บทที่ 5 BADBOY HOT : CHAPTER 5
ร่างเล็กของเพกำลังเก็บของที่บ้านเช่าของตัวเองในตอนเช้า พร้อมกับกระเป๋าเป้ใบเล็กที่สำหรับใส่เสื้อผ้าของเธอที่มีแค่ไม่กี่ชุดเท่านั้น เมื่อวานเธอกลับมาก็รู้สึกดีใจอย่างสุดๆ อีกอย่างเธออยากจะไปจากที่นี่แล้วนะ ถึงแม้ว่าเมื่อวานโชจะว่าเธออย่างแรงและหยาบคายไป แต่เธอก็เข้าใจเพราะเธอเองก็ผิดที่ทำแบบนั้น..แต่มันก็เป็นเรื่องดีนี้ที่เขารับเธอเข้าทำงานแล้ว พูดไปก็พลางเก็บเสื้อผ้าไปด้วยอย่างอารมณ์ดี
“เพโว๊ยยย!! เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นทำให้ร่างเล็กมองออกไปที่หน้าประตูก็เห็นเจ้าของห้องเช่า แม่ไอ้กี้? ใช่แล้วไอ้กี้ล่ะไม่เห็นโผล่หัวมาเลย ปกติจะตามติดแม่ตัวเองตลอด
“มีอะไรเหรอ? มาทวงค่าเช่าบ้านหรือไง..ฉันให้ล่วงหน้าไปสามเดือนแล้วนะ”
“เอออันนี้ฉันรู้ แต่มีเรื่องจะถามหน่อย?”
“หือ มีอะไรอ่ะเจ้..”
“เมื่อวานไอ้กี้กับพวก..โดนซ้อม”
“!!!!”
“ปางตายเลย ตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาล..มันบอกว่าพวกที่ซ้อมมันสั่งมาว่าห้ามยุ่งกับแก นี่แกสั่งให้พวกเวรที่ไหนมาทำร้ายไอ้กี้ห๊ะ!!” เพที่ได้ฟังแม่ไอ้กี้พูดถึงกับอึ้งไปทันที..โดนซ้อมเกือบตายเหรอ? พลันคำพูดของใครบางคนผุดขึ้นมาทันทีในหัวสมองของเธอ
ไม่มีใครเอาผิดฉันได้..และฉันก็ไม่ฆ่าใครสุ่มสี่สุ่มห้า แค่อยากสั่งสอนพวกนั้นว่าอย่าทำอะไรเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอก็เท่านั้น
“อะ เฮ้ย..ละ ลุงเหรอ?”
“ใครลุง? แกรู้จักไอ้คนที่ทำร้ายไอ้กี้งั้นเหรอเพ!!” แม่ไอ้กี้เท้าเอวมองเพที่ตกใจกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งคิดได้ ไม่จริงอ่ะ? ลุงทำจริงงั้นเหรอ..
“ปะ เปล่า ฉันจะไปรู้ได้ไงเล่า..ว่าแต่ไอ้กี้มันไม่รู้เหรอว่าใครทำ?”
“ไม่ ไม่มีใครรู้ว่าพวกมันเป็นใคร? แถมยังตามจับตัวไม่ได้ด้วย ดูเหมือนจะพวกมีอิทธิพลมากซะด้วย”
“....”
“เอาเถอะถ้าแกไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ว่าแต่จะไปไหนเนี้ย?”
“อ่อจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดนะ แต่ค่าเช่าคงไม่ต้องทวงนะ..ฉันให้ล่วงหน้าไปแล้วและถ้าฉันหายไปเกินสามเดือนก็ปล่อยบ้านเช่าไปเลยก็ได้นะ”
“เออๆ นี่ฉันเป็นเจ้าของหรือแกเป็นกันแน่เนี้ย” เพยิ้มแล้วมองแม่ไอ้กี้ที่เดินหันหลังกลับไป ก่อนจะปิดล๊อคประตูบ้านสวมหมวกและสะพายกระเป๋าเป้ไปทันที เพื่อไปหาโช..ร่างเล็กเดินมาถึงบ้านสองชั้นหลังกลางๆ ไม่ใหญ่มากแต่ดูแล้วบ้านหลังนี้ต้องแพงมากแน่ ทันทีที่ร่างเล็กมาถึงลูกน้องของโชก็เปิดประตูให้เธอเข้าไป โชที่กำลังนอนกอดสาวที่เอามานอนด้วยเมื่อคืนก็ต้องหงุดหงิดทันทีกับเสียงของลูกน้องตัวเอง
“เฮียครับ..”
“อือ มีอะไรว่ะ!!” ร่างหนาลุกขึ้นทั้งเปลือยๆ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาพันเอวไว้ไปเปิดประตูมองหน้าลูกน้องของตัวเองที่ก้มหน้าลง
“เด็กที่เฮียให้มาช่วยงาน มาแล้วครับ..”
“เหรอ ให้รอไปก่อน เดี๋ยวฉันลงไป” โชเกาหัวตัวเองแล้วปิดประตูห้องก่อนจะเดินไปนอนที่เตียงแล้วปลุกหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ให้ลุกขึ้นแล้วดึงผ้าขนหนูออกจากเอวทันที
“จัดการทีที่รัก..มันรอเธออยู่”
“อืม..โชอ่ะ แต่เช้าเลยนะคะ..เมื่อคืนแคทจัดให้ไม่พอเหรอ?” ร่างอวบอัดลุกขึ้นนั่งมองร่างหนาที่พิงหัวเตียงแล้วส่งยิ้มให้กับเจ้าท่อนเอ็นขนาดใหญ่ยักษ์ของเขาที่ตั้งชี้ตรงรอเธอให้ความสุข ร่างของหญิงสาวรวบผมตัวเองไว้ด้านหลังแล้วใช้สองมือจับแท่งร้อนที่อุ่นและสู้มือเธอก่อนจะก้มลงเลียไปมาทันทีจนโชกระตุกเกร็งมองปากเล็กๆ ที่กำลังทำให้เขาด้วยปากอย่างเสียวซ่าน
“อ๊าาาา..แรงอีก..เร็วกว่านี้ที่รัก ซี๊ดดดด!!” โชหลับตาลงจับหัวบางให้อยู่นิ่งแล้วกระแทกสะโพกเข้าไปในโพรงปากบางทันทีอย่างเร่งรีบ เงยหน้าสูงขึ้นทันทีก่อนจะเป็นร่างบางที่เร่งจังหวะเร็วและถี่รัวจนโชทนไม่ไหวกดหัวบางให้ขยับแรงๆ ก็..
“อึก..อาาาา..เลียให้หมด ดีมาก..”
“อืมมม..แคทนอนต่อนะ..” ร่างหนาไม่ตอบอะไรลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระร่างกายทันที เพราะวันนี้เขามีงานสำคัญต้องทำ อีกอย่างคนที่รออยู่ข้างล่างจะต้องเป็นคนทำงานนี้ด้วย..เพราะเขาจะได้ไปบอกไอ้อิฐสักทีว่านกต่อคนนี้ใช่ได้จริงๆ ไม่ได้เอามาใช่ไม่ได้อย่างที่เคยผ่านมา..ร่างหนาอาบน้ำเสร็จพร้อมกับเสยผมเปียกๆ ขึ้นไปก่อนจะหยิบบ๊อกเซอร์สีดำมาสวมแล้วเดินลงบันไดไปเห็นร่างเล็กกำลังยืนมองรูปภาพของเขาอยู่อย่างยิ้มๆ
“มาแล้วเหรอ?”
“อืม มาละ..เฮ้ยย!!”
“ตกใจบ้าอะไรว่ะ?!!” โชมองเพที่ทำตาโตก่อนจะหันหลังหนีร่างหนาทันที..ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงซ่านทันทีที่มองไปที่กางเกงตุงๆ ของโชที่มันรัดฟิตเปี๊ยะจนเห็นอะไรของเขาที่มันตุงและ..เออ ไม่ๆๆ จะบรรยายทำไมเนี้ย!! ถึงเธอจะแก่นและแสบแต่ของผู้ชายที่เห็นโถงๆ แบบนี้เธอเคยเห็นเต็มตาซะที่ไหนล่ะ
“กะ ก็..นาย..นายใส่บ้าอะไรลงมาเล่า!!”
“ทำไม? ก็กางเกงไง..”
“กางเกงบ้าอะไร ทำไม..จิ๊ บ้าจริง ไปเปลี่ยนได้ไหมอ่ะ?” ร่างหนามองลงไปที่เป้าตัวเองก็ยิ้มออกมาทันทีเพราะเป้าตัวเองมันตุงมากแบบนี้เอง ยัยเด็กแสบนี้ถึงได้ตกใจแบบนี้..ร่างหนาแกล้งเดินเข้าไปด้านหลังของเด็กสาวพลางได้กลิ่นหอมจากตัวเด็กนี้ที่ทำให้เขายิ้มมุมปากทันทีอย่างเจ้าเล่ห์
“ทำไม? ของฉันมันใหญ่จนไปทิ่มตาของเธอหรือไงฮึ..”
“นะ นี่..อ่ะ!!” เพที่หันหลังไปก็ต้องตกใจทันทีที่ชนเข้ากับแผงอกที่มีแต่หยดน้ำและซิกแพ๊คหนา ก่อนจะมองลายสักรูปแมลงป่องตัวใหญ่อยู่ที่กลางอกของเขา แล้วถอยหลังทันทีแต่ดันสะดุดขอบโต๊ะ..
พลั่ก!!
“เฮ้ยย..อุ่ก!!”
“ซุ่มซ่ามชิบหาย!!” มือหนาโอบแผ่นหลังบางไว้ก่อนที่เพจะเอนตัวไปข้างหน้าจนรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่นิ่มและยาวๆ จะทิ่มอยู่ที่สะโพกบาง สายตากลมโตมองลงไปก็ยิ่งตกใจอีกเท่าตัวดิ้นให้หลุดพ้นจากร่างหนาที่แสยะยิ้มอย่างเหนือกว่า
“ทำเป็นกลัว..เดี๋ยวอีกหน่อยได้เจอก็จะติดใจ”
“ตะ ติดใจบ้าอะไร..?”
“ไม่รู้สิ หรืออยากลองล่ะ..มันส์นะ”
“ชะ โช!! ไอ้บ้า คุยเรื่องงานเลยนะ” ร่างหนายิ้มออกมาก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟามองร่างเล็กที่ทำหน้านิ่งๆ อย่างหงุดหงิดก่อนจะถอดแว่นออกมาแล้วเอาผ้ามาเช็ด คนบ้า..พูดจาอะไรกัน? อย่าคิดนะว่าสิ่งที่เขาพูดเธอจะไม่รู้อ่ะ รู้ไง? รู้ทุกอย่างเพราะเธออายุสิบเจ็ดแล้ว ทำไมจะไม่รู้ล่ะ.. โชมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ทำหน้าบูดๆ สำรวจใบหน้าของเธออีกครั้งที่พอเวลาเด็กนี้ถอดแว่นแล้วดูหน้าตาน่ารักมากนะ แต่พอสวมแว่นแล้วก็น่ารักอีกแบบ..
“ทำไมไม่ใส่คอนแทคเลนท์?”
“ไม่ชอบ..ใส่แบบนี้นะดีแล้ว” เพสวมแว่นตาต่อแล้วมองโชที่นั่งด้วยท่าทีสบายจนเธออดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนีเขา ไอ้บ้าเอ๋ย!! หน้าด้านจริงนะ..
“นายช่วย..ไปเปลี่ยนกางเกงได้ไหมเนี้ย?”
“ไม่อ่ะ ปกติฉันใส่ของฉันประจำเธอจะมาอะไรนักหนาเนี้ยห๊ะ!! มาทำงานกับฉัน หรือมาเป็นเจ้านายฉันกันแน่”
“ก็..”
“ก็ถ้าทนเห็นของฉันไม่ได้ก็ไปซะสิ..อีกอย่างนะ เห็นแค่ภายนอกทำมาเป็นไม่ชอบ ถ้าเจอของจริง..เธอจะเป็นยังไงนะ? คิดไม่ออกจริงๆ นะเนี้ย”
“อะ เออ..เรื่องของนาย พูดเรื่องงานดีกว่า เสียเวลามามากแล้ว!!” ร่างหนามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ทำหน้าแยกเขี้ยวใส่เขาก่อนจะยักไหล่แล้วชี้นิ้วไปที่ห้องที่อยู่ถัดจากบันไดชั้นบน
“นั่นห้องของเธอ ไม่ใช่ห้องคนใช้..แต่เป็นห้องรับแขก มีครบทุกอย่างทั้งห้องน้ำ ทีวีและสิ่งของที่พอจะอยู่ในห้องนอนได้”
“อะ อืม..”
“ชั้นสองห้ามขึ้นไปเด็ดขาดเพราะห้องของฉันอยู่บนนั้น”
“อืม แล้วถ้าฉันอยากขึ้นไปกวาดห้องให้นายล่ะ แบบเอาเสื้อผ้ามาซักอะไรแบบนี้?”
“หึเธอมาทำงานที่เสี่ยงอันตราย ไม่ใช่คนใช้ โอเค?” โชทำหน้านิ่งๆ ส่งให้เพก่อนที่ร่างบางจะพยักหน้ารับ มองไปที่ครัวทันทีที่อยู่ใกล้ๆ ห้องของเธอ
“เอองั้นฉันขอทำอาหารให้กินได้ไหมอ่ะ? ตอบแทนไง..นายให้เงินฉัน ให้งาน ให้ที่อยู่ด้วย”
“แล้วแต่..เพราะฉันไม่ชอบกินข้าวที่บ้าน อยากจะทำก็ทำไป..” เพพยักหน้ารับอย่างหงอยๆ เพราะอยากจะทำอาหารให้เขากินนะ แต่ก็ไม่เป็นไรเธอก็ทำกินเองก็ได้นี่น่า
“เอาล่ะ เอาของเธอไปเก็บนะ..เตรียมตัวด้วยเย็นนี้เราจะไปทำงานกัน”
“ยะ เย็นนี้เลยเหรอโช?”
“ใช่ เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าสักสามสี่ชุดด้วย..เราจะไปกันหลายวัน”
“ไปไหนอ่ะ?”
“เดี๋ยวก็รู้”
(ต่อ)
“เดี๋ยวก็รู้” ร่างหนาของโชเดินเข้าครัวไปหยิบโซดากับไข่ดิบมาตรอกใส่แก้วแล้วกระดกกินทีเดียว พลันหันไปมองร่างของเพที่เปิดประตูห้องเข้าไป..เพมองห้องที่โชบอกก็ต้องตกใจทันทีเพราะเธอไม่เคยมีห้องของตัวเองเลยสักครั้ง แม้แต่เตียงเธอก็ยังนอนแค่ฟูกธรรมดาเท่านั้น ร่างบางกระโดดขึ้นเตียงแล้วกลิ้งไปมาอย่างดีใจ..เตียงนุ่มชะมัดเลย >< เพลุกขึ้นนั่งมองทีวีจอยักษ์กับห้องน้ำที่เป็นกระจกทั้งหมด
“เฮ้ออ..เสี่ยงหน่อย แต่คุ้มนะเพ คุ้มที่เธอได้ออกมาจากที่นั่น”
ร่างบางเอาเสื้อผ้าในกระเป๋าออกก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าโชบอกให้เก็บเสื้อผ้าไปสามสี่ชุด? ใช่ และหมอนั่นจะพาเธอไปไหนนะ แถมถามก็ไม่ยอมตอบด้วย..เพส่ายหน้าไปมาก่อนจะอาบน้ำและแต่งตัวใหม่ เย็นนี้เพก็ออกจากห้องพร้อมกับกระเป๋าเป้หนึ่งใบก่อนจะได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากชั้นบน สายตากลมเลยเงยขึ้นไปมองก็เห็นโชกำลังโอบเอวผู้หญิงคนหนึ่งลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ หญิงสาวคนนั้นมองเพด้วยสายตาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
“เด็กนี้เหรอค่ะ ที่จะมาทำงานกับโช..”
“อืม ทำไมล่ะ?”
“ก็เปล่าค่ะ แค่แคทคิดว่าคุณน่าจะเปลี่ยนให้แคทไปช่วยดีกว่าไปกับเด็กนี้” เพเท้าเอวมองผู้หญิงคนนี้อย่างหงุดหงิดทันที หนอยย..
“นี่ป้า..พูดอะไรดูด้วยนะ”
“นะ นี่แก..”
“อะไร..อยู่ๆ ไม่รู้จักกันมาพูดว่าฉันป่าวๆ แบบนี้ ..บ้าเปล่า?”
“ชะ โชค่ะ”
“โอ๊ยไม่ต้องฟ้องหรอกน่า ก็โชเขาเลือกฉันแล้วป่ะ..ส่วนป้านะก็ไปซะ”
“โช!!”
“พอๆ แคทเธอกลับไปซะ ฉันมีงานสำคัญต้องทำ” โชส่ายหน้าไปมาปล่อยมือจากเอวสาวของตัวเอง มองเพที่เท้าเอวแลบลิ้นให้กับแคทที่ทำหน้ายู่ๆ เดินออกจากบ้านไป เพแลบลิ้นปลิ้นตาให้ผู้หญิงคนนั้นก่อนจะหันมามองโชที่ยืนกอดอกมองร่างเล็กอย่างนิ่งๆ
“อะไรล่ะ ก็ป้ามาว่าฉันก่อนอ่ะ..”
“แล้วฉันพูดอะไรยัง?”
“ก็จะไปรู้นายเหรอ..เห็นมองเหมือนจะเอาเรื่อง”
“เหอะไร้สาระ ไปได้แล้ว” เพมองโชที่หยิบกระเป๋าเดินทางไปก่อนจะยกเท้าขึ้นจะถีบโช แต่ร่างหนาหันมาจนเพตกใจใช้มือเกาเท้าตัวเองทันที
“แหะๆ ก็มันคันอ่ะ..สงสัยมดกัด”
“เดี๋ยวเถอะยัยตัวแสบ ตามมา”
“ค่า..พี่โช 5555” โชมองเพที่ยิ้มแล้ววิ่งนำเขาไปที่รถ ก่อนจะส่ายหน้าไปมากับยัยเด็กนี่..เรื่องเมื่อวานนี้มันฟลุ๊คหรือเปล่าว่ะเพ? ร่างหนาส่ายหน้าไปมาก่อนจะขึ้นรถขับไปทันทีอย่างนิ่งๆ มองร่างเล็กที่มองออกไปที่นอกรถ
“เราจะไปไหนกันเหรอ?”
“ทะเล..”
“เอ๋? ไป..ทะเลเนี้ยนะ แล้วงานล่ะ”
“ก็อยู่ที่นั่นไง อย่าถามมากน่า..ถึงแล้วฉันจะบอก” เพมองโชที่ทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะเปิดเพลงฟังทันทีและใช่มันเป็นเพลงที่เธอฟังแล้วเพราะมากจริงๆ
- อยากรู้หรือเปล่า ว่าฉันรู้สึกเหงาเมื่อไหร่
ก็ไม่ได้บ่อยครั้งมากมาย แค่ตอนที่ไม่มีเธอ
** อยากเจอเหลือเกิน ยิ่งคิดถึงเธอเท่าไหร่
ยิ่งทำให้รู้สึก ว่าขาดเธอแล้วทำให้ฉันทนแทบไม่ไหว
และยิ่งแน่ใจ ที่ทำให้ฉันหวั่นไหว
ไม่ใช่ความเงียบงัน แต่มันคือทุกครั้งที่คิดถึงเธอ
ส่วนหนึ่งของเนื้อเพลง อยากเจอ - บลูเฉด (Blue Shade)
เพลงยังคงดังอยู่แบบนั้น..จนเพที่ได้ฟังก็ยิ้มออกมากับเนื้อเพลงและดนตรีที่เพราะจนเธออดที่จะยิ้มไม่ได้ ไม่น่าเชื่อว่าคนแบบนี้จะฟังเพลงแบบนี้เป็นด้วย รถหรูของโชขับตรงมาเรื่อยๆ จนพบค่ำแล้วก่อนที่รถจะเลี้ยวเข้าปั๊ม เพลงจากรถแล้วยืดตัวไปมาเพราะตอนนี้เกือบจะทุ่มนึงแล้ว ตอนนี้ร่างบางก็หิวมากด้วย..แต่เงินไม่มี จะขอโชหมอนี่ก็ได้แต่ยืนพิงรถอยู่แบบนั้น เพตัดสินใจเดินไปหยุดตรงหน้าเขาทันที
“มีอะไร?”
“คือว่า...หิว”
“แล้ว?”
“เออ ไม่มีเงิน”
“....”
“ขอเงินหน่อยได้ไหม?” โชมองร่างเล็กที่แบมือขอเงินเขาเหมือนเด็กขอเงินกินขนม ร่างหนาส่ายหน้าไปมาก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินมาหยิบแบงค์พันมาสามใบส่งให้ร่างบางที่ยิ้มออกมา ก่อนจะวิ่งไปที่ร้านสะดวกซื้อแต่ก็ชะงักทันที..
“คือว่า..นายเอาอะไรไหม?”
“ไม่..รีบๆ ไปซะ ฉันอยากไปถึงโรงแรมแล้ว!!” เพพยักหน้ารับแล้วตรงเข้าไปที่ร้านสะดวกซื้อก่อนจะหยิบของกินใส่ตะกร้าทันที และหันไปมองกาแฟ มองตรงไปหาโชที่ยืนมองนาฬิกาข้อมืออยู่..โชยืนรอเพสักพักร่างบางก็เดินมาพร้อมกับยื่นแก้วกาแฟมาให้เขา
“อะไร?”
“ก็..กาแฟไง ฉันไม่รู้ว่านายกินแบบไหนก็เลยเอาแบบทรีอินวันมาให้?”
“....”
“กินเถอะ จะได้หายง่วงนะ” ร่างเล็กยิ้มให้โชทันทีก่อนที่มือหนาจะรับมาแล้วยิ้มมุมปาก ทั้งสองคนขับรถมาถึงหน้าโรงแรมห้าดาวเกือบๆ สามทุ่มได้ เพก็เดินตามโชเข้าไปในโรงแรมก่อนจะมองไปรอบๆ โรงแรมหรูระดับห้าดาวได้เลยนะ
“พักกี่คืนค่ะ? และต้องการจองกี่ห้องค่ะ”
“ไม่มีกำหนด ขอห้องวีไอพีด้วย..จองแค่ห้องเดียว” เพหันไปมองโชทันทีที่กำลังส่งบัตรเครดิตให้พนักงานก่อนจะหยิบคีย์การ์ดมาแล้วเดินตรงไปที่ลิฟต์ทันที
“ดะ เดี๋ยวนะ..ฉันคงฟังผิดไป จองแค่ห้องเดียว?”
“เธอฟังถูกแล้ว ห้องเดียว”
“แล้วทำไมจองแค่ห้องเดียวเล่า!!!”
“จะตะโกนทำซากอะไรว่ะ ยัยเด็กนี้!!” โชดึงเพให้เข้าไปในลิฟต์ทันที มองเด็กสาวที่เท้าเอวมองเขาอย่างไม่เข้าใจ? จองห้องเดียว หมายความว่าเธอกับเขา..ก็ต้องนอนด้วยกันนะสิ
“แล้วทำไมถึงจองแค่ห้องเดียวล่ะ?”
“ถึงห้องแล้วจะบอก เพราะงั้นหุบปากด้วย เข้าใจ?” ร่างเล็กได้แต่ยืนนิ่งเงียบอยู่ในลิฟต์ จนกระทั่งลิฟต์มาถึงชั้นที่ 12 ร่างหนาของโชก็เดินนำเพไปที่ห้องวีไอพีทันที ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับภายในห้องที่กว้างจนเพถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง ซ้ายมือเป็นเตียงนอนขนาดกว้าง ขวามือก็เป็นห้องน้ำที่กว้างพอๆ กัน ก่อนจะมองระเบียงด้านนอกที่มองเห็นท้องฟ้าและทะเลยามมืดมิด มีโซฟาขนาดกว้างตั้งอยู่ปลายเตียง มีทีวีและตู้เย็นพร้อม โชโยนกระเป๋าทิ้งแล้วถอดเสื้อเชิ้ตออกก่อนจะกระโดดไปนอนบนเตียงทันทีจนเพตกใจ
“ชะ โช..ไปอาบน้ำก่อนนะ”
“ไม่ฉันจะนอน ห้ามส่งเสียง..พรุ่งนี้ค่อยคุยกันเรื่องงาน”
“ตะ แต่นอนด้วยกันเหรอ?”
“อย่าเรื่องมากนะเพ ฉันไม่ทำอะไรเด็กหรอกนะ..นมไซส์ประถมแบบนั้นอ่ะ บีบไม่มันส์มือฉันหรอก” เพที่ได้ฟังก็โมโหทันทีก่อนจะเดินไปดึงแขนหนาให้ลุกขึ้นมา
“ไอ้บ้า ฉันก็ไม่ได้อยากให้นายมา..บีบนมฉันหรอกนะ แต่ช่วยไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ อย่ามาสกปรกนะ!!”
“โอ๊ยย..ยัยเด็กบ้า ฉันจะนอน!!” โชสะบัดแขนออกแล้วนอนคว่ำลงกับหมอนทันที เพหอบหายใจหนักก่อนจะส่ายหน้าไปมาแล้วหยิบกระเป๋าของตัวเองและของโชมาจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ ร่างบางจัดเสื้อผ้าเสร็จก็เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำทันที พร้อมกับสวมเสื้อยืดคอกลมสีขาวตัวใหญ่คลุมเข่าออกมา ปล่อยผมที่มัดลงพร้อมกับหรี่ไฟในห้องให้เหลือแสงสว่างนิดหน่อยเท่านั้น เพเดินขึ้นเตียงไปแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้โชแค่สะโพกก่อนที่ตัวเองจะนอนลงไม่ลืมที่จะถอดแว่นออก ช่วงนี้สายตาเธอดีขึ้นเยอะนะ เวลาถอดแว่นก็เริ่มเห็นชัดบ้างแล้ว..ใบหน้าหล่อคมของโชหลับสนิททำให้เพค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบแก้มสากเบาๆ ทันทีอย่างยิ้มแย้ม
“เวลาหลับเนี้ย..โคตรน่ารักเลยนะ รู้ตัวไหมฮึ ไอ้บ้าโช..” ร่างเล็กยิ้มแล้วมองมือหนาที่วางอยู่ก่อนจะจับมาสอดประสานกับมือของตัวเอง มือของเขาใหญ่มากจนมือของเธอดูเป็นมือที่เล็กไปเลย เพกระชับมือหนาแน่นพลางดวงตากลมโตค่อยๆ หลับลงทันทีอย่างเหนื่อยล้า.. โชที่รู้สึกว่าตัวเองนอนท่านี้นานไปก็ลืมตาขึ้นมาเพื่อจะพลิกตัวแต่ดันเจอเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มที่หลับอยู่พร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอจนเขาเผลอจ้องมองร่างเล็กที่หลับอยู่ สายตาคมเลื่อนลงมาที่มือของตัวเองก่อนจะเห็นว่ามือบางเล็กๆ ของเด็กบ้านี้กำลังกอบกุมมือเขาแน่น โชเท้าคางมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ปล่อยผมยาว ใบหน้าที่ดูแก่นตอนนี้เหมือนแมวเชื่องๆ ตัวหนึ่งที่กำลังหลับฝันดี มือหนาคลายมือออกแล้วเลื่อนไปลูบแก้มเนียนทันที
“เวลาหลับเนี้ย..โคตรจะสบายหูเลยว่ะ รู้ตัวไหมฮึ ยัยเด็กแสบ..” โชยิ้มออกมาก่อนจะลุกขึ้นมองนาฬิกาที่ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆ แล้ว ร่างสูงเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้ามองเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกแขวนไว้อย่างเรียบร้อย แต่ของจำพวกกางเกงในและบ๊อกเซอร์ของเขากลับอยู่ในกระเป๋าตามเดิม โชหยิบผ้าขนหนูมาพาดไหล่ก่อนจะหยิบบ๊อกเซอร์ที่รัดฟิตสีขาวมาเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำทันที เสร็จก็เดินมานอนลงที่เตียงตามเดิม..ก่อนจะมองร่างเล็กที่หลับอยู่แบบนั้น
“ขอดมหน่อยสิ ว่าตัวเธอมันหอมแบบวันนั้นหรือเปล่า? เด็กแสบ” ว่าแล้วร่างหนาก็โน้มตัวไปสูดดมร่างเล็กที่ยังคงมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของวนิลา จมูกโด่งเป็นสันดอมดมไปตามแก้มนวลจนมาถึงใบหน้าจิ้มลิ้มที่ลมหายใจร้อนจนเขาหยุดตัวเองไว้แบบนั้น ใบหน้าหล่อคมพลิกตัวเพให้นอนหงาย ใช้มือหนาเกี่ยเส้นผมออกไปแล้วก้มลงดมไปที่ซอกคอหอมทันทีจนร่างกายส่วนล่างมันเกร็งทันทีเมื่อได้กลิ่นสาบสาวที่หอม
“หอมมาก..ทำไมหอมแบบนี้ว่ะเพ” จมูกโด่งกดลงไปที่ซอกคอหอมทันทีจนเขาเองก็หยุดตัวเองไม่ได้ กลิ่นแบบนี้มันกระตุ้นเขาเหลือเกินจนเขาแทบจะทนไม่ได้ที่จะกดริมฝีปากลงที่ซอกคอหอม เพที่รู้สึกเหมือนมีอะไรมายุกยิกที่คอก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเธอเป็นพวกนอนหลับลึกซะด้วย..แต่มือบางกลับโอบกอดคอหนาเพราะคิดว่าเป็นตุ๊กตาหมีที่อยู่ที่บ้านของเธอ โชที่กำลังใช้ริมฝีปากจูบไปตามซอกคอก็ยิ้มชอบใจที่เด็กนี้ละเมอแบบนี้
“อืมมม..” เสียงเพครางออกมาที่ได้รับรู้ถึงอะไรร้อนๆ ที่อยู่ตรงซอกคอก่อนจะแหงนหน้าขึ้นให้ใบหน้าหล่อคมซุกไซ้ได้มากยิ่งขึ้น มือบางที่กอดคอหนาอยู่กลับไล่ต่ำไปที่แผงอกจนมาจบที่กลางกายของโชที่กำลังแข็งทันทีจนร่างหนาหยุดนิ่งทุกอย่าง เพที่ไม่รู้สึกตัวก็ค่อยๆ ใช้มือลูบไปมาที่ท่อนเอ็นของโชที่กำลังตุงอยู่ภายใต้กางเกงรัดฟิตของเขา โชถึงกับเงยหน้าขึ้นแค่เพราะมือบางลูบไปมาเบาๆ เขาถึงกับสั่นไปทั้งตัวทันที
“อาาา..พอแล้วเพ..” เสียงแหบพร่าร้องห้ามมือบางที่ยังคงลูบไล้ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ที่กำลังแข็งอยู่แบบนั้น โดยหารู้ไหมว่ากำลังทำให้ใครอีกคนเสียวซ่านจนแทบจะบ้าตาย.. เพไม่รู้สึกตัวอะไรเลยก่อนจะหยุดการกระทำของตัวเองแล้วดึงผ้าห่มทันทีเพราะรู้สึกหนาว แต่กลับเป็นโชที่ร้อนไปทั้งตัวเหมือนมองเด็กแสบนี้หันหลังหนีเขา ร่างหนามองแท่งร้อนของตัวเองแล้วนอนลงทันทีอย่างทรมาน
“ยัยตัวแสบ ขนาดหลับ..ยังทำเอาฉันเสียวแทบแย่เลยนะ!!” โชหันไปมองร่างเล็กก่อนจะดึงร่างเล็กให้นอนหงายแล้วทำโทษด้วยการดูดเข้าไปที่ซอกคอหอม ดูดขบเม้มจนเกิดเป็นรอยแดงสองจุดใหญ่ๆ
“อะ อืมมม..เจ็บ..” เสียงของเพครางขึ้นมาที่ริมฝีปากหนาร้อนๆ จะดูดซอกคอหอมเป็นรอยแดง โชผงกหน้ามามองผลงานตัวเองแล้วยิ้มทันทีอย่างภาคภูมิใจ หึ
ทำฉันอารมณ์ค้าง ก็ต้องเจอแบบนี้ล่ะ..ยัยเด็กแสบ
