ตายและไม่เสียของ”
“อ่าห๊ะ..”
“เพราะงั้น อยากทำงานที่มันเสี่ยงอันตรายแบบนี้แต่ได้เงินดี..ก็ต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านฉัน พรุ่งนี้”
“พะ พรุ่งนี้เหรอ!!”
“ใช่ หรือไง..จะไม่เอาก็ได้นะ อุตส่าห์ตื้อฉันมาตั้งนาน อีกอย่างเธอแสดงฝีมือให้ฉันเห็นแล้วนี้ว่า เธอน่าจะทำงานให้ฉันได้ ถ้าไม่กลัวตายแบบวันนี้” ร่างเล็กถึงกับอึ้งไปทันทีแต่ก็ผุดยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจ รู้งี้ทำแบบนี้ตั้งนานแล้วนะ..ถ้ามันทำให้ตัวของเธอได้มาทำงานกับเขา
“ไม่อ่ะ ฉันบอกแล้วไง..ว่าถ้ารับฉันเข้าทำงานกับนาย ไม่ว่านายจะสั่งให้ฉันทำอะไร ฉันทำให้หมดทุกอย่างเลย ฉันยอมทุกอย่างเลยนะโช..นายพูดจริงนะ พูดจริงใช่ไหม?”
“อือ เพราะงั้นพรุ่งนี้ย้ายมาอยู่ที่บ้านฉัน..และฉันมีงานให้เธอทำ เพื่อเป็นการยืนยันว่าเธอทำได้ทุกอย่างจริงหรือเปล่า?” เพที่ได้ฟังก็พยักหน้ารับทันทีก่อนจะสวมกอดเอวหนาจนโชไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าหล่อถึงกับแสยะยิ้มที่มุมปาก..แต่เพกลับยิ้มออกมาทันทีอย่างดีใจสุดๆ ในที่สุดเธอก็กำลังจะรุดพ้นจากที่ตัวเองยืน แต่กำลังจะมายืนอยู่ในที่ที่ใหม่..ที่ตรงนี้ที่มีโชยืนอยู่..
“ขอบคุณนะโช..ที่ให้โอกาส”
“....”
“ฉันสัญญานะโช..ไม่ว่าทุกสิ่งที่นายสั่งให้ฉันทำ ฉันจะทำให้นาย ฉันจะทำให้นายมีความสุข..เพียงแค่นายเอ่ยปากพูดออกมา..ยกเว้นดาวและเดือนกับไปตาย ที่ฉันทำให้นายไม่ได้”
“หึอันนี้รู้ ใครจะให้เธอไปเอาดาวเอาเดือน..อีกอย่างฉันไม่มีทางให้เธอไปตายหรอกน่า..” นอกซะจาก..เธอจะเป็นคนที่มาตายแทนฉันเวลาเดือดร้อนเท่านั้นล่ะเพ หึ โชยิ้มมุมปาก..มีนกต่อและก็ได้ตัวตายตัวแทนมาด้วย มันคุ้มจริงๆ นะ..ยัยเด็กนี่ต้องเป็นประโยชน์ต่อการทำธุรกิจแน่ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้คงต้องลองดูความสามารถของยัยเด็กนี้ก่อนแล้วกันนะ
“อืม..”
“กลับไป..แล้วพรุ่งนี้ย้ายของมาอยู่ที่นี่ พรุ่งนี้เราจะมาตกลงกันเรื่องระเบียบในการอยู่ที่บ้านของฉัน และงานที่เธอต้องทำให้ฉันเป็นงานแรก โอเค?”
“อืม ขอบคุณนะ..คืนนี้จะเป็นคืนที่ฉันฝันดีที่สุด ขอบคุณนะโช” ร่างเล็กผละกอดออกแล้วยิ้มให้โชก่อนจะวิ่งออกจากประตูรั้วไปทันที เพดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่จู่ๆ โชก็เปลี่ยนใจให้เธอทำงานกับเขา..แต่ก็จริงนะที่เขาได้เงินมาใช้ฟรีๆ มันก็เพราะเธอนะ..อีกด้านของด้านโชก็ยืนเท้าเอวมองร่างเล็กที่วิ่งออกไปพร้อมกับส่ายหน้าไปมาทันที
“เธอเลือกเองนะเพ..เธอเลือกที่จะเดินทางนี้เอง เพราะงั้นฉันก็จะสนองให้ตามที่เธอต้องการ หึ”
