บทที่ 6 ดีล
อีกสองวันต่อมารถคันหรูของออสตินมีถุงกระดาษสีน้ำตาลแขวนอยู่ที่กระจกมองข้าง
"เฮ้ย ใครเอาระเบิดมาวางรถมึงหรือเปล่าวะ"
จีนชี้ให้เพื่อนดูถุงกระดาษใบนั้น เห็นออสตินขมวดคิ้วมุ่น แล้วก็รีบเดินไปที่รถคันโปรดของตัวเอง ส่วนอีกสามคนก็รีบเดินตามมา ไม่มีใครไปที่รถตัวเองที่จอดเรียงกันอยู่สี่คัน ทุกคนมาดูถุงต้องสงสัยที่แขวนอยู่
แต่พอออสตินหยิบถุงกระดาษใบนั้นออกมาจึงได้เห็นผ้าขนหนูของเขาเองอยู่ในนั้น เผลอยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
"เฮ้ยอะไรวะ ใครเอาอะไรมาแขวนไว้" จีนยังสงสัย
"ไม่มีอะไร"
"ปกติมึงไม่รับของจากสาวๆ นี่หว่า แล้วนั่นอะไรวะ" เบสจึงได้เสริมขึ้น
"ของกูไม่มีอะไร"
"ไหนกูดูหน่อยซิ" จีนเอื้อมมือมาจะคว้าถุง ออสตินก็รีบเอาถุงหลบ เปิดประตูรถแล้วก็โยนถุงนั้นเข้าไปด้านใน
"อะไรของมึงวะ สาวที่ไหนแอบเอามาให้ ดูกล้องหน้ารถซิ กูอยากเห็นหน้าว่ะ" จีนยังไม่ยอมแพ้
"ก็กูบอกไม่มีอะไรไง พวกมึงนี่"
"พวกมึงก็เลิกเล่นเป็นเด็กได้แล้วว่ะ ไปๆ แยกย้าย" อาร์ตเอ่ยขึ้น กำลังจะเดินแยกไปที่รถตัวเอง
"แล้วเอาไงวะ คืนนี้ไปไหน" เบสถามขึ้นก่อนที่จะเดินไปที่รถตัวเองเช่นกัน
"ทำรายงาน" ออสตินที่เอ่ยตอบทำให้ทุกคนหันมามอง แต่เขาก็ไม่สนใจเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งอยู่ข้างในหน้าตาเฉย พวกเพื่อนจึงได้แยกย้ายกัน
รถสี่คันที่จอดเรียงกันอยู่ในที่ประจำ แทบจะไม่มีใครกล้ามาจอดตรงนี้ เพราะทุกคนล้วนรู้ว่าตำแหน่งประจำตรงนี้เป็นของพวกเขา รอจนรถอีกสามคันขับออกไปแล้ว ออสตินจึงได้หยิบถุงกระดาษใบนั้นที่โยนไว้เบาะข้าง ออกมาดู ผ้าขนหนูของเขาที่เคยให้กุลจิรายืม เธอคงแอบเอามาคืนให้ พร้อมด้วยกระดาษโน้ตเล็กๆ ด้านใน
'ขอบคุณนะคะ'
รถคันหรูจึงไม่ได้แล่นตรงออกจากรั้วมหาวิทยาลัย แต่กลับเลี้ยวไปทางตึกคณะบัญชี และระหว่างทางก่อนที่จะถึง มันต้องผ่านสนามฟุตบอลใหญ่เสียก่อน คนที่คิดว่าอาจจะได้เจอที่คณะบัญชีกลับได้เจออยู่ที่สนามฟุตบอล แม้จะเห็นไกลๆ แต่เขาก็จำเธอได้ดีและยิ่งสายตามองไปเห็นไอ้ซีที่กำลังวิ่งอยู่ในสนามก็ยิ่งทำให้นึกโมโหขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
"ซักยังไงของเธอ"
เสียงที่ดังขึ้นอยู่ข้างซุ้มสนามฟุตบอล กุลจิรายังไม่ทันหันไปมองที่มาของเสียง ก็มีถุงกระดาษสีน้ำตาลโยนใส่มาที่ตักอย่างแรง
"อะไรคะ"
"ก็ลองดูซิ เธอจะแกล้งฉันใช่ไหม"
"หนูไม่เข้าใจ พี่หมายถึงอะไรคะ หนูก็ซักแล้วเอาไปแขวนไว้ให้ที่รถพี่แล้วไง"
เรื่องที่สนทนากันสองคน ทำให้เพื่อนเธออีกสองคนยังอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น
"แน่ใจว่าซักแล้ว"
"ค่ะ แน่ใจ ทำไมหรือคะ มันไม่สะอาดหรือ"
"มันสกปรกต่างหาก เธอคิดว่าผ้าเช็ดตัวฉันเป็นผ้าขี้ริ้วหรือไง"
กุลจิรารีบหยิบผ้าเช็ดตัวที่เธอคิดว่าซักแล้ว ใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มชนิดเข้มข้นอย่างดี พอเธอหยิบผ้าออกมาจากถุงก็ต้องพบว่าเป็นมีเศษดินเศษหญ้าหล่นออกมาด้วย
"เป็นอย่างงี้ได้ไง พี่ไปทำร่วงที่ไหนหรือเปล่าคะ"
"ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น ถ้าทำร่วงฉันจะเดือดร้อนมายืนว่าเธอตรงนี้หรือ ฉันก็แค่ส่งซักเองก็สิ้นเรื่อง"
"หนูไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เดี๋ยวจะเอากลับไปซักให้ใหม่ค่ะ หรือว่าพี่มีคู่อริที่ไหนหรือเปล่า" กุลจิราถามเพื่อความแน่ใจ
"มีเรื่องอะไรกันหรือ" ซีเดินมาถึงก็เอ่ยถามแล้วไปยืนประกบกุลจิราเอาไว้ทันที
ออสตินได้แต่กลอกตาใส่ พูดถึงคู่อริ คู่อริก็โผล่ เสือกจริงๆ
"ไม่มีอะไรค่ะ" กุลจิราเป็นคนตอบเพื่อหวังจะจบเรื่องแค่ตรงนี้
"ไม่มีแล้วมึงมาทำไม มาหาเรื่องอะไรกุลอีก" ซีหันไปถามออสตินเสียงเข้ม
"เสือก เรื่องของมึงหรือไง"
"งานนี้กูอยากเสือกแหละ ถ้าพวกมึงหมาหมู่รังแกผู้หญิงแบบนี้"
"สัส มึงว่าใคร"
พูดจบออสตินก็เตรียมจะพุ่งตัวใส่ซีทันที กุลจิราเห็นท่าไม่ดีจึงได้รีบมารั้งคนตัวสูงเอาไว้
"พี่กลับไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะเอาไปซักให้ใหม่เองค่ะ"
"ซักอะไร" ซีหันมาถามกุลจิรา ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย
"ผ้าขนหนูของกู มึงเสือกอะไร"
คราวนี้กลายเป็นซีที่จะเดินเข้าหาออสติน กุลจิราจึงได้ขยับตัวมาอยู่ตรงกลางคนทั้งสอง ยกมือขึ้นดันหน้าอกซีเอาไว้ ก่อนจะรีบกระชากแขนออสตินให้เดินออกมาจากตรงนั้น โชคดีที่เขายอมเดินตามออกมา ไม่อย่างนั้นทั้งคู่คงจะได้วางมวยกันแน่
"พี่กลับไปได้แล้ว หนูจะเอาไปซักแล้วจะเอาไปคืนให้" เธอปล่อยแขนเขาอย่างแรงตอนที่ดึงเขาออกมาจนพ้นพี่ซีแล้ว
"ไหนเธอบอกไม่ได้เป็นแฟนไอ้ซีไง"
"ก็ไม่ได้เป็น"
"แต่มาเฝ้ามันที่สนามบอลเนี่ยนะ"
"หนูจะอยู่ตรงไหนที่ไหน มันก็เรื่องของหนูป่ะ"
"ก็อยากให้ยายอรปรียามันถลกหนังหัวเอาอีกหรือไง"
"ก็ลองซิ หนูก็มีตีนมีมือเหมือนกัน"
"ทำเป็นเก่ง ทีวันนั้น"
"วันนั้นทำไมคะ ก็เพราะมีคนเสือกเยอะไง"
"เธอว่าใคร"
"ไม่เสือกสิคะ หนูมีปัญหากับน้องสาวเพื่อนพี่ ไม่ใช่มีปัญหากับพี่สักหน่อย ถ้าไม่อย่างนั้นหนูคงตบยายนั่นกลับแล้ว"
"กุลจิรา" ออสตินเรียกเธอเสียงเข้ม
"ก็เล่นหมาหมู่เสือกมากันแบบนั้น ใครจะกล้าตบมันกลับล่ะ แน่จริงก็มาตัวต่อตัวซิ"
"ปากเธอนี่น่ะ ฉันไม่เคยเห็นใครปากดีเท่าเธอมาก่อนเลย"
ออสตินรั้งให้คนตัวเล็กเดินตามไปที่รถ เธอรั้งแขนตัวเองเอาไว้แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ ถูกจับยัดเข้ามาในรถคันหรูอีกครั้ง เสียงโวยวายตลอดทางเจ้าตัวก็ไม่สนใจ
"ปล่อยนะ จะพาหนูไปไหน"
"ปากดีนัก ทำผ้าของฉันเลอะเธอก็ต้องไปซักให้ฉัน"
"เดี๋ยวหนูจะเอากลับไปซักให้"
ออสตินไม่ได้สนใจฟังเสียงโวยวาย ขับรถออกมาจากมหาวิทยาลัยแล้วคนตัวเล็กจึงได้เงียบเสียงลง
"จะพาหนูไปไหน"
"ไปซักผ้าให้ฉันไง"
เธอนิ่งเงียบจนรถคันหรูขับมาที่คอนโดหรูแห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัย และถัดออกไปอีกไม่กี่ซอยมันก็จะถึงที่พักของเธอ คิดแค่ว่ารีบทำจะได้รีบเสร็จ เพราะเดี๋ยวต้องกลับไปเตรียมตัวไปทำงานอีกและไหนพรุ่งนี้จะต้องไปช่วยแม่แต่เช้าด้วย
ออสตินพาเธอขึ้นมาที่คอนโดชั้นห้าสิบแปด ห้องพักหรูหราคงจะราคาหลายสิบล้าน มันช่างต่างกับห้องเธอเหลือเกิน
"ซักตรงไหนคะ มีเครื่องซักผ้าหรือเปล่า" เข้าห้องมาได้เธอก็รีบถาม รีบทำจะได้รีบกลับ
"มีอยู่ตรงโน้น" เขาชี้ไปตรงโซนที่ถัดจากห้องครัวออกไป เธอเดินไปมองจึงเห็นเครื่องซักผ้าฝาหน้าถังใหญ่อยู่ตรงนั้น ก้มๆ เงยๆ มองแล้วก็สงสัย
"เพิ่งซื้อใหม่หรือคะ ยังมีพลาสติกอยู่เลย"
"นานแล้ว แต่ไม่เคยใช้ ส่งซัก"
เธอจึงมองหาที่เปิดน้ำแถวๆ เครื่อง เพราะคิดว่าถ้าถามเขาคงจะไม่ได้คำตอบอยู่ดี
"ผงซักฟอกล่ะคะ"
"ไม่มี"
"อ้าว แล้วจะให้ซักยังไง"
"เอาไว้นั่นแหละ เดี๋ยวส่งซัก"
"อ้าว แล้วพี่จะให้หนูมาซักผ้าทำไม ถ้างั้นเดี๋ยวหนูเอากลับไปซักให้ แล้วจะเอามาคืน"
"เครื่องซักผ้าเธอทำผ้าฉันพังหมดพอดี"
"ไม่พังหรอกค่ะ ใช้มือซัก"
"หมายความว่าที่เธอซักมาให้ฉันน่ะ ใช้มือซักหรือ"
"ก็ใช่น่ะซิคะ"
ออสตินรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ก็ไอ้ผ้าผืนนั้นเขาโยนมันลงพื้นจนมันเปื้อนฝุ่น แค่คิดจะหาข้ออ้างเข้าไปหาเธอแค่นั้น ไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้จากเธอ และผ้าขนหนูผืนนั้นก็ออกจะหนา เวลาเปียกน้ำคงจะหนักไม่น้อย
"เอาไว้อย่างนั้นแหละ เดี๋ยวฉันซักเอง"
"งั้นหนูจะกลับเลยนะคะ"
"ฉันจะซักเอง งั้นเธอก็ต้องชดใช้อย่างอื่นแทน" สิ้นคำของออสตินกุลจิราก็ขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่ไว้ใจขึ้นมาทันที
"ฉันหมายถึงให้เธอช่วยทำรายงาน"
"หนูอยู่ปีสองคณะบัญชีนะคะ พี่อยู่ปีสี่วิศวะ หนูจะทำรายงานให้พี่ได้ยังไง"
"แค่พิมพ์ๆ ตามที่ฉันบอก"
"หนูไม่มีเวลาแล้วค่ะ ต้องไปทำงานแล้ว"
"งั้นวันนี้เธอไม่ต้องไปทำงานพิเศษ ฉันจะจ้างเธอทำรายงาน"
"ไม่ได้หรอกค่ะ หนูไม่ได้ลางาน"
"ก็โทรไปลา เดี๋ยวฉันจ่ายให้เธอสองพัน"
"สองพันหรือ" กุลจิรานึกคำนวณค่าแรงกับทิปที่จะได้รับในคืนวันศุกร์ทันที ถ้าเทียบกับสองพันก็ดีตรงที่ไม่ต้องเดินทางไกล หรือถ้าโชคร้ายอาจจะได้ทิปไม่กี่ร้อยกับค่าแรงแค่ห้าร้อยบาท นับว่าการรับจ้างทำรายงานจะคุ้มกว่าไม่น้อย
"อื้อ โอเคค่ะ"
"เมื่อกี้ยังว่าทำไม่ได้" เขาแกล้งแหย่เธอเล่น
"ถ้ารายงานเหมือนของพี่ซี ก็สบายมากค่ะ" คำตอบของเธอทำเขาขมวดคิ้วมุ่น
"ทำไม ไอ้ซีมันให้เธอทำรายงานด้วยหรือ"
"ใช่ค่ะ บางครั้งพี่เขาทำไม่ทันก็จะจ้างหนูให้ช่วยทำ ที่ซุ้มนั่นก็กำลังทำรายงานนั่นแหละค่ะ พี่เขาต้องซ้อมบอลเพราะใกล้จะแข่งแล้ว"
"โอเค
ทีนี้ถ้ามีรายงานฉันจะจ้างเธอทำ"
"ดีล"
"แต่ต้องมาทำที่นี่"
"ก็ได้ค่ะ" เธอยักไหล่ตอนที่ตอบ
