บทที่ 20 Be mine วิศวะเถื่อน (พ่อสัญญา)

“กินอะไรดีน้อ” ไม่ใช่เสียงของใบบัวแต่กลับเป็นเสียงของเมอร์ลินที่กำลังถูกคุณพ่อของตัวเองอุ้มแนบอก นิ้วเล็กจิ้มแก้มตัวเองใบหน้าครุ่นคิดเหมือนผู้ใหญ่

“โธ่!! ลูก หนูอยากกินอะไร ไหนบอกพ่อสิ” เพียงแค่เห็นความน่ารักของลูกสาว เสือถึงกับใจอ่อนระทวย

“คุณแม่ขา เราจะทานอาหารกลางวันอะไรกันดีคะ”

“คนสวยของแม่อย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ