บทที่ 23 อาหารเช้า

"เดี๋ยวจะช่วยพยุงขึ้นไปส่งที่ห้อง"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

กุลจิรารีบเบี่ยงตัวเองให้พ้นมือหนาที่โอบกอดเธอไว้พยายามไม่ให้ดูน่าเกลียด แต่เหมือนคนตัวสูงจะรู้ทัน เขากลับกระชับอ้อมกอดนั้นแน่นขึ้น

"จะเดินดีๆ หรือจะให้อุ้มอีกรอบ" เมื่อทำอะไรไม่ได้เธอจึงได้แต่ทำเสียงจิ๊จ๊ะในปากด้วยความหงุดหงิด

คอนโดชั้นยี่สิบห้า ขนา...