บทที่ 14 ไม่ให้ออก

"อุ๊ย!!"

เสียงร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ ทำคนที่เพิ่งคล้อยหลับไปเมื่อครู่สะดุ้งตัวตื่น เพราะสัมผัสได้ถึงนิ้วมือที่เขี่ยอยู่ข้างแก้ม ลืมตาขึ้นมาจึงได้เห็นเจ้าของห้องนอนเท้าแขนอยู่ข้างๆ อีกมือก็ยังเกลี่ยผมที่ข้างแก้มเธอเล่น

"ตกใจหมดเลยค่ะ"

"พี่ทำเราตื่นเลยหรือ" เธอส่ายหน้าเป็นคำตอบทั้งที่ตัวเองเพิ่งจะลืมตาตื่นเพราะเขานั่นแหละ

"เพื่อนกลับหมดแล้วหรือคะ"

"ยังเลย อาจจะค้างที่นี่กันบ้าง พรุ่งนี้มีเรียนบ่าย"

อยู่ๆ ใบหน้าหวานที่ยิ้มถามเขาเมื่อครู่ก็บึ้งตึงขึ้น นึกว่าเธอจะง่วงอยากนอนต่อ

"งั้นเดี๋ยวพี่ออกไปก่อน กุลจะได้นอน"

ตอนที่ออสตินขยับตัวลุกขึ้น กุลจิราจึงได้รั้งแขนเขาไว้

"ยายเบลล์นั่นมันชอบพี่หรือคะ"

"อือ งั้นมั้ง" ออสตินตอบตามที่รู้สึกได้ เพราะทุกครั้งที่อรปรียามาหาพี่ชาย ก็จะต้องมีชื่อเบลล์ติดสอยห้อยตามมาด้วยทุกครั้ง และทุกครั้งสายตาของเด็กคนนั้นที่มองมา เขารู้สึกได้แต่ก็ไม่เคยยุ่งด้วย พูดคุยด้วยก็เพราะแค่ที่ถูกถาม แต่พอถูกถามมากๆ เขาก็ตัดบทไม่คุยด้วยเฉยๆ เสียก็หลายครั้ง

"ใส่เสื้อซะคอกว้าง ก้มทีเห็นไปถึงสะดือ" เสียงบ่นเบาๆ แต่คนฟังได้ยินชัดเจน ออสตินอดจะอมยิ้มกับคำบ่นนั้นไม่ได้

"หึงหรอ"

"หมั่นไส้"

"นอนเถอะ" เขาลูบผมเธอเบาๆ

"ไม่เอา"

"งั้นจะออกไปด้วย ไม่ง่วงหรือไง"

"ไม่ให้ออกไปแล้ว"

"งั้นจะให้ทำอะไร"

ออสตินก้มหน้ามาฝังปลายจมูกของตัวเองลงที่แก้มนวล ก่อนจะเลื่อนมาประกบลงไปที่ริมฝีปากเธอ จูบอันแสนหวาน จูบที่ไม่อยากจะหยุดลงแค่ตรงนี้ ถ้าไม่ติดว่าไอ้พวกนั้นยังอยู่ข้างนอกนะ

"นอนเถอะ เดี๋ยวพี่อดใจไม่อยู่"

"ก็ไม่ต้องอดซิคะ ให้ยายนั่นนั่งรอไปแบบนั้น" ออสตินยกยิ้มขึ้นทันที เมื่อกี้เขาบอกแค่เพื่อนที่ยังไม่กลับ เพราะเธอถามแค่นั้นใช่ไหม ไม่ได้ถามถึงคนอื่นเสียหน่อย

"ร้ายนะเรา ไปนอนเลย"

ออสตินเอ่ยอย่างตัดใจอีกครั้ง ดันตัวเองลุกจากที่นอน กุลจิราก็รั้งแขนอย่างแรงจนครั้งนี้คนตัวใหญ่เซถลาลงมาที่เตียง

"ห้ามพี่ได้เหรอ" ออสตินยักคิ้วถาม ด้วยท่าทางที่ทำให้คนตัวเล็กถึงกับขึงตาใส่

"ก็ลองดู"

กุลจิรารีบขยับตัวขึ้นไปนั่งคร่อมเขาไว้อย่างรวดเร็ว แต่เหมือนคนใต้ร่างจะยินดีและเต็มใจเสียด้วย เพราะไม่ได้มีท่าทีจะต่อต้านเธอสักนิด แถมยังทำหน้ายั่วโมโหใส่อีก

กุลจิรานั่งคร่อมเขาไว้ช่วงเอว จ้องมองใบหน้าหล่อยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นแล้วจึงค่อยขยับสะโพกถอยลงไปอีกนิดจนก้นงอนๆ ของเธอสัมผัสได้ถึงแท่งเนื้อภายใต้กางเกงบอลตัวบาง แค่เธอขยับสะโพกบดเบียดเพียงนิดก็รู้สึกได้ถึงเจ้าแท่งเนื้อลำใหญ่นั้นมันกำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว สะโพกที่บดขยี้จุดยุทธศาสตร์ ฝ่ามือเล็กก็ล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบางสีขาวของเขากรีดเล็บไปตามร่องอกแกร่ง สะกิดติ่งไตเล็กสองข้างเบาๆ ก่อนจะลากมือลงมาถึงร่องที่หน้าท้อง

ดวงตาหวานที่จ้องเขาไว้ไม่วางตา ยักคิ้วให้เขาหนึ่งที อย่างท่าทางที่เขาชอบทำใส่เธอ

"แบบนี้เอาอยู่ไหมคะ" น้ำเสียงยั่วยวนที่เอ่ยถาม พร้อมกับสีหน้าที่แทบจะทำให้คนใต้ล่างสติหลุด

"ถ้ารู้ว่าเมาแล้วจะขี้เอาแบบนี้นะ ทีนี้จะจับกรอกเบียร์ทุกวันเลย" เธอมองค้อนให้เขาหนึ่งที เพราะรู้ว่าถูกจับได้ที่กล้าขนาดนี้คงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เลือดสูบฉีดดี และมันคงสูบฉีดไปทั่วทั้งร่างกายไม่เว้นแม้แต่จุดอ่อนไหวที่ปวดหน่วงเสียววาบเวลาที่เธอคลึงสะโพกใส่เขา

ฝ่ามือใหญ่รั้งสะโพกมนให้ขยับในจังหวะที่หนักหน่วงขึ้นแม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่แต่ก็ทำให้คนใต้ล่างถึงกับสูดปากเบาๆ สอดฝ่ามือใหญ่เข้าไปใต้เสื้อชุดนอนปลดตะขอชุดชั้นในจากด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียว เสื้อชุดนอนลายน่ารักดูจะเกะกะสายตาไม่น้อย เขาเอี้ยวตัวขึ้นเพียงนิดก็จับมันถอดออก

ก้อนเนื้อแน่นสองก้อนขาวจั๊วะด้านในอวดสายตาเขาทันที มือใหญ่ทั้งสองกอบกุมเจ้าก้อนเนื้อนั่นไว้แน่น ออกแรงบีบเคล้นเพียงนิดผิวขาวก็ขึ้นสีตามรอยนิ้วมือ

"อ๊ะ อ๊า..."

กุลจิราแหงนหน้าร้องเสียงกระเส่าตอนที่ถูกปลายนิ้วสะกิดยอดไตแข็งและแทบจะไม่ต่างจากเขาสักนิด เหมือนออสตินจะทนให้เธอบดขยี้ต่อไปไม่ไหว พอเขาจับเธอพลิกตัวร่างอรชรก็ลงมานอนอยู่ใต้ร่างแทน กางเกงชุดนอนตัวเล็กพร้อมแพนตี้ตัวจิ๋วด้านในถูกกระชากออกไปพร้อมกันเหลือเพียงร่างเปล่าเปลือยนอนระทวยอยู่บนเตียง

ออสตินยืนถอดเสื้อกับกางเกงของตัวเอง ด้วยท่าทางไม่รีบร้อน สายตาคมก็จับจ้องที่ใบหน้าหวานไม่วางตา เมื่อเสื้อผ้าหลุดออกจากตัวทุกชิ้น ก็คร่อมตัวลงมาเหนือคนที่นอนตาปรือ ประกบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วไม่ทันที่คนตัวเล็กจะเอ่ยห้าม

ริมฝีปากซุกซนไซ้หาความหวานทั่วทั้งใบหน้าไล่เรื่อยลงมาจนถึงใบหูขบเม้มเบาๆ เพียงนิดขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว

"ร้องเสียงดังหรือเปล่าเนี่ย" เขากระซิบถามที่อยู่ข้างหู ก่อนจะแหย่ปลายลิ้นไล้เลียไปทั่วจนถึงซอกคอ

"มะ..ไม่รู้สิคะ หนูยังไม่เคย"

"หือ" ออสตินหยุดการกระทำลงชั่วขณะ หันมามองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อ แล้วก็เลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม

"จริงดิ" เธอพยักหน้าตอบ

"เคยช่วยตัวเองไหม"

"มะ..ไม่เคยค่ะ" กว่าจะหาเสียงตัวเองตอบเขาได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าเธอจะขึ้นสีขนาดไหนแล้ว เพราะไอ้คำถามสิบแปดบวกนั่น

"งั้นเดี๋ยวสอนให้"

เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะสอนยังไงตอนไหน เริ่มเข้าใจก็ตอนที่เขาคลายจูบเมื่อครู่ออก เมื่อมือใหญ่ของเขาจับวางประกบซ้อนมาที่มือเธอแล้วก็จับมือนั้นมาสัมผัสที่จุดบอบบางกลางกาย

กุลจิราตกใจกำลังจะดึงมือตัวเองออกแต่ถูกเขาตรึงไว้อยู่ในท่าลามกนั่น เธอรีบหนีบขาเรียวเข้าหากันอย่างรวดเร็วแต่ก็ดูจะช้ากว่าคนด้านบน เมื่อเขาใช้ขาตัวเองกั้นไว้ในท่าที่ชวนให้เสียววาบไว้ทั้งท้องน้อย

"จับแบบนี้"

แบบนี้ของเขา คือการที่มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วเนินเนื้ออวบอิ่ม ขยี้ตรงนั้นนิด คลึงตรงนี้หน่อยทั้งที่มีมือเธอกั้นอยู่ ปลายนิ้วเรียวใหญ่คล้ายจะช่วยนำทางได้อย่างดี บางครั้งเธอก็เผลอไล้มือไปตามที่เขานำ พอรู้สึกตัวว่าจะเคลิ้มตามเขาก็รีบดึงมือตัวเองออกทันที แต่เขาก็ยังรั้งมันไว้ได้อยู่ดี

"เห็นไหมแฉะเลย"

"พี่ออสตินนะ ไม่เอาแล้วหนูอายนะ" ในที่สุดเธอก็ดึงมือตัวเองออกมาได้ คนด้านบนดูจะชอบใจเมื่อเธอได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่นิ้วร้ายกลับยิ่งซุกซนยังไม่ยอมห่างเนินอวบอิ่มด้านล่างนั่นสักนิด

"งั้นเดี๋ยวพี่ทำให้ดู"

พูดจบเขาก็เขี่ยขยี้นิ้วไปที่จุดที่เธอแทบจะทนไม่ไหว เหมือนเขาจะยิ่งรู้ว่าตรงไหนที่จะเรียกร้องให้คนตัวเล็กขาดใจได้ก็ยิ่งสะกิดนิ้วรัวเร็ว

"โอ๊ะ...โอ้ว....พี่ออสติน"

เธอสะดุ้งจนสุดตัวเมื่ออยู่ๆ นิ้วยาวของเขาที่บดขยี้ติ่งเนื้อสีอ่อนอยู่ดีๆ ก็ถูกเขาแหย่นิ้วลงลึกเข้าไปด้านใน และเพราะนิ้วที่เข้าไปทีเดียวถึงสองนิ้วเล่นเอาเธอสะดุ้ง รู้สึกจุกหน่วงข้างในไม่น้อย แต่พอเขาขยับนิ้วรัวเร็วอยู่ด้านในเธอก็ต้องครางเสียงกระเส่าขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

"เจ็บไหม" ทั้งที่ปากถาม แต่มือก็ยังไม่ยอมปล่อย กุลจิราได้แต่ส่ายหน้าจนผมสยายเต็มที่นอน

"สะ...เสียว...ซี๊ด..." กุลจิราสูดปากลากเสียงยาวใจแทบขาด ยามเมื่อเขาขยับมือรัวเร็ว เสียงน้ำฉ่ำแฉะดังลั่นห้องนอนไม่รู้ว่าเสียงมันจะเล็ดลอดออกไปถึงห้องนั่งเล่นนั่นหรือไม่ เธอได้แต่หวังว่าเสียงในนี้จะไปไม่ถึงตรงนั้นเพราะมันก็ห่างกันพอสมควร

ออสตินกระตุกมือหนักๆ ตอนที่เธอกัดปากตัวเองเอาไว้แน่น อาการเกร็งหน้าท้องของคนตัวเล็กยิ่งบอกว่าเธอเข้าจุดที่จะแตกซ่านเสียให้ได้แล้ว น้ำหวานหยาดเยิ้มออกมาจนมือเขาเปียกแฉะไปทั้งฝ่ามือ ยิ่งแฉะมากเท่าไรเสียงน้ำกระทบผิวก็ยิ่งดังขึ้นเท่านั้น ก่อนที่กุลจิราจะหวีดเสียงออกมาจากคอเบาๆ อย่างพยายามกลั้นเสียงเอาไว้ อาการกระตุกถี่ของเธออีกทั้งร่องรักที่ตอดมือเขาแน่นจนทำให้เขาต้องสูดปากเบาๆ

"ครั้งนี้ของจริงแล้วนะ"

ออสตินดึงนิ้วออกแล้ว ก็เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง หยิบอุปกรณ์ป้องกันออกมา ฉีกซองแล้วก็สวมมัน ทุกการกระทำมีเธอที่แอบมองอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่พอเหลือบไปสบสายตาคมเข้าก็ต้องเอียงหน้าหนีด้วยความอาย

ออสตินจับขาเธอถ่างออกกว้างขึ้นอีกนิด คนตัวเล็กก็ยิ่งเอียงหน้าหลบในตอนนี้ไม่กล้าแม้จะลืมตามอง

ตอนที่เขาก้มหน้าลงไปจูบเธอหนักๆ อีกครั้ง กุลจิราถึงกับสะดุ้งตัวเบาๆ เพราะมัวแต่หลับตาอยู่ พอเขาถอนจูบออกเธอก็รีบเอ่ยถามข้อสงสัยทันที

"จะเจ็บไหมคะ"

"ไม่เจ็บหรอก อย่าเกร็งแล้วกัน"

เธอเกือบจะเชื่อคำพูดเขาแล้วเชียว ถ้าสายตาไม่เหลือบไปเห็นเจ้าแท่งยักษ์ที่สวมปลอกป้องกันนั่น เธอเผลอทำตาโตขึ้นกระเถิบตัวห่างเขาออกตามสัญชาตญาณเอาตัวรอดทันที เมื่อคิดว่าไอ้แท่งเนื้อสีเข้มที่เส้นเลือดปูดโปนที่เห็นชัดก็ส่วนที่อยู่โคนนอกถุงยางนั่น มันจะเข้ามาในตัวเธอได้อย่างไร

"พี่ออสติน มันใหญ่เกินไปไหมคะ"

"เคยเห็นของคนอื่นหรือ ถึงรู้ว่าใหญ่" ยิ่งเธอเขยิบหนีเขาก็รั้งเรียวขาดึงให้คนตัวเล็กขยับเข้าหา

"ไม่เคยเห็นค่ะ"

"ห้าสิบหก ขนาดปกติ"

เธอเหลือบตามองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อใจ แต่คนตอบเมื่อครู่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ่งดึงให้เรียวขาเธอขยับจนแนบชิด ร่องสวาทที่ยังหลงเหลือความเปียกฉ่ำอยู่เพียงนิด เขาจึงกดเจ้าแท่งเนื้อลำใหญ่จดจ่อที่ช่องทางรักจับมันถูไถเนินเนื้ออ่อนนุ่มหวังให้น้ำหวานที่ยังหลงเหลือช่วยเคลือบเพิ่มความหล่อลื่น

"ไม่ต้องกลัวนะครับ"

ความกลัวเมื่อครู่แทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อน้ำเสียงอ่อนโยนที่กระซิบลงมาข้างหู พร้อมปลายจมูกที่ฝังลงมาที่แก้มเนียนอีกครั้ง เขายังช่วยใช้มือกระตุ้นจุ่มแหล่งตาน้ำด้านในอีกนิดหวังให้เธอจะปล่อยหยาดน้ำช่วยลดการเสียดสี แต่แค่นิ้วที่คลึงอยู่ปากทางรัก เรียวขาที่แบะกว้างน่าเกลียดก็ยิ่งถ่างอ้า แม้จะอายแต่ร่างกายมันกลับสนองตอบไปอย่างนั้น

หน้าอกอิ่มถูกเขาดูดเม้มจนยอดไตแข็งสู้ปาก ยิ่งถูกรุกรานหนักขึ้นสะโพกมนก็แอ่นเร่าดิ้นพล่านเข้าหามือ

"โอ๊ย..."

เสียงร้องกระเส่าที่เจือไปด้วยความเจ็บในทีแรก ค่อยคลายเสียงเปลี่ยนเป็นครวญคราง แต่ในครั้งหลังมันไม่ได้บ่งบอกถึงความเจ็บสักนิด แต่เป็นเสียงแห่งความหฤหรรษ์ แท่งเนื้อลำใหญ่ที่ว่าค่อยๆ แหย่ลึกเข้าไปจนมันเกือบจะสุดทางเธอถึงได้รู้สึกเจ็บแสบขึ้นมาคล้ายกับจุดบอบบางฉีกขาดเสียอย่างนั้น แต่เพราะคนตัวใหญ่ด้านบนที่ไม่ปล่อยให้เธอได้รู้สึกถึงความเจ็บได้นาน ทุกครั้งที่เขาขยับสะโพกสอบ ไม่หน้าอกที่ถูกดูดเค้นหรือจะเป็นปากอิ่มที่ถูกลิ้นร้ายตวัดเกี่ยวจนเธอลืมส่วนเชื่อมต่อด้านล่างที่เขากำลังแหย่ลึกเข้ามาเรื่อยๆ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มันเข้ามาจนสุดทางและเขาก็ขยับสะโพกสอบเป็นจังหวะหนักๆ นั่นแล้ว

ความเจ็บแสบเมื่อครู่จึงแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านอย่างไม่อาจห้าม ยิ่งปลายเท้าถูกเขายกลอยส่วนแนบชิดก็ยิ่งลึกสุดทาง

"กุลจ๋า...เสียว...ฉิบ...แน่นมาก โอ้ว..."

ถ้วยคำหยาบคายตอนที่เขากระแทกเนินเนื้อเธออย่างหนัก ตามด้วยเสียงคำรามในลำคอ บ่งบอกถึงความพอใจไม่น้อย ยิ่งเขาส่งเสียงแข่งกับเธอเท่าไหร่สะโพกสอบก็เหมือนจะยิ่งรัวจังหวะเร็วขึ้นเท่านั้น และก็เป็นเธอที่แน่นิ่งเกร็งกระตุกนำไปก่อนเขา

"พ..พี่ออสติน"

"จ๋า ตาพี่บ้างแล้วนะ"

เธอยังไม่ทันได้หายใจได้โล่งท้อง เขาเพียงแค่เบาจังหวะลงตอนที่เธอถึงฝั่งฝันไปก่อน แต่เพียงครู่เดียวเขาก็กระหน่ำสะโพกใส่เธอหนักๆ อีกครั้ง และครั้งนี้มันดูจะถี่รัวจนเธอจวนจะเสร็จไปเสียอีกรอบ

"หนู...ไม่ไหวแล้ว.."

"อ๊า..."

และมันก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาเช่นกัน มวลน้ำสีขาวขุ่นพวยพุ่งเข้าไปในเครื่องป้องกันจนเธอรู้สึกได้ เขายังแช่ตัวตนอยู่แบบนั้นเพียงครู่ ก่อนจะค่อยๆ ดึงมันออกมา

"นอนนะ เดี๋ยวพี่ออกไปดูไอ้พวกนั้นหน่อย"

ออสตินเอ่ยบอกตอนที่เขาจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองและของเธอเสร็จแล้ว

"ห้า

มไปมองนมยายเบลล์นะ" กุลจิราทำหน้าเง้า

"มองที่ไหนล่ะ เขากลับไปตั้งนานแล้ว"

"อ้าว"