บทที่ 12 เหตุผลความเป็นเมีย

เมื่อใกล้ถึงเวลารวมตัวในสนาม เบสจึงได้เอ่ยเตือนให้ทุกคนกลับลงไปที่สนามได้แล้ว และถึงตอนนี้เธอถึงเพิ่งรู้ว่าบอลที่เขาแข่งเป็นประเภทเจ็ดคน แก๊งยอดดอยลงไปอยู่ในสนามกันทุกคน ทีมฝั่งตรงข้ามไม่แน่ใจว่าเป็นคณะไหน แต่พอมองไปรอบๆ สนามเห็นชอปของสถาปัตย์ดูจะเยอะเป็นพิเศษจึงเดาว่าน่าจะเป็นคณะนี้แน่นอน

ขนมเค้กสามจานนั้นจึงกลายเป็นของเธอทั้งหมด และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นในอีกมุมของออสติน ในสนามเขาดูดุดันไม่น้อย และแต้มที่นำไปก่อนหนึ่งลูกก็มาจากฝีมือเขา

เธอยังแอบดีใจเผลอยกมือขึ้นกระทบกันเบาๆ ตอนที่เขายิงลูกเข้าประตูจังหวะเดียวกับที่เขาหันมามองเธอพอดีหลังจากลูกเข้าประตูไปแล้ว พอทีมนั้นเสียคะแนน ทีมของเขาดูจะยิ่งเหนื่อยขึ้นอีกเมื่ออีกฝ่ายเร่งฝีเท้าจะทำคะแนนเสมอให้ได้ แต่เหมือนจะยังสู้ไม่ได้เมื่อพี่อาร์ตทำประตูไปได้อีกแต้ม

จบหมดเวลาในครึ่งแรกทีมของแก๊งยอดดอยก็ยังนำอยู่ ออสตินคว้าขวดน้ำได้เขาก็ไม่ได้พักที่ข้างสนามแต่กลับเดินมาที่ร้านกาแฟ นั่นทำให้อีกสามคนเดินตามมาด้วย

"ถ้าฉันชนะเธอจะให้อะไร" ออสตินเดินมาถึงก่อน เขากระซิบถามเธอทันที แล้วก็คว้าช้อนที่เธอกำลังตักเค้กชิ้นที่เขาส่งให้ก่อนลงสนาม แย่งมาแล้วตักเข้าปากตัวเอง

เธอเผลอหน้าแดงขึ้นทันที เพราะช้อนนั้นเธอใช้ไปแล้ว คำถามที่เขาถามก็ยังไม่ทันได้ตอบเมื่อเพื่อนเขาอีกสามคนเดินตามมาที่ร้านด้วย

"รีบมาหาสาวหรือไงวะ" จีนถามขึ้นแต่ไม่ได้สนใจคำถามตัวเองสักเท่าไร เพราะมัวแต่ยืนดึงเสื้อตัวเองใส่เครื่องปรับอากาศที่อยู่ด้านบน มีเพียงเบสที่สังเกตอาการของออสติน ส่วนอาร์ตก็แอบมองแต่กุลจิรา

"กูร้อน มาตากแอร์"

"แล้วทำไมมาแข่งตอนกลางวันคะ" เธออดสงสัยไม่ได้

"ตอนเย็นจะได้เอาเงินไอ้พวกนั้นไปกินเหล้าไง" จีนเป็นคนตอบ

"พนันกันหรือคะ"

"อือ ลูกละแสน"

"หนึ่งแสน" เธอทวนคำที่จีนเป็นคนตอบ เกือบเผลอทำตาโตแล้วเชียว

"เดี๋ยวถ้าพวกพี่ชนะ ตอนเย็นจะพากุลไปเลี้ยงด้วย เอ่อ ถือว่าพวกพี่ขอโทษเรื่องวันนั้น"

"เอ่อ..."

เธอยังไม่ทันได้ตอบ พอดีกับที่เบสเร่งให้เพื่อนกลับลงไปที่สนาม ออสตินจึงวางช้อนลงที่จานเหมือนเดิม สามคนนั้นเดินนำออกไปก่อน ออสตินจ้องหน้ากุลจิราเขม็งทวงคำตอบที่ถามไปเมื่อครู่

"สรุปให้อะไรถ้าฉันชนะ"

"ไม่รู้สิคะ พี่อยากได้อะไรล่ะ"

"งั้นเดี๋ยวค่อยบอก"

ออสตินวิ่งตามเพื่อนกลับลงไปที่สนาม เธอได้แต่มองตามร่างสูงสง่าหุ่นล่ำสันไม่แพ้นักกีฬาของมหาวิทยาลัยเลย

ครึ่งหลังทีมนั้นก็ยังตีตื้นขึ้นมาไม่ได้ จนออสตินยิงนำไปอีกลูกแล้ว และจนเกือบหมดเวลาทีมนั้นจึงได้ยิงประตูเข้าเป็นลูกแรก

กุลจิรามองดูเวลาที่โทรศัพท์มือถือ เมื่อเห็นว่าใกล้จะต้องกลับไปเรียนในช่วงบ่าย ระหว่างที่ลุกจากเก้าอี้มองไปในสนามอีกครั้งพอดีกับที่ออสตินมองมา เธอจึงได้แต่ชี้มือไปทางคณะของตัวเอง เวลาในสนามก็เหลืออีกไม่มากเท่าไรแต่ไม่รู้ว่าใครจะแพ้จะชนะ

เธอเลิกเรียนในช่วงบ่ายสามโมงครึ่ง ส่วนคนที่มาส่งเธอเมื่อเช้า เขาต้องเรียนจนเกือบจะหกโมงเย็น เธอจึงได้แต่ส่งข้อความไปบอกว่ากลับไปที่ห้องก่อน

ออสตินกลับมาถึงห้องเกือบจะหนึ่งทุ่ม เมื่อมาถึงก็ต้องแปลกใจกับอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ นึกว่าเธอสั่งกับข้าวมา แต่เมื่อสังเกตดีๆ จึงเห็นว่ามีจานชามอีกทั้งกระทะที่ล้างเสร็จเรียบร้อยวางคว่ำอยู่ จึงรู้ว่ากับข้าวพวกนี้เธอเป็นคนทำ

"ทำเองหรือเนี่ย"

"ค่ะ ไปอาบน้ำก่อนไหมคะ หรือจะกินเลย"

"กินเลยดีกว่า"

พูดจบเขาก็เลื่อนเก้าอี้นั่ง เธอจึงตักข้าวให้เขาและรวมถึงตัวเองด้วย

"วันนี้คุยอะไรกับไอ้อาร์ต"

"ไม่ได้คุยอะไรนะคะ พี่เขาแค่ถามว่ามากินขนมที่นี่หรือ แล้วก็ชวนให้ดูบอล" เธอตอบตามความจริง

"นี่ขนาดไม่ได้คุยอะไรนะ" คนมองตาขวางยังตักไข่เจียวส่งให้เธอด้วย และตามด้วยผัดผักรวม

"แล้วทำไมถึงไปที่นั่น มีเรื่องอะไรที่คณะอีก"

"เอ่อ... ไม่มีอะไรค่ะ"

"บอกมา"

"ยังไม่ทันมี แต่ถ้าอยู่ที่โรงอาหารต่อคงจะมีเรื่องนั่นแหละค่ะ"

"อรปรียาอีกแล้วหรือ" เธอยักไหล่เป็นคำตอบให้เขา

หลังอาหารเย็นทั้งคู่ก็แยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำ เธอกลับออกมาที่ห้องรับแขกก็เห็นเจ้าของห้องนั่งอยู่ที่ประจำของตัวเองพร้อมด้วยผ้าผืนเล็กที่กำลังเช็ดผมไปด้วย อีกมือก็ถือโทรศัพท์แนบหู

"ไม่ไปว่ะ ขี้เกียจ ไว้วันหลัง"

(อะไรวะ ได้ไง) จีนยังโวยวายมาตามสาย

"พรุ่งนี้มีเรียนเช้า"

(เรื่องของมึง งั้นเดี๋ยวพวกกูชวนน้องกุลไปด้วยก็ได้วะ)

"เกี่ยวอะไรกับเขา"

(ก็กูบอกไว้ว่าจะชวนไง)

"มึงมีเบอร์"

(ไม่มี แต่กูมีเฟส)

"ทำไมมึงมี" ปากที่ถามไอ้คนปลายสาย แต่สายตาจ้องมองคนที่เดินมานั่งอยู่ที่โซฟาตัวข้างๆ อย่างไม่วางตา

(นี่กูนะ)

"เขาไม่ไปกับพวกมึงหรอก"

ออสตินพูดจบก็วางสายทันทีไม่สนใจคนปลายสายที่เหมือนจะพูดอะไรต่อจากนั้น หันมาจ้องหน้าคนตัวเล็กข้างๆ

"เอาเฟส ไอจี เอาทุกอย่างที่มีมาให้ดูหน่อย"

"คะ" กุลจิราร้องถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ "ดูทำไมคะ"

"ดูว่ามีใครมายุ่งกับเธอบ้าง" ออสตินแบมือออกไปรับโทรศัพท์ กุลจิรายอมวางให้แต่น้ำหนักที่วางลงมาเหมือนไม่ค่อยพอใจนิดๆ

เขาเปิดบัญชีโซเชียลของเธอดูแล้วก็ใช้ของเธอเสิร์ชชื่อบัญชีเขาก่อนจะกดเพิ่มเพื่อนอย่างรวดเร็ว และก็สำรวจรูปภาพต่างๆ ที่เธอเคยโพสต์ไว้เมื่อเห็นว่ามีอะไรเยอะก็ปล่อยผ่าน ก่อนจะมากดดูข้อความแชต

และคนที่บอกว่าจะชวนเธอไปเที่ยวก็ทำจริงอย่างที่ว่า เมื่อไอ้จีนส่งข้อความแชตมาชวนอย่างที่มันว่าจริงๆ แต่มีข้อความจากอีกคนที่ทำให้เขาสะดุดตาไม่น้อย ไอ้ซี

"บล็อกมันซิ"

"ทำไมต้องบล็อกคะ"

"ฉันบอกให้บล็อก"

"ไม่มีเหตุผล" เธอบ่นเบาๆ แล้วไม่ยอมทำตามที่เขาบอก

"อ้อ...อยากได้เหตุผล"

กำลังจะคืนโทรศัพท์ให้เธอ แต่เสียงแจ้งเตือนบางอย่างเข้ามา ทำให้เขาเห็นพอดี มันคือข้อความแจ้งเตือนการขอเพิ่มเพื่อน และไอ้คนที่ขอมาก็ดันเป็นไอ้อาร์ตเสียด้วย ออสตินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนให้คนตัวเล็กที่นั่งชะเง้อคอมองโทรศัพท์ตัวเอง

ตอนที่ยื่นมือมารับโทรศัพท์คืน เธอก็ถูกเขารั้งแขนจนตัวเองถลาไปนั่งอยู่บนตักเขาอย่างง่ายดาย

"ว่าฉันไม่มีเหตุผล เดี๋ยวฉันจะหาเหตุผลให้"

"เหตุผลอะไรคะ"

"เหตุผลที่เป็นเมียฉันไง"

พูดจบเธอก็ถูกเขาใช้ฝ่ามือใหญ่รั้งท้ายทอยให้ใบหน้าหวานเอนตัวเข้าหา

ปากอิ่มถูกเขาจูบเบาๆ เพียงนิดก่อนที่จะเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้น ลิ้นร้ายก็ซุกซนแทรกหาความหวานอย่างเอาแต่ใจ แทบไม่ปล่อยให้เธอเป็นอิสระได้นาน แค่เพียงลมหายใจเข้าปอดได้อีกเฮือกเธอก็ถูกเขาช่วงชิงริมฝีปากไปอีกครา

"ปากหนูเจ่อแล้วมั้งเนี่ย"

เธอบ่นใส่ทันทีตอนที่เขาถอนปากออกอีกครั้ง พลางยกมือขึ้นจับริมฝีปากตัวเองเพราะรู้สึกได้อย่างที่พูดจริงๆ

"จูบบ่อยๆ จะได้ชิน" เขามองปากอิ่มอมชมพูที่ตอนนี้มันออกสีเข้มกว่าปกติเล็กน้อย แล้วก็อดยิ้มเอ็นดูเธอไม่ได้

"วันนี้ไม่รอดแน่" เขาจับปลายจมูกเธอบีบเบาๆ

"แต่หนูว่าน่าจะรอดนะ" เธอเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะขึ้นทันที เมื่อโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะกลางโซฟามันสั่นจนเสียงดัง และเธอเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา มันเป็นคนเดียวกับที่โทรมารบเร้าชวนเขาไปกินเหล้าเมื่อครู่นั่นแหละ

ออสตินกดตัดสายทิ้ง แล้วก็พิมพ์ข้อความส่งไปแทน 'กูไม่ไป' แล้วก็วางโทรศัพท์ลงอย่างแรง หันมาคว้าเอวคนที่หัวเราะร่วนอยู่เมื่อครู่ทันที

"เหี้ยนี่มันกวนตีนแหละ" ออสตินสบถออกมาคำใหญ่ เมื่อจีนยังคงโทรกลับมาอีกรอบ

"มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ"

"ไม่มีหรอก มันกวนตีนเฉยๆ" ออสตินกดปิดเครื่องโทรศัพท์เสร็จแล้วก็โยนลงบนโต๊ะเสียงดัง หันมารั้งเอวคนตัวเล็กที่กระเถิบหนีเขาลงไปจากตักให้ขยับเข้ามาแนบชิด

"ไม่โทรกลับหรือคะ"

คำถามของเธอดูจะไม่เข้าโสตประสาท เมื่อออสตินจูบเธอซ้ำลงมาอีกครั้ง จูบครั้งนี้ที่เริ่มรุกรานไปทั่วลำคอระหง

"เผื่อมีธุระด่วนนะคะ"

"เลิกพูดมากได้แล้ว เดี๋ยวไม่มีเสียงครางพอดี"

"พี่ออสติน" เธอฟาดเขาไปที่แขนเบาๆ เพราะคำพูดชวนวาบหวิวนั่น

ยังไม่ทันที่ออสตินจะซุกไซ้ได้ไกลเกินกว่าลำคอ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นจนเธอตกใจ

"ไอ้เหี้ยนี่"

ออสตินยอมปล่อยกุลจิรา เดินไปที่ประตูหน้าห้องเพราะรู้ว่าคนเคาะคงจะเป็นคนเดียวกับที่มันโทรมานั่นแหละ ไอ้จีน

"เหี้ยอะไรของมึง"

คำทักทายของเจ้าของห้องตอนที่เปิดประตู ไม่ได้ทำให้คนที่ยืนรออยู่หน้าห้องสะทกสะท้านสักนิด กลับผลักเจ้าของห้องให้พ้นทางอีกต่างหากด้วยอาการออกจะร้อนรน

"เหี้ย โทรมาก็ไม่รับ หนีซิ ขวางอยู่ได้กูปวดขี้ จะขอเข้าห้องน้ำ"

"ทำไมไม่ขี้ห้องมึง" ออสตินถามไล่หลังคนที่แทรกตัวผ่านเข้ามา

"กูลงลิฟต์มาแล้วถึงปวดโทรหามึงก็ไม่รับ"

"มึงก็ลงไปขี้ที่ล็อบบี้ซิ" เพราะชั้นล่างมีห้องน้ำสำหรับลูกค้าอยู่

"ไม่ไหวจะราดแล้ว" จีนยังหันมาตอบเจ้าของห้อง มือก็จับก้นด้านหลังเอาไว้ รีบเดินจากหน้าประตูห้องเข้ามาจนถึงห้องนั่งเล่น และเมื่อมันเห็นว่าใครบางคนนั่งอยู่ตรงนั้น และจังหวะที่เธอคนนั้นหันหน้ามาพอดี จีนถึงกับหยุดเดินแทบจะลืมอาการปวดท้องรุนแรงทันที

"อึก"

มือที่

จับก้นเมื่อครู่ ถูกยกขึ้นเอามาปิดปากตัวเองไว้แทน เพราะอยู่ๆ ก็เกิดอาการสะอึกขึ้นมา

"อึก"