บทที่ 13 ตั้งวง

"อึก"

"ไปขี้เลย ที่ห้องกู" เพราะคำว่าห้องกู ทำให้จีนหันไปมองหน้าออสติน แต่ก็ไม่ทันจะได้มีเวลาถามว่าทำไมต้องเป็นห้องมัน ทั้งที่ปกติมันจะหวงห้องตัวเองฉิบหาย และทุกคนก็จะรู้ว่าต้องไปใช้ห้องพักแขกที่พวกเขาเคยมานอนกันบ่อยๆ เวลาเมา

หรือจะเป็นเพราะผู้หญิงคนสวยคุ้นตาที่นั่งอยู่ตรงโซฟานั่น

จีนยังไม่ได้มีเวลาคิดไกลกว่านั้น ได้แต่รีบวิ่งเข้าห้องน้ำก่อน

ภารกิจเร่งด่วนเสร็จสิ้นไปนานแล้ว แต่เจ้าตัวยังไม่ออกมาจากห้องน้ำภายในห้องส่วนตัวของออสติน ได้แต่ส่งข้อความหาเบส

จีน : เปลี่ยนสถานที่กินเหล้า

เบส : ที่ไหนของมึงอีก ไอ้อาร์ตจะไปร้านเดิม

จีน : บอกมันไม่ต้องไป มาห้องไอ้ออสตินด่วนตอนนี้

เบส : ทำไมวะ มันซ่อนสาวไว้หรือไง

จีน : เออ

เบส : จริงดิ ใครวะ

จีน : มึงรีบมาให้ไว ก่อนกูจะถูกจับโยนออกไป

เบส : เออ กูกำลังจะผ่านคอนโดมันพอดี

จีนออกจากห้องน้ำมา พอเห็นเบสกับอาร์ตนั่งอยู่ที่โซฟารับแขกก็ทำสีหน้าตกใจขึ้นเล็กน้อยอย่างน่าหมั่นไส้

"อ้าว พวกมึงก็มานี่ด้วยหรือ"

"ไม่ใช่มึงโทรไปบอกให้พวกมันมานะ" ออสตินดักคอเสียงแข็งขึ้นทันที

"เปล๊า กูไม่ได้โทร" จีนได้แต่แอบยิ้มในใจ กูไม่ได้โทร กูแชตไปบอกมันเฉยๆ

จีนเดินมานั่งที่โซฟาตัวยาวถัดจากกุลจิราที่นั่งอยู่ข้างเจ้าของห้อง ส่วนอาร์ตกับเบสนั่งที่โซฟาเดี่ยวคนละตัว สีหน้าทุกคนดูมีคำถามที่อยากจะถาม ก็ได้แต่นั่งมองหน้าออสตินและมองเลยไปถึงคนตัวเล็กที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆ

"มองอะไรกันนักหนาวะ" ออสตินเอ่ยขึ้น ยิ่งทำให้ทุกคนจ้องหนักขึ้น กุลจิราก็ยิ่งประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

"กูกับกุลคบกัน จบไหม"

"ก็แค่นั้น" เบสยกยิ้มมุมปาก เขาคิดว่าเขามองไว้ไม่ผิด

"โถ่ น้องกุลของพี่" ส่วนจีนก็ได้แต่ทำท่าคล้ายคนอกหัก

ส่วนเธอออกจะตกใจไม่น้อยที่เขาเอ่ยออกไปแบบนั้น ยิ่งทำหน้าไม่ถูกหนักขึ้นไปอีก ส่วนอาร์ตก็ได้แต่มองสองคนนั้นเงียบๆ

"แล้วพวกมึงจะไปกินเหล้ากันที่ไหน" ออสตินเอ่ยเตือนความจำพวกมัน จะได้ไปกินเหล้ากันซะที จะได้ไม่ต้องมานั่งจ้องหน้ากูอยู่อย่างนี้

"ไม่ได้ไปที่ร้านแล้ว" เบสเป็นคนตอบ

"แล้วพวกมึงจะไปกินที่ไหนกัน"

"ไอ้พวกนั้นกำลังมาที่นี่" เบสตอบเจ้าของห้อง แล้วก็ยิ้มกว้างกว่าปกติ ยิ่งเวลายิ้มอย่างนี้ออสตินเคยบอกว่ามันกวนตีน

ไอ้พวกนั้น ยังหมายถึงทีมฟุตบอลที่เหลืออีกสามคน และกลุ่มแก๊งในทีมฟุตบอลซึ่งบางคนก็อาจจะพ่วงแฟนติดมาด้วย ออสตินได้แต่หันไปจ้องหน้าไอ้จีนเขม็ง ต้นเหตุคงเป็นเพราะมัน ยิ่งนึกถึงคนอีกเกือบสิบคนหรืออาจจะมากกว่านั้นที่จะมาสุมอยู่ห้องเขาก็ยิ่งนึกโมโห ทั้งที่เมื่อก่อนพวกมันก็มักจะรวมตัวกันแบบนี้อยู่บ่อยๆ ผลัดเปลี่ยนกันไปตามห้องของแต่ละคน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ออสตินยักหน้าใส่จีน นั่นหมายความว่าให้มันเดินไปเปิดประตูเอง ผู้คนที่เขาคิดไว้ก็ตามจำนวนนั้นแหละ แต่ที่มีเพิ่มมาบางคนที่เขาไม่นึกอยากให้มา

อรปรียากับเพื่อนอีกสองคนตามมาด้วย คงจะเพราะตามพี่ชายมา ปกติเขาก็ไม่ใส่ใจการมีอยู่ของคนคนนี้ แต่ตอนที่เห็นคนตัวเล็กหน้าตึงขึ้น ก็นึกอยากจะไล่ไอ้พวกนี้ออกไปซะให้หมด

แต่เห็นใบหน้าของน้องไอ้อาร์ตกับเพื่อนสาวอีกสองคนนั้นแล้วก็เลยได้แต่สมน้ำหน้า

อรปรียามองผู้หญิงที่นั่งข้างออสตินเขม็ง อย่างสนใจใคร่รู้ยิ่งชุดนอนลายการ์ตูนที่เธอใส่มันยิ่งบ่งบอกถึงความสนิทสนมกับเจ้าของห้องได้อย่างดี และสายตาของคนที่ชื่อเบลล์ ดูท่าคล้ายจะโกรธแค้นเธอมากกว่าอรปรียาเสียอีก นั่นเขาพอรู้ว่าเพราะอะไร

เมื่อคนเต็มห้อง โซฟาชุดใหญ่ยังไม่พอนั่ง จีนจึงได้เดินไปหยิบเก้าอี้ที่ห้องครัวมาเสริม รวมถึงเก้าอี้นวมทรงโมเดิร์นที่วางอยู่ริมกระจกนั่นด้วย

พอจีนกลับมาที่โต๊ะที่นั่งเดิมก็ถูกสาวๆ แฟนของเพื่อน ยึดไปครองแล้ว พวกสาวๆ จึงรีบจะขยับให้นั่ง แต่ก็ดูจะยังไม่พอ ออสตินจึงคว้าร่างอรชรที่นั่งเบียดเขาอยู่ข้างๆ ให้ขึ้นไปนั่งบนตักแทน

"ว้าย...พี่ออสติน"

เสียงร้องตกใจของเธอยิ่งทำให้ทุกสายตาหันมามอง กุลจิราหน้าแดงขึ้นทันตา รีบดันตัวเองลงจากตัก แต่ออสตินก็กอดเอวเธอไว้แน่น แม้จะขยับตัวลงจากตักได้แต่ก็กลายเป็นเธอนั่งอยู่ที่กลางหว่างขาเขานั่นเอง

"เหี้ย หวานไม่ต้องเกรงใจพวกกูเลยนะ" จีนเอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด

"เดี๋ยวหนูไปช่วยพวกพี่เขาในครัวดีกว่าค่ะ"

เธอเดาว่าสองสาวในครัวคงจะเป็นแฟนใครสักคน กำลังช่วยกันแกะถุงกับข้าวขนมรวมถึงกับแกล้มที่หอบหิ้วกันมาเต็มไม้เต็มมือ และผู้ชายอีกคนก็กำลังวุ่นวายกับการเอาเบียร์แช่ตู้เย็น

"ไม่ต้องหรอก นั่งอยู่นี่แหละ"

"ถึงว่าซิ วันนี้ไอ้ออสตินแม่งยิงได้ตั้งสามลูก" เพื่อนในกลุ่มเอ่ยแซวขึ้น พร้อมทั้งส่งเบียร์ให้ ทั้งยังแจกจ่ายให้ทุกคน

"เอาไหม" ออสตินกระดกเบียร์อึกใหญ่เสร็จแล้วก็หันมาถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้า ตอนแรกเธอจะปฏิเสธ แต่เพราะสายตาของอรปรียาที่มองมารวมถึงคนชื่อเบลล์นั่นด้วย สายตาแปลกๆ ของผู้หญิงคนนั้นมันน่าสนใจดี เธอจึงจับเบียร์กระป๋องที่เขาดื่มอยู่ กระดกเข้าไปอึกใหญ่

"เดี๋ยวก็เมา" เขาบ่นเธอเบาๆ แต่กุลจิราแกล้งทำไม่ได้ยิน กระดกไปอีกอึกแต่ไม่อึกใหญ่เท่าเมื่อครู่ ออสตินจึงได้ตีหน้าผากเธอด้วยความหมั่นไส้

"เฮ้ยๆ เปิดบอลดิ มีช่องไหนบ้างวะ กูไม่ไหวกะไอ้ออสตินแล้ว เลี่ยนแม่งฉิบหาย ทำเป็นคนไม่เคยมีแฟนไปได้" จีนกวาดสายตามองหารีโมตทีวีเครื่องใหญ่ พลางบ่นเพื่อนที่พลอดรักกันไม่เกรงใจคนโสดอย่างพวกมันบ้าง

"เออ แต่ว่าไปไม่เคยเห็นไอ้ออสตินควงสาวในมอเลยนะ" เพื่อนอีกคนเอ่ยขึ้นมา ยิ่งทำให้ทุกคนออกจะเห็นด้วย

"ควงแต่นอกมอหรือคะ" กุลจิราหันมาถามเขา แกล้งทำตาดุใส่

"เรื่องนี้พวกพี่ไม่เกี่ยวนะ" คนต้นเรื่องจึงได้รีบออกตัวก่อน ยิ่งทำให้หลายคนได้หัวเราะตาม

เสียงพูดคุยสนุกสนานดังลั่นห้องในบางครั้ง นี่ถ้าไม่ใช่คอนโดหรูหลักสิบล้าน เสียงคงดังไปจนข้างห้องต้องมาเคาะด่ากันบ้างแหละ เกมลูกหนังในทีวีก็ยังดุเดือด ไม่ต่างจากเสียงเฮฮาด้านนอก กระป๋องเบียร์ที่อยู่ในถุงดำใหญ่เกือบจะครึ่งถุง อาหารหลายอย่างก็พร่องลงไป

เธอที่นั่งอยู่ตรงนั้นนานๆ ก็เริ่มจะเมื่อย ยิ่งได้เบียร์ไปหลายอึกก็ชักมึนๆ นั่งเองแทบจะไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องเอนตัวพิงคนตัวสูงด้านหลังเอาไว้

ยิ่งเธอเอนตัวพิงเขาไว้อย่างนี้ มือไม้ของเขาก็ยิ่งอยู่ไม่สุขจับนั่นเขี่ยนี่ไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นผม คิ้ว ตา จมูก บางครั้งที่กอดเอวเธอไว้ก็แกล้งล้วงเข้าไปในเสื้อ พอเธอขึงตาใส่เขาก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่แล้วก็ชักมือออกมา

"ง่วงยัง พรุ่งนี้เรียนกี่โมง" ออสตินกระซิบถามเธอเบาๆ

"พรุ่งนี้เรียนเช้าค่ะ"

"งั้นเข้าไปนอนก่อนเลย"

ปกติเธอนอนดึกเพราะต้องทำงานจนเกือบจะติดเป็นนิสัย แต่พอดื่มเบียร์ไปอย่างนี้ ก็กลับทำให้เหมือนจะง่วงนอน ดวงตาคู่หวานแทบจะต้องปรือตาขึ้นมอง

"ไปนอนห้องพี่" เธอพยักหน้าตอบแล้วก็ลุกเดินออกไป

"อ้าว ไปนอนแล้วหรือ" จีนเอ่ยทักเมื่อเห็นเธอเดินกลับไปทางห้อง

"มีเรียนเช้า" ออสตินเป็นคนตอบ แล้วก็หันหน้าไปมองว่าเธอจะเดินถึงห้องไหมไอ้อาการแบบนั้น จนเห็นเธอเดินไปถึงห้องใหญ่ด้านในสุด

พอคล้อยหลังกุลจิรา ออสตินก็แทบจะถูกจับสอบสวน

"มึงไปคบกันตอนไหนวะ กูยังไม่ทันจะเริ่มจีบเลยสัสเอ๊ย" อาร์ตเป็นคนถาม เสียงในตอนท้ายยิ่งแสดงความเสียดายออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทำให้หลายคนมองมาอย่างตั้งใจ รวมถึงน้องสาวมันด้วย

"อะไรนะ พี่จะจีบยายนั่น"

"ยายนั่นแฟนพี่นะครับ" ออสตินตอบเสียงเข้มใส่

"ขอโทษค่ะ" อรปรียาได้แต่ขอโทษเสียงอ่อยๆ

"ทีนี้ถ้าแกไปแกล้งเขาอีก ก็ไปเคลียร์กับไอ้ออสตินเองแล้วกันนะ" อาร์ตเอ่ยบอกน้องสาวตัวเอง

"พี่อาร์ต" อรปรียาได้แต่แหวเสียงใส่พี่ชาย เพื่อนอีกสองคนจึงได้กระซิบกระซาบชวนกันกลับ

"ขอบใจนะที่ไม่เข้าข้างน้องมึง" ออสตินเอ่ยบอกเพื่อน ไอ้อาร์ตได้แต่ยกมือให้พยักหน้าให้ด้วยท่าทางเหมือนคนเมาหนัก

ออสตินได้แต่หันไปมองที่ห้องนอนอยู่หลายครั้ง จนไอ้จีนแอบด่าเสียก็หลายหน

"แหม ถ้ามึงจะห่วงขนาดนั้น ไม่เข้าไปห่มผ้ากล่อมนอนซะเลยล่ะ"

"งั้นเดี๋ยวกูมา" จีนได้แต่อ้าปากค้างมองออสตินเดินกลับไปที่ห้องตัวเองหน้าตาเฉย

"ไม่ต้องรีบออกมาก็ได้นะ" จีนยังแซวไล่หลังคนห่วงแฟนไปอีก แต่คนที่เดินตรงไปห้องนอนตัวเ

องไม่ได้ใส่ใจหันมาตอบโต้

"มึงก็ไปแซวมัน" เบสได้แต่ปรามเพื่อน พลางส่ายหน้า