บทที่ 15 กินข้าวกับแฟน
กุลจิราทำหน้าเหวอ ก่อนจะขมวดคิ้วมองออสตินเขม็ง คนตัวสูงก้มลงมาจุ๊บแก้มคนที่นั่งหน้ามุ่ยไปเสียหนึ่งที
"ไหนพี่บอกว่าเพื่อนยังไม่กลับ"
"ก็ยายนั่นไม่ใช่เพื่อนพี่สักหน่อย"
"พี่ออสติน"
กุลจิราแหวเสียงขึ้นทันที นึกโมโหที่เข้าใจผิด มือเล็กคว้าหมอนได้ก็ปาใส่คนตัวสูงที่ยืนทำหน้ายิ้มเยาะอยู่ปลายเตียง เขาคว้าหมอนใบนั้นไปได้กอดไว้แน่น กุลจิราจึงคว้าผ้าห่มผืนบางโยนใส่เขาอีก ออสตินก็รับได้อีกเช่นเดิม
"งั้นคืนนี้ไปนอนข้างนอกกับเพื่อนพี่เลย ห้องพี่ก็ห้ามเข้ามาอีก" ไม่พูดเปล่าเมื่อเธอคว้าหมอนข้างใบยาวได้ก็หมายจะฟาดใส่เขา แต่ออสตินไวกว่า รีบหอบหมอนกับผ้าห่มผืนนั้นเปิดประตูหนีออกมาเสียก่อน
เสียงประตูที่ปิดดังปังเรียกสายตาให้คนในห้องนั่งเล่นหันไปมอง ทันได้เห็นคนตัวสูงยืนกอดหมอนกับผ้าห่มเอาไว้
"อะไรวะ เมียไล่ออกจากห้องหรือไง" จีนตะโกนถามเสียงดัง พลางหัวเราะร่วน
ออสตินจึงได้หอบหมอนใบนั้นเดินมาทิ้งตัวนั่งที่โซฟา
"ทำอีท่าไหนเข้าล่ะ ถึงโดนไล่ออกมา" เบสเอ่ยถามเสียงกลั้วหัวเราะ
"กูว่าคงจะหลายท่า" แต่จีนกลับเป็นคนตอบเอง "เล่นซะหลังเลือดซิบเลย" จีนยังชี้ชวนให้ดูรอยเลือดที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเป็นทางยาว ก่อนจะถลกเสื้อยืดสีขาวตัวบางของออสตินขึ้น
แผ่นหลังแน่นไปด้วยมัดกล้ามอย่างคนที่ออกกำลังกายมาอย่างดี เต็มไปด้วยรอยข่วนหลายรอย บางรอยก็เป็นทางแดงๆ บางรอยก็ถึงกับเลือดซึมอย่างที่จีนชี้ให้ดู ออสตินรีบดึงเสื้อตัวเองลงทันที
"สาด...ทำอะไรเกรงใจพวกกูบ้าง เดือดร้อนกูต้องไปหาเนื้อสดแดกมั่งอีกมึง ไอ้เบสโทรหาเด็กซิเอาอวบๆ นะมึง"
"อะไรของมึงอีก" เบสได้แต่บ่น พลางส่ายหน้ากับไอ้จีน
"เผื่อกูด้วย" แต่พออาร์ตเอ่ยขึ้นทุกสายตาก็หันไปมองมันเป็นตาเดียว
"พวกมึงก็หล่อๆ รวยๆ กันทุกคน ทำไมไม่หาแฟนกันเป็นตัวเป็นตนวะ แต่พอบทจะมีแฟนก็เล่นเอาซะเพื่อนตั้งตัวไม่ทัน" เพื่อนในกลุ่มบอลถามขึ้นด้วยความสงสัย ทุกคนไม่ตอบได้แต่ยักไหล่ให้
กลุ่มเพื่อนแยกย้ายกันเมื่อตอนเกือบจะตีสาม ออสตินก็หอบหมอนกับผ้าห่มผืนนั้นแอบย่องเข้าห้องไปอย่างเงียบๆ คนตัวเล็กที่นอนหลับไม่รู้สึกตัวคงจะเพราะความเมาบวกกับความเพลีย สะดุ้งตัวตื่นอีกทีก็ตอนที่นาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังในตอนเช้า ถึงรู้ว่าเจ้าของห้องแอบเข้ามานอนในห้องแถมแขนเขายังกอดเธอไว้จากด้านหลังนั่นอีกด้วย
"ไปเรียนไหวหรือ ไม่เจ็บหรือ"
เธอไม่ทันรู้ว่าเขาหมายถึงเจ็บตรงไหน ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะเลื่อนจากเอวต่ำลงมา รู้ตอนนี้ก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บอย่างที่เขาถาม เจ็บออกแสบๆ แต่ก็เป็นเจ็บแบบที่พอทนไหว
มือใหญ่ไม่ใช่แค่ชี้ชวนถามถึงความเจ็บตรงจุดนี้ แต่เขากลับล้วงมือผ่านกางเกงชุดนอนตัวเล็กเข้าไปด้านใน แล้วก็ลูบเนินอิ่มผ่านเนื้อผ้าตัวบาง
"ปะ...ไปไหวค่ะ พี่ออสตินปล่อยหนูก่อนซิคะ" แค่นิ้วมือเรียวที่ลูบกรีดไปตามรอยแยกคลึงเบาๆ เธอก็แทบจะหาเสียงตัวเองไม่เจอ
"ขออีกรอบก่อนไปเรียนนะ"
"พี่ออสติน"
แม้น้ำเสียงจะเหมือนเอ่ยห้ามเขาอยู่ในที แต่คนตัวใหญ่ที่สวมกอดจากด้านหลังไม่ยอมปล่อย เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่บิดขาหนีมือที่รุกรานหนักขึ้น อีกมือที่ซุกซนไม่แพ้กันก็ล้วงเข้าไปใต้เสื้อตัวใหญ่กอบกุมสองเต้าอิ่มแน่นบีบเคล้นจนยอดทับทิมสีสวยตื่นตัว ริมฝีปากก็ซุกไซ้หาความหวานที่ต้นคอขาวเนียนจนขนอ่อนลุกชันไปทั้งกาย
"อ้าขาหน่อย"
แค่เขากระซิบเบาๆ เธอก็พร้อมกายถวายชีวี อ้าขาออกตามคำสั่งแสนหวานนั่น ยิ่งส่งให้นิ้วร้ายซุกซนเข้าไปด้านในถนัดถนี่
มือเล็กแทบจะหาที่ยึดระบายความซ่านที่เกิดขึ้นไม่ได้ ตะปบลงที่ต้นขาแกร่งด้านหลังก็จิกเขาไว้จนเต็มแรง ยิ่งเขาขยับนิ้วรัว มือเล็กก็ยิ่งเปะปะไปทั่วไปจนกอบกุมแท่งเนื้อใหญ่ด้านหลังสะโพกตัวเองไว้ได้เต็มมือเผลอลูบขยำมันไว้เพราะแรงกระตุ้นจากเขา ยิ่งส่งให้คนด้านหลังครางกระเส่าขึ้นทันที
"อ๊ะ...กุล..เสียวหัว...เลย"
"น่าเกลียด" เพราะคำหยาบคายแสนสยิว ทำให้เธอเผลอว่าเขาขึ้นมา แต่น้ำเสียงเล็กๆ นั่นกลับยิ่งกระตุ้นให้ชายหนุ่มแทบจะหมดความอดทน
เขาจับมือเธอให้ล้วงเข้าไปด้านในกางเกงผ้า เมื่อสัมผัสได้กับแท่งเนื้อร้อนเต็มมือ คงเพราะแรงกระตุ้นจากคนด้านหลังที่ทำให้เธอกล้าทำในสิ่งที่คิดว่าในชีวิตนี้ตัวเองจะไม่กล้าเสียด้วยซ้ำ มือเล็กลูบคลำแท่งเนื้อแข็งราวกับสำรวจไปทุกตารางนิ้ว ก่อนจะจับมันไว้แน่นเต็มกำมือ ยิ่งถูกกระตุ้นเธอก็ยิ่งระบายความเสียวซ่านผ่านแท่งเนื้อลำใหญ่ของเขานั่นแทนเมื่อมือเล็กๆ ที่กำมันไว้เกือบจะสุดนิ้วค่อยๆ ขยับมันขึ้นลงช้าๆ คนด้านหลังก็ถึงกับคำรามหนักๆ ในลำคอ
ถ้าขืนยังปล่อยให้เธอเขย่ามันอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น เขาคงปริแตกมันอยู่ตรงนั้น
เช่นเดียวกับเธอที่ถูกนิ้วเรียวใหญ่เล่นงานจนแทบจะกรีดร้องอยู่รอมร่อ แต่อยู่ๆ เขาก็หยุดการกระทำ กุลจิราหัวใจหล่นวูบที่ถูกทิ้งไว้อยู่กลางทางเช่นนี้ แต่ไม่ทันได้รู้สึกนานเมื่อเขาจับตัวเธอให้นอนราบลงไป ส่วนเขาก็พลิกตัวเพียงนิดก่อนจะจับเรียวขาของเธออ้าออกอย่างรวดเร็ว
และเหมือนทุกอย่างจะรวดเร็วจนเธอเกือบลืมอะไรบางอย่าง แต่เมื่อคิดได้ได้ตอนนี้ก็ดูจะไม่ทันการเสียแล้ว
"พ...พี่ออสติน ถะ..ถุงยาง ล่ะคะ" กุลจิราเอ่ยเสียงกระเส่าแทบไม่จบคำ เพราะเมื่อครู่แค่เพียงเรียวขาเธออ้าออก แท่งเอ็นอันเขื่องก็กระแทกสวนเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งเจ็บทั้งจุกเพราะไม่ทันตั้งตัว แต่เพียงแค่เขาขยับสะโพกรัวเร็ว แท่งลำรักเสียดสีเนินเนื้ออ่อนนุ่มของเธอโดยไร้สิ่งกีดขวางก็ยิ่งทำให้ทั้งสองแทบจะประสานเสียงแข่งกัน
"เบบี๋ ไม่ทันแล้ว โคตรเสียว อ๊า..."
เวลาหลังจากนั้นไม่นาน ก็ทำให้คนทั้งคู่แทบจะหอบเหนื่อยไม่ต่างกัน ดวงหน้าหวานชุ่มไปด้วยเหงื่อทั้งที่อากาศภายในห้องเย็นฉ่ำ
"อีกรอบนะ"
"ไม่เอาแล้ว พี่ออสติน เดี๋ยวหนูไปเข้าคลาสสาย"
ออสตินได้แต่ทำหน้ามุ่ยเหมือนที่เธอชอบทำ มองดูคนตัวเล็กคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่ห่อตัวเองเดินหนีเข้าห้องน้ำ แต่นั่นกลับทำให้เขายิ้มกริ่มขึ้นมาแล้วก็เดินตามเธอเข้าไปพร้อมกัน เสียงโวยวายลั่นห้องน้ำในทีแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงคล้ายคนหอบเหนื่อยอยู่ภายใน และกว่าเสียงนั้นจะสิ้นสุดลงกลายเป็นเสียงน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นนั่นหมายความว่าเธอได้อาบน้ำเพื่อจะไปมหาวิทยาลัยได้เสียที
ออสตินขับรถมาส่งเธอที่หน้าตึกคณะ และคงจะเหมือนเดิมทุกสายตาแถวนั้นที่มองรถคันหรูอย่างสนใจ และเมื่อเห็นว่าเป็นใครลงจากรถมา ผู้คนที่หันมามองก็ต่างพากันหันกลับไปซุบซิบกันเบาๆ เธอปิดประตูรถกำลังจะเดินเข้าตึก แต่อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกจากเจ้าของรถคันหรู ที่เขาเปิดประตูออกมายืนอยู่นอกรถนั่นแล้ว
"กุล ลืมหนังสือ"
เสียงเรียกของเขายิ่งทำให้สายตาหลายคู่แถวนั้นหันมามอง ยิ่งเห็นว่าเป็นเขา สายตาบางคนก็ออกจะตกใจ บางคนก็มีสีหน้าเหยียดหยามเธอขึ้นมาทันที
"ขอบคุณค่ะ รีบกลับไปนอนต่อเถอะค่ะ"
รับหนังสือมาแล้วก็รีบเดินหนีเข้าตึกไปอย่างรวดเร็ว และทุกสายตาที่มองมาจากคนแถวนั้นล้วนอยู่ในสายตาของเขาเช่นกัน
โรงอาหารในวันนี้จึงดูจะมีเสียงซุบซิบนินทาเธอหนาหูทีเดียวล่ะ แต่กุลจิราก็เหนื่อยจะฟังคำพวกนั้น ได้แต่เดินถือถาดอาหารไปที่โต๊ะประจำริมสุด
เสียงฮือฮาที่หน้าประตูห้องอาหารดังขึ้น ผู้คนก็ดูจะแตกตื่นให้ความสนใจอยู่ตรงนั้นเป็นพิเศษ จนเมื่อเธอมองไปจึงได้เห็นแก๊งยอดดอยทั้งสี่คน กำลังเดินเข้ามาด้านใน
เธอสบตาเข้ากับออสตินที่กำลังเดินเข้ามา แต่เขาไม่ได้ตรงมาทางนี้ เดินไปที่ร้านค้าเรียงรายด้านหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร้านบะหมี่ อีกสามคนก็เดินตามกันไปแต่พอเห็นออสตินสั่งแล้วจึงได้หยุดอยู่ที่ร้านนั้นเช่นกัน และเมื่อได้บะหมี่มาคนละชาม ทั้งสี่คนก็เดินตรงมาทางโต๊ะที่เธอนั่ง
"อ้าว กินเหมือนกันเลย" ออสตินเอ่ยทัก ยายพรีมกับยายมิ้มที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็แทบจะทำตัวไม่ถูกเช่นกัน
"ทำไมมากินข้าวที่นี่คะ" เธอกระซิบถามออสตินเบาๆ แต่ทั้งโต๊ะก็คงจะได้ยินกันหมด
"ก็อยากกินบะหมี่"
"ที่ตึกวิดวะ ไม่มีหรือไงคะ"
"เขาว่าบะหมี่บัญชีอร่อย จริงป่ะ" ออสตินหันไปถามสองสาวที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างเธอ ทั้งสองคนจึงได้แต่พยักหน้าตอบแทบจะพร้อมกัน
"เฮ่อ ค่อยโล่งหน่อย แฮ้งฉิบหาย" จีนซดน้ำซุปไปเสียหลายช้อน ก่อนจะทำท่าโล่งคออย่างว่า
"ใครใช้ให้แดกซะขนาดนั้น" เบสที่ซดน้ำซุปในท่าที่ไม่ต่างกันเอ่ยขึ้นขัดคอจีนทันที
"แหม ทำอย่างกับมึงแดกน้อยนักนี่สัส" จีนรีบสวนกลับทันควัน
คงมีแต่ออสตินที่ไม่ได้สนใจเสียงของสองคนนั้นที่ยังเถียงกันเบาๆ บางครั้งก็จะมีเสียงอาร์ตเอ่ยห้ามขึ้นมาในบางครั้ง
"เจ็บอยู่ไหม" คำถามของออสตินแทบจะทำเธอสำลักน้ำที่กำลังดื่ม เงยหน้าจากแก้วมาได้ก็ขึงตาใส่คนตัวสูงตรงหน้าทันที
"เลิกเรียนแล้วก็รีบกลับไปนอนซะ"
"ช่วงบ่ายเดี๋ยวกุลต้องไปห้องสมุดค่ะ"
"งั้นก็รอพี่ที่ห้องสมุด พี่เลิกเรียนแล้วเดี๋ยวไปรับ" เธอได้แต่พยักหน้ารับรู้ เพื่อนอีกสองคนหันมามองหน้าเธอด้วยความสงสัยแต่ยังไม่กล้าเอ่ยถาม
"กุลเป็นแฟนพี่น่ะ" ออสตินเป็นคนไขข้อข้องใจให้ ทั้งสองจึงได้แต่ทำสีหน้าตกใจ แล้วก็หันมาหลิ่วตาใส่เพื่อน
"พอเลยๆ พวกแกไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น" กุลจิราจึงได้แต่หันไปขึงตาใส่เพื่อนแทน แต่น้ำเสียงกับสีหน้าแทบจะสวนทางกัน ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงปลั่งราวกับลูกตำลึงสุก
"แหม ไอ้ติน มึงไม่ไปยืนประกาศอยู่หน้าโรงอาหารซะเลยล่ะ" จีนได้แต่แขวะเพื่อนด้วยความหมั่นไส้
"เออ ดีเหมือนกันนะ" ออสตินทำหน้าจริงจัง ตั้งท่าจะลุกขึ้น
"อย่านะคะ" กุลจิราแทบจะเอื้อมตัวไปคว้าแขนเขาไว้ไม่ทัน "เล่นเป็นเด็กไปได้"
"อ้าวพี่อาร์ต มาทานข้าวที่นี่หรือคะ" อรปรียาเดินมาทักทายพี่ชาย และก็กวาดตามองมาถึงเธอด้วย
"อือ ไอ้ออสตินมันจะมากินกับแฟนมันน่ะ"
เมื่อคำตอบไม่ค่อยจะถูกหูอรปรียาก็ได้แต่เบะปากใส่พี่ชายตัวเอง แล้วก็กำลังจะแยกเดินออกไป
"แกอย่าลืมที่ฉันเตือนนะ" อาร์ตยังย้ำใส่น้องสาวตัวเองอีกครั้งก่อนที่อรปรียาจะเดินออกไป เธอจึงได้ทันเห็นน้องสาวพี่อาร์ตสะบัดหน้าใส่ ทุกคนจึงได้แต่ส่ายหน้า
"น้องมึงนี่มันน่าจะโดนสั่งสอนสักทีนะ" เบสเอ่ยออกมาอย่างเหลืออด
"มึงเอามันไปสั่งสอนไหมล่ะ" อาร์ตหันมาถามเบสที่นั่งอยู่ข้างๆ
"สัส ไม่เอาหรอก เดี๋ยวมาแดกหัวกู" คำตอบของเบสทำให้จีนถึงกับหัวเราะดังลั่น
"กูว่าเหมาะกับมึงจริงๆ แหละไอ้เบส" จีนเอ่ยกลั้วหัวเราะ ขำไอ้เบสยังไม่หาย เมื่อเห็นไอ้จีนยังไม่หยุดหัวเราะ เบสจึงได้ลุกออกจากโต๊ะไปก่อน
"อ้าว เฮ้ย แซวแค่นี้จริงจังไปได้วะ รอกูด้วย" จีนจึงได้รีบตามเพื่อนออกไปอีกคน
"ตอนเย็นเจอกัน" ออสตินจึงหันมาบอกเธอ ก่อนที่จะตามเพื่อนออกไป เธอพยักหน้ารับแหงนหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนขึ้นกำลังจะเดินตามเพื่อน แต่อยู่ๆ ออสตินก็ก้มหน้าลงมาจุ๊บเธอที่หน้าผากหนึ่งที ก่
อนที่จะออกไป
กุลจิราได้แต่นั่งอ้าปากหวอ ด้วยความตกใจ มองดูออสตินเดินออกไป
