บทที่ 11 Be mine วิศวะเถื่อน (ใคร?)
“เย็นนี้สั่งอะไรมากิน” ร่างสูงเดินเข้ามาภายในบ้าน เสือเอ่ยถามใบบัวส่วนมือหนาของเขากำลังถอดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูพาดเอาไว้บนขอบโซฟา
ขายาวเดินก้าวเข้าไปหาแม่ของลูกที่กำลังจัดโต๊ะอาหาร โดยมีลูกสาวตัวน้อยนั่งอยู่การ์ตูนผ่านมือถือเครื่องหรู
“คุณพ่อ” เมอร์ลินเงยหน้าจากจอมือถือ เพียงแค่ได้ยินเสียงทุ้มของพ่อตัวเอง รอยยิ้มสดใสจนเห็นฟันซี่เล็กที่เรียงตัวสวย แก้มป่องนวลน่ารัก ทำให้คุณพ่อยังหนุ่มอดใจไม่ไหวเดินเข้าไปหอมแก้มลูกสาวฟอดใหญ่
“ว่าไงครับ คนสวยของพ่อ”
“เมอร์ลินคิดถึงคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ”
“แค่เมอร์ลินเหรอครับ? ที่คิดถึงพ่อ” ตาคมเหล่ตามองแม่ของลูกด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เมื่อเห็นคุณแม่ยังสาวยังคงเงียบ
“คุณแม่ก็คิดถึงค่ะ” เสียงใสของเมอร์ลินตอบกลับคุณพ่อของตัวเองอย่างเอาใจ เมื่อเห็นตาคมของผู้เป็นพ่อจ้องเอาคำตอบจากแม่ของเธอ
“เมอร์ลิน พูดอะไรลูก แม่ไม่ได้บอกสักคำ” เสียงหวานเอ่ยติเตือนลูกสาวของตัวเองด้วยความร้อนรน
“เมอร์ลินรู้ เมอร์ลินเห็น” รอยยิ้มตาสระอิของเมอร์ลิน ทำให้ใบบัวถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ความน่ารักของลูกสาวทำให้เธอหันหน้าไปถามพ่อของลูกแทน
“เสือสอนลูกใช่มั้ย”
“ผมเปล่าสอนนะบัว เมอร์ลินคงสัมผัสได้ว่า แม่คิดถึงพ่อมาก”
“เหอะ!! เอาอะไรมาพูด” ใบบัวได้แต่เบะปากใส่ทั้งสองคนพ่อลูก ก่อนที่เธอจะเดินกลับเข้าครัวไปเอาอาหารมาวางบนโต๊ะ
ทั้งสามนั่งทานอาหารเย็นด้วยกันแบบนี้เป็นประจำ เสียงเจี๊ยวจ๊าวของลูกสาวมักดังไม่หยุด สร้างสีสันให้กับบ้านหลังใหญ่ได้เป็นอย่างดี
สายตาสองคู่จับจ้องมองรอยยิ้มหวาน และเสียงหัวเราะของเมอร์ลินอย่างมีความสุข เมอร์ลินคงเป็นเป้าหมายเดียวสำหรับเสือและใบบัวที่อยากจะเลี้ยงดูให้ลูกเติบโตเป็นคนดี
“คุณพ่อมือถือสั่น” เสียงเล็กของเมอร์ลินที่กำลังนั่งเคี้ยวข้าวอยู่ในปากเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อ เมื่อมือถือเครื่องหรูของเสือสั่นไม่หยุด และชายหนุ่มไม่มีท่าทีที่จะรับ
“บัวรับสายให้ผมหน่อย” เสียงทุ้มเอ่ยบอกแม่ของลูกที่นั่งทานอาหารอยู่ ใบบัวเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเสือ คิ้วเรียวสวยขมวดกันเป็นปมกับการกระทำพ่อของลูก
“มือถือนาย ก็รับเองสิ” ร่างบางรีบส่ายหัวทันที เธอไม่ชอบยุ่งวุ่นวายชีวิตส่วนตัวของเสือมากนัก ถึงแม้ว่าเขาจะอนุญาตก็ตาม และข้อตกลงระหว่างเธอและเขาก็ยังเป็นความลับอยู่
“มือผมเปื้อน”
“เปื้อนก็ไปล้างสิ โทร. มาไม่หยุดแถมไลน์มาด้วย คงมีธุระสำคัญ” ใบบัวเริ่มหงุดหงิดเมื่อเสือไม่ยอมรับสายต่อหน้าเธอ แถมยังทำหน้ากวนประสาทใส่เธออีก
“หึงก็รับ!!”
“ฉันไม่ได้หึงนาย” เธอรีบปฏิเสธพรวดพราดออกไป เมื่อถูกชายหนุ่มยัดเยียดเรื่องที่ตัวเองไม่ได้คิดเลยสักนิด
“สวัสดีค่า” เมอร์ลินที่เห็นคุณพ่อและคุณแม่ของตัวเองยังคงไม่ยอมรับสาย มือเล็กจึงยื่นไปหยิบมือถือของพ่อตัวเองขึ้นมากดรับสายด้วยตัวเอง
(เมอร์ลิน) เสียงหวานของคุณแม่ยังสาวอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเห็นลูกสาวตัวเล็กกดรับสายเสียงใส ตรงกันข้ามกับเสือที่นั่งนิ่งไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ออกมาให้เห็นหรือตกใจเลยสักนิด
“นั่นใครเหรอคะ?” ปลายสายถามกลับมาด้วยความสงสัย เสียงเด็กหญิงคนหนึ่งที่กดรับเบอร์โทร. ของชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นปู่รหัสของเธอ
“เมอร์ลินค่ะ” เมอร์ลินตอบกลับปลายสายเสียงใส สร้างความร้อนรนให้กับผู้เป็นแม่ของตัวเองไม่น้อย
“หนูน้อย นี่ใช่เบอร์ลุงเสือรึเปล่าคะ”
“ใช่ค่า”
“น้าขอคุยกับลุงเสือหน่อยได้มั้ยคะ”
“ค่า”
“คุณพ่อ น้าเขาจะคุยสายกับคุณพ่อค่ะ” มือเล็กยื่นมือถือเครื่องหรูให้กับผู้เป็นพ่อของตัวเอง เมื่อปลายสายต้องการคุย
ก่อนที่เมอร์ลินจะหันกลับมานั่งทานข้าวต่อเงียบ ๆ ปล่อยให้ผู้เป็นพ่อคุยสายโดยมีผู้เป็นแม่นั่งป้อนข้าวต่อ
(คุณพ่อเหรอ?) เสียงพึมพำของปลายสายดังขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเล็กของหนูน้องเรียกชายหนุ่มว่า “พ่อ”
“ใคร?” เสือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยปนห้วน เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ใครโทร. เข้ามาเวลาส่วนตัวแบบนี้
“สวัสดีค่ะ พี่เสือ หนูชื่อปลายฟ้าค่ะ รับหนูเข้าสายรหัสพี่ด้วยนะคะ” เพียงแค่ได้ยินเสียงทุ้มของชายหนุ่มหนุ่ม ปลายสายก็รีบแนะนำตัวเองด้วยเสียงหวานละมุน
“อืม”
“ขอบคุณค่ะ หนูดีใจจังเลยที่พี่เสือรับหนูเข้าสายง่ายขนาดนี้ ขอบคุณนะคะ”
“แค่นี้ใช่มั้ย”
“พี่เสือมีหลานสาวด้วยเหรอ” ปลายฟ้าพยายามชวนชายหนุ่มคุยในสิ่งที่เขากำลังโฟกัสอยู่ และคำตอบที่ได้ สร้างความแปลกใจให้กับหญิงสาวไม่น้อย
“ไม่มี”
“แล้วเมื่อกี้”
“ลูกสาว!!” เสียงเข้มเอ่ยบอกปลายสายตัดรำคาญ ตาคมยังคงจดจ้องใบหน้าสวยของใบบัวไม่วางตา ใบหน้าหล่อเหลาแสดงถึงความรำคาญใจกับเสียงหวานของผู้หญิงคนนี้
“พี่มี” ยังไม่ทันที่ปลายฟ้าจะพูดจบ เสียงเข้มของเสือจึงเอ่ยดักคอขึ้นเสียก่อน
“เธอจะพูดอีกนานมั้ย เมียฉันฟังอยู่”
“เอ่อคือ ขอโทษค่ะ” เสือกดตัดสายทิ้งทันที เขาไม่ใช่ผู้ชายโง่ที่จะมองไม่ออกว่า ผู้หญิงคนนี้คิดอะไร เขาไม่ใช่ผู้ชายที่โง่จนไม่ทันผู้หญิง ขนาดเมียเขาร้อยเล่ห์ เขายังตามเธอทัน
“นายพูดเรื่องลูกทำไม” เสียงหวานเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ สับสนงุนงงในตัวของเสือไม่น้อย
“ปิดบังไปทำไม” ลูกสาวเขาออกจะน่ารักขนาดนี้ ทำไมต้องปิดบัง ทุกวันนี้เขาอยากจะประกาศให้คนทั้งโลกรู้ด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ติดว่า คนเป็นแม่ขอเรื่องลูกเอาไว้ ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจเธอเหมือนกัน แต่ก็ยอมทำตามมาตลอดสามปี เพราะไม่อยากให้เธอลำบากใจมากนัก
“แต่เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ? อีกอย่างนายไม่อายรึไงที่มีลูกตั้งแต่อายุยังน้อย”
“ไร้สาระ” เสียงทุ้มตอบกลับแม่ของลูก เธอจะหาข้ออ้างทำไม เพราะเขาไม่ได้แคร์เรื่องไร้สาระพวกนี้เลยสักนิด
“อีกอย่างผู้หญิงที่เข้าหานายอาจจะลดลงได้นะ”
“เป็นข้อดี เพราะผมมีเมียอยู่แล้ว” ถ้าเป็นอย่างที่ใบบัวพูด เขาอยากจะขอบคุณหลานรหัสที่ปล่อยข่าวตัวเอง ซึ่งเป็นเรื่องดีสำหรับเขา ถ้าหากว่าชีวิตนี้จะไม่มีผู้หญิงเข้าใกล้
“ใครเมียนาย” ตลอดหลายปีที่ผ่านมาใบบัวยังคงปากแข็งไม่ยอมรับว่า ตัวเองเป็นเมียของเสือ เธอมักจะย้ำกับชายหนุ่มตลอดมาว่า เธอให้เขาได้เพียงแค่สถานะพ่อของลูกกับเสือเท่านั้น
“เอากันมากกว่าเจ็ดร้อยครั้ง ยังไม่รับผมเป็นผัวอีกเหรอครับพี่ใบบัว” ร่างสูงยันตัวลุกจากเก้าอี้ เดินเข้าไปใกล้ร่างบางพร้อมกับกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน
