บทที่ 10 ทำการบ้าน

ผ่านคืนแรกมาได้อย่างราบรื่น หรือจะเรียกว่าสุขสบายก็ไม่ผิดนัก เตียงนอนใหญ่ที่เธอพลิกซ้ายพลิกขวาได้โดยไม่ต้องระวังว่าจะตกเตียง เครื่องปรับอากาศที่เปิดจนเย็นฉ่ำไปทั้งห้อง แถมห้องน้ำยังมีเครื่องทำน้ำอุ่น ผิดกับห้องเธอเรียกว่าสวรรค์กับนรกก็ไม่ผิดนัก

แม้จะผิดที่ผิดทางกว่าจะนอนหลับได้ แต่เพียงไม่นานเมื่อเข้าสู่ห้วงนิทราก็ทำให้หลับสนิทจนถึงเช้าไม่ได้ยินแม้แต่เสียงโทรศัพท์กวนใจ

ในทีแรกที่นอนไม่หลับไม่รู้จะเป็นเพราะผิดที่หรือเพราะสัมผัสวาบหวิวที่ติดในความรู้สึกมาจากห้องนั่งเล่นนั่นหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะเมื่อวานตอนเขาจับเอวเธอยกลงจากตัก ออสตินก็เอ่ยเสียงเข้มไล่เธอเข้าห้องทันที และเธอก็รีบเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวไม่ได้ออกไปอีกทั้งคืน ทั้งที่ยังไม่ได้กินข้าวเย็น

ตื่นมาตอนนี้เป็นเวลาที่สายกว่าปกติของเธอเล็กน้อย ความรู้สึกแรกของวันคือหิวมาก หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องก็ต้องแปลกใจไม่น้อย ที่เห็นอาหารเช้าเต็มโต๊ะ

"เมื่อคืนไม่หิวข้าวหรือไง ฉันไลน์ไปถามเธอไม่ตอบ"

"สงสัยหนูหลับแล้วน่ะค่ะ นี่ก็ยังไม่ได้ดูโทรศัพท์เลย"

"มากินข้าว"

"ปกติพี่กินเยอะขนาดนี้เลยหรือคะ" อดจะสงสัยไม่ได้

"พูดมาก"

กุลจิราเดินไปนั่งที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามเลือกหยิบชามโจ๊กหมูสับตรงหน้ามา นอกจากนั้นมันยังมีข้าวเหนียวหมูปิ้ง หรือแม้แต่น้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ สลัดผัก รวมถึงผลไม้อีกหลายอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ

"แล้ววันนี้ต้องไปไหนอีกหรือเปล่า"

"ไม่ค่ะ ต้องทำการบ้านให้เสร็จ" เขาพยักหน้ารับรู้

หลังจากอาหารเช้าเสร็จสิ้น เธอก็เตรียมหอบหนังสือเอกสารต่างๆ ที่ต้องทำออกมานั่งที่ห้องนั่งเล่น โต๊ะกลางโซฟาที่เดิมจึงกลายเป็นสถานที่ทำการบ้านของวันนี้ โดยมีคนตัวสูงนอนเหยียดยาวอยู่ด้านหลังส่วนเธอนั่งที่พื้น ทุกครั้งที่เธอเมื่อยหลังและเผลอพิงโซฟาไปก็จะชนกับตัวเขาเสียทุกครั้งไป

"อุ๊ย ขอโทษค่ะ เดี๋ยวหนูไปนั่งฝั่งโน้นดีกว่าค่ะ"

"ไม่ต้องนั่งนี่แหละ"

หลังจากนั้นเธอจึงไม่ค่อยได้เอนตัวพิงโซฟาไปอีกเพราะกลัวจะไปโดนคนที่นอนอยู่ จนครึ่งวันออสตินก็นอนอยู่ตรงนั้น เธอเห็นเขาดูแต่โทรศัพท์ไม่รู้ว่าดูอะไร

สะดุ้งตัวตกใจตอนที่เสียงโทรศัพท์เขาดังขึ้นเพราะมันอยู่ใกล้หู เขาก็รับสายและนอนคุยอยู่ตรงนั้น

"มีอะไร"

"ไม่ไป ทำรายงาน"

คำตอบของเขาทำให้เธอแอบเหลือบสายตาไปมอง พอดีกับที่เขามองมาพอดี เธอจึงรีบหันหน้ามาสนใจการบ้านตรงหน้า

"เดี๋ยวกูต้องทำการบ้านต่อด้วย"

กุลจิราคงไม่รู้ว่าคนปลายสายด่ากลับมาอยู่หลายคำ ไอ้เรื่องทำรายงานยังพอเข้าใจได้ แต่พอออสตินบอกว่าต้องทำการบ้านต่อ จีนที่อยู่ปลายสายก็ด่ากลับมาทันที

'การบ้านส้นตีนแน่ะ อาจารย์อะไรสั่งการบ้านมึง สงสัยแม่งหงี่หญิงอยู่'

ในประโยคสุดท้ายจีนคล้ายพูดกับใครสักคนคงไม่พ้นไอ้พวกนั้นแหละ เขาไม่ได้สนใจฟังมันด่าต่อกดวางสายไปเฉยๆ ก่อนจะหันมาจัดการคนที่แอบด่าเขาด้วยสายตาเมื่อครู่

"มองแบบเมื่อกี้หมายความว่ายังไง" ออสตินหันมายักคิ้วถามคนที่กำลังทำการบ้าน

"ไม่ได้หมายความว่ายังไงนี่คะ"

"สายตาเมื่อกี้เหมือนด่าเลยนะ ว่าฉันไม่ได้ทำรายงานสักหน่อยงี้ป่ะ"

"หนูไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย"

"ก็รายงานฉันเสร็จแล้ว แล้วเดี๋ยวต้องทำการบ้านต่อ"

"ค่ะ" เธอพยักหน้าเข้าใจ แล้วก็หันมาทำงานของตัวเอง

"อุ๊ย!!"

กุลจิราร้องขึ้นด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆ เธอก็ถูกรวบเอวอุ้มรั้งให้ขึ้นไปนัั่งอยู่บนโซฟา เขาลุกขึ้นนั่งตอนไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้เธอขึ้นไปนั่งที่โซฟาก็จริงแต่มันนั่งอยู่ตรงกลางหว่างขาเขา แถมมือที่กอดเอวเธอไว้ยังรั้งให้แผ่นหลังแนบชิดกับอกกว้างอีกด้วย

"ได้เวลาทำการบ้านแล้ว"

เสียงกระซิบอยู่ข้างแก้มเนียนจนสัมผัสได้ถึงรอยหนวดที่ขึ้นเขียวจางๆ เหมือนเขาจะแกล้งครูดหนวดนั้นให้สัมผัสผิวขาวๆ ของเธอเสียด้วย จากข้างแก้มก็ไล่เรื่อยจนมาถึงลำคอ บางครั้งก็ใช้ริมฝีปากขบเม้มเบาๆ อยู่แถวลำคอ จนเธอต้องเอียงหน้าหนีแต่เพราะลำแขนแกร่งที่กอดไว้แน่นทำให้เธอแทบจะหลบไปทางไหนไม่ได้

"จั๊กจี้ค่ะ"

ยิ่งเธอบอกแบบนั้นเหมือนคนตัวใหญ่ด้านหลังจะยิ่งได้ใจ ยิ่งแกล้งหนักขึ้น อ้อมแขนที่กอดเอวไว้เมื่อครู่เริ่มล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวใหญ่ ฝ่ามือซุกซนสำรวจทั่วแผ่นท้องแบนราบ เธอรีบดันมือเขาออก แต่ก็ไม่ค่อยถนัดนักเพราะใบหน้าหวานก็ต้องหลบริมฝีปากซุกซนของเขา

"พี่ออสตินรีบไปทำการบ้านเลยค่ะ เดี๋ยวไม่เสร็จ"

"เสร็จแน่แหละวันนี้"

"ก็ปล่อยซิคะ พี่จะได้รีบไปทำการบ้าน"

"ทำการบ้านกับเธอไง"

"งั้นก็รีบไปทำเลย"

"ก็ทำอยู่นี่ไง"

"คะ..."

กว่าจะเข้าใจว่าการบ้านที่เขาว่าหมายถึงอะไร ก็ตอนที่เธอไม่สามารถต่อต้านแขนแข็งแรงของเขาไว้ได้อีกต่อไป เขาเลื่อนมือเพียงนิดฝ่ามือใหญ่ก็เลื่อนขึ้นมากอบกุมก้อนเนื้อแน่นขนาดเต็มฝ่ามือไว้ แม้จะอยู่ภายใต้เสื้อลูกไม้ตัวเล็กแต่มันก็ทำให้เจ้าของเรือนร่างอรชรเสียววูบวาบไปทั้งท้องน้อย ราวกับมีคลื่นระลอกใหญ่อยู่ภายในนั้น

ปากที่จะประท้วงเอ่ยห้าม ก็ถูกปิดลงด้วยริมฝีปากหยักได้รูปของเขา จูบเมื่อวานที่ว่าแสนหวานผิดกับวันนี้ยิ่งนัก ดูมันดุดันขึ้นไม่น้อยแต่กลับเรียกร้องให้คนตัวเล็กตอบสนองได้อย่างดี

ปลายนิ้วเรียวเขี่ยสะกิดยอดไตแข็งเพียงนิดเธอก็ต้องครางกระเส่าออกมาไม่เป็นศัพท์ ทั้งที่ปลายนิ้วนั้นยังไม่ได้สัมผัสผิวเนื้อแท้ๆ ด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีบราเซียตัวสวยกั้นอยู่เธอคงจะขาดใจเสียให้ได้

กุลจิราผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ออกเมื่อฝ่ามือใหญ่เลิกรุกรานก้อนเนื้ออวบอิ่มของเธอ แต่ยังไม่ทันได้หายใจเข้าจนเต็มปอดเธอก็แทบจะกลั้นใจขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อฝ่ามือนั้นลากผ่านหน้าท้องลงมาอีกครั้ง

ตอนที่ปลายนิ้วเขาสะกิดขอบแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอ สายตาคมที่จ้องมองเธอไว้ไม่วางตาและเหมือนมันสะกดให้เธอตรึงอยู่ตรงนั้นจนปล่อยให้มือใหญ่ของเขาล้วงผ่านเข้าไปสำรวจเนินเนื้ออ่อนนุ่มด้านใน

กุลจิราเผยอปากออกด้วยความเสียวซ่าน แต่กลับไม่มีเสียงออกมา ปรือตามองดวงตาคมนั้นราวกับคนต้องมนต์ ปล่อยให้ฝ่ามือใหญ่สำรวจจุดอ่อนไหวตามใจชอบ

"แฉะขนาดนี้เลยหรือ"

รอยยกยิ้มมุมปากของเขา ยิ่งทำให้หน้าหวานเห่อร้อนจนขึ้นสี แค่นี้เธอก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ตรงไหนแล้ว แต่เขากลับดึงมือออกมาจากกางเกงผ้าขาสั้น แสดงหลักฐานความแฉะที่เขาว่าให้ดูเสียอีกด้วย

นิ้วยาวเรียวราวกับถูกเคลือบไปด้วยน้ำเชื่อมหวานเยิ้มเขาขยับนิ้วเพียงนิ้วน้ำหวานหยาดเยิ้มนั่นก็แสดงหลักฐานได้อย่างดี

"ว้าย...อย่านะคะ"

ด้วยความตกใจเธอรีบคว้ามือเขาไว้ทันที เมื่อเห็นเขากำลังจะส่งนิ้วเรียวของตัวเองไปสัมผัสปลายลิ้นที่กำลังยื่นออกมา เธอรู้ในตอนนั้นทันทีว่าเขาจะเลียมัน

"ทำไมล่ะ"

"มันน่าเกลียด"

"ขอชิมหน่อย อีกหน่อยก็ต้องชิมอยู่ดี" เธอรีบสั่นหน้าห้ามเขาไว้ รั้งมือเขาไว้แน่น

ออสตินกำลังจะแกล้งเธอ ด้วยการขืนมือตัวเองไปใกล้ปาก เธอก็ยิ่งออกแรงรั้งไว้ พอดีกับเสียงโทรศัพท์ของเขาที่แผดลั่นขึ้นมา เธอเห็นเขาเหลือบตามองพอรู้ว่าเป็นใครเจ้าตัวก็ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์นั่น

ยิ่งแกล้งเธอได้เขาก็ยิ่งชอบใจ ใบหน้าหล่อร้ายยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ ยิ่งตอนเขาแกล้งตวัดลิ้นออกมา เธอก็ร้องเรียกเขาเสียงหลง เสียงโทรศัพท์ที่ดังเมื่อครู่เงียบลงไปแล้ว แต่ครั้งนี้มันเป็นเสียงข้อความ เขาก็ชะโงกหน้าไปมอง ก่อนจะทำเสียงคล้ายหงุดหงิด กำลังเอื้อมมือไปหยิบมัน แต่กุลจิราไวกว่า เธอรีบรั้งมือเขามาแล้วใช้เสื้อยืดตัวเองเช็ดคราบน้ำหวานเยิ้มนั่นออกแล้วก็รีบกระเถิบตัวออกห่างจากเขาทันที

ออสตินโทรกลับเจ้าของข้อความที่ส่งมาเมื่อครู่

'พวกกูเปลี่ยนใจมากินเหล้าที่ห้องแล้ว ถ้ามึงไม่มา พวกกูจะเปลี่ยนไปกินที่ห้องมึง'

เพราะข้อความของไอ้จีนทำให้เขาต้องรีบโทรกลับมัน ปล่อยการบ้านที่กำลังจะเริ่มทำค้างเติ่งไว้อย่างนั้น

"เหี้ยไรของพวกมึง" แค่เพียงปลายสายรับโทรศัพท์ ออสตินก็เอ่ยคำทักทายแสนกร้าวทันที

(การบ้านเสร็จหรือยังวะ) เขาได้ยินเสียงหัวเราะของไอ้พวกนั้นด้วยตอนที่ไอ้จีนพูดจบ

"สัส เดี๋ยวพวกมึงโดนตีนกูแน่"

(ถ้ามึงไม่รีบมา เดี๋ยวพวกกูจะไปดูมึงทำการบ้าน)

ออสตินไม่ได้ต่อความยาวกับพวกมัน ได้แต่กดวางสาย ถอนหายใจพรืดใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่เขยิบหนีเขาไปนั่งเสียไกล

"ฉันต้องไปห้องไอ้จีนก่อน มันอยู่ชั้นบน เย็นๆ น่าจะกลับ ถ้าหิวก็สั่งข้าวร้านข้างล่างนะ เบอร์อยู่บนโต๊ะ"

"ค่ะ"

"มานี่ซิ จะหนีไปไหน" ไม่พูดเปล่าเขายังยื้อตัวไปดึงคนตัวเล็กเข้ามาใกล้

"เดี๋ยวกลับมาทำการบ้านต่อนะ จุ๊บที"

ไม่ทันได้เอ่ยห้าม เธอก็ถูกเขาจุ๊บ แบบที่จุ๊บจริงๆ ไม่ใ

ช่จูบสูบวิญญาณเหมือนทุกครั้ง ก่อนเขาจะลุกไปยังแอบบีบจมูกของเธออีกด้วย