บทที่ 8 Be mine วิศวะเถื่อน (หนูน้อยเมอร์ลิน)
“สวัสดีค่ะคุณแม่น้องเมอร์ลิน วันนี้คุณพ่อไม่มาเหรอคะ” คิ้วเรียวสวยขมวดกันเป็นปม เมื่อเธอเจอคำถามชวนสงสัยจากคุณครูของลูกสาว
“ค่ะ วันนี้คุณพ่อน้องไม่ว่างมารับ”
“คุณแม่” เสียงใสของลูกสาวดังมาจากด้านในอาคารเรียน เมื่อเห็นคุณแม่ของตัวเองรอรับอยู่หน้าประตู
“เมอร์ลิน อย่าวิ่งลูก” เมื่อเห็นลูกสาวตัวเล็กวิ่งตรงมาหาเธอ หัวใจดวงเล็กถึงกับเต้นระส่ำ เพราะกลัวว่าลูกสาวจะหกล้มจนเกิดแผล
“เมอร์ลินคิดถึงคุณแม่มากเลยค่ะ”
“แม่ก็คิดถึงหนูจ้ะ”
“วันนี้คุณพ่อไปไหนคะ” ดวงตากลมโตกวาดตามองโดยรอบบริเวณ พยายามมองหาผู้เป็นพ่อที่มักจะมารับอยู่เป็นประจำ เนื่องจากภาระหน้าที่การงานของใบบัวที่มักไม่ตรงเวลา จึงทำให้หน้าที่รับส่งลูกส่วนใหญ่เป็นของเสือมากกว่า
“วันนี้คุณพ่อติดธุระ” รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าคุณแม่ยังสาว เพียงแค่เห็นใบหน้าของลูกก็พานนึกถึงผู้เป็นพ่อของลูก เพราะใบหน้าของเมอร์ลินละม้ายคล้ายคลึงกับผู้เป็นพ่อเกือบหมด
“อ๋อ งั้นเราไปรอคุณพ่อที่บ้านกันดีกว่าค่ะ” เสียงใสของลูกสาวเอ่ยบอกกับคุณแม่ของเธอ มือเล็กจูงมือผู้เป็นแม่เดินออกจากโรงเรียนด้วยความร่าเริง ต่างจากผู้เป็นแม่ที่หน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นปม
“กลับมาแล้วครับ” เสือเดินเข้าไปภายในบ้านที่เป็นเรือนหอของเขาและใบบัวซึ่งมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของลูกสาวและเมียดังขึ้นมาจากห้องรับแขกของบ้าน
“คุณพ่อขา” เพียงแค่ได้ยินเสียงผู้เป็นพ่อ ลูกสาวตัวน้อยถึงกับทิ้งทุกอย่างวิ่งมาไปกอดร่างสูงโปร่งของพ่อตัวเอง
เพียงแค่ลูกสาววิ่งเข้ามากอด ร่างสูงโปร่งจึงโน้มตัวไปอ้อมลูกสาวขึ้นแนบอกด้วยความอ่อนโยน
“ว่าไงครับ คนสวยของพ่อ” เสียงทุ้มนุ่มนวลของเสือที่เอ่ยพูดกับลูกสาว ทำให้คุณแม่ยังสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับเบะปากเบา ๆ
“ทำไมวันนี้ไม่ไปรับเมอร์ลินล่ะคะ”
“พ่อติดธุระลูก” สายตาและน้ำเสียงที่อ่อนโยนจดจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกสาว สองขายาวเดินอุ้มลูกน้อยเข้าไปนั่งข้างใบบัวที่นั่งอยู่ทีวีอยู่ก่อนแล้ว
“วันนี้มีอะไรทานบ้าง” เสือหันหน้าไปถามใบบัวที่กำลังตั้งใจดูทีวี และคำตอบที่ได้กลับทำให้ชายหนุ่มเผลอลืมตัวอุทานประโยคไม่สุภาพออกมาต่อหน้าลูกสาว
“ข้าวไง”
“กวนตีน!!”
“กวนตีนเหรอคะ? กวนตีนคืออะราย” เสียงใสของลูกสาวเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย ใบหน้าจิ้มลิ้มจ้องมองใบหน้าผู้เป็นพ่อเพื่อรอคำตอบ
“บัว” ร่างสูงเป็นอันต้องชะงัก เมื่อเจอคำถามของลูกสาว เสือหันไปขอความช่วยเหลือจากใบบัว แต่สิ่งที่ได้ ทำให้เขาแทบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“อธิบายกับลูกเอง บอกหลายรอบแล้ว” ร่างบางยันตัวลุกขึ้นจากโซฟา ใบบัวเดินไปเตรียมอาหารเย็นให้กับเสือและเมอร์ลิน โดยปล่อยให้สองคนพ่อลูกนั่งคุยกันอยู่โซฟาห้องรับแขก
“คุณพ่อ” เมอร์ลินเอ่ยเรียกพ่อของตัวเองที่ยังไม่ให้คำตอบที่ตัวเองสงสัย
“เอ่อ คือ กวนตีนเป็นประโยคที่พ่อกับแม่ใช้หยอกล้อกันลูก”
“ต้องรักกันเหรอคะ ถึงพูดได้” เมอร์ลินยังคงยิงคำถามใส่พ่อของตัวเองไม่หยุด อาการขี้สงสัยของลูกสาว ทำให้ผู้เป็นพ่อถึงกับลอบกลืนน้ำลายหลายอึก
“ใช่ครับ พ่อกับแม่เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน อีกอย่างเป็นวิธีบอกรักของพ่อครับ”
“แต่เมอร์ลินไม่เคยได้ยินคุณพ่อบอกเมอร์ลินว่า กวนตีนเลย คุณพ่อไม่รักเมอร์ลินเหรอคะ”
“รักสิลูก พ่อรักหนูที่สุดในชีวิต แต่คำนี้ต้องใช้พูดกับผู้ใหญ่นะลูก” คุณพ่อหนุ่มตอบลูกสาวตะกุกตะกัก อยากยกมือขึ้นตบปากตัวเองที่เผลอลืมตัวเอง
“อ๋อ”
“พ่อว่าเราไปทานอาหารเย็นกันดีกว่า แม่คงเตรียมเสร็จแล้ว”
“ไปค่า” มือเล็กจูงมือพ่อของตัวเองเดินออกจากห้องรับแขกทันที เสียงคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นไม่หยุด ผู้ชายที่โหดและเถื่อนกับทุกคนอย่างเสือ กลับยอมเด็กผู้หญิงคนนี้ราบคราบ
“หูย!! น่ากินมากเลยค่ะคุณแม่” ดวงตากลมโตของเมอร์ลินเบิกตากว้าง ตื่นเต้นกับอาหารฝีมือแม่ของตัวเองที่วางเรียงรายอยู่ตรงนี้
“น่าทานก็ทานเยอะ ๆ นะคะ” เสียงหวานเอ่ยบอกกับลูกสาวของตัวเอง ใบหน้าน่ารักของเมอร์ลิน ทำให้เธออดใจไม่ไหวเดินเข้าไปหอมแก้มป่องของลูกสาวฟอดใหญ่
“ทำเองหมดเลยเหรอ” เพียงแค่เห็นอาหารบนโต๊ะ หางคิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อลูกสาวบอกว่าเป็นฝีมือของผู้เป็นแม่ เนื่องจากปกติใบบัวแทบไม่เข้าครัวเลยด้วยซ้ำ เธอมักจะสั่งอาหารมาทานแทนเสียมากกว่า
“ใช่ เป็นไง ฉันเก่งใช่ไหม”
“ผมว่างั้น ๆ ต้องจองโรงพยาบาลเอาไว้ล่วงหน้ามั้ยครับ” ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปากท่าทางกวนประสาทส่งให้กับแม่ของลูก
“ไอ้” เพียงแค่ได้ยินประโยคสบประมาทจากพ่อของลูก คุณแม่ยังสาวเกือบเผลอหลุดคำหยาบออกมาต่อหน้าลูกสาว
“ต่อหน้าลูกนะครับคุณแม่” เสียงหัวเราะในลำคอของเสือดังขึ้น เมื่อเห็นใบหน้าเหลอหลาจากใบบัว เพียงแค่เขาหยิบยกลูกสาวขึ้นมาอ้าง
“ฝากไว้ก่อนเถอะ”
“คืนนี้ลูกหลับแล้ว ผมว่างนะครับเมีย” ใบหน้าและสายตาเจ้าเล่ห์ของเสือเปล่งประกายออกมาชัดเจน สายตาที่มีเพียงแค่ใบบัวเท่านั้นที่ได้เห็นมัน
“เสือ!!” เสียงอุทานเรียกชื่อพ่อของลูกดังขึ้น เธอได้แต่กัดฟันกรอดจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเสือที่ยืนทำหน้ามึนใส่เธอ
“คุณพ่อ คุณแม่ ทะเลาะกันเหรอคะ” เสียงใสของลูกสาวหยุดการกระทำของผู้เป็นพ่อและแม่ทันที
“เปล่าลูก แม่แค่เรียกพ่อทานข้าว”
“อ๋อ คุณพ่อขานั่งค่ะ” เสียงหวานลากยาวของลูกสาว ทำให้เสือรีบนั่งเก้าอี้ข้างลูกน้อยทันที โดยมีสายตาอาฆาตจากใบบัวจ้องมองการกระทำอยู่
“อาหารเย็นคุณแม่อร่อยที่สุดเลยค่า”
“ปากหวานจริง ๆ นะเราอะ”
“เมอร์ลินพูดจริง ๆ นะคะ ใช่มั้ยคุณพ่อ” เมื่อรู้ว่าคุณแม่ของตัวเองยังคงไม่เชื่อในคำพูด เมอร์ลินจึงหาตัวช่วยเพื่อยืนยัน
“อร่อยครับ” รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าหล่อของเสือ เขามองไปยังแม่ของลูกที่ทอดมองเพื่อรอคำตอบอยู่ก่อนแล้ว
“เห็นมั้ยคะ คุณแม่ทำอาหารเย็นให้เมอร์ลินกับคุณพ่อทานทุกวันเลยได้มั้ยคะ”
“ถ้าแม่มีเวลานะคะ”
“เมอร์ลินลูก แค่แม่ทำงานก็เหนื่อยแล้ว ไหนจะดูแลหนูดูแลพ่ออีก” เสียงทุ้มของเสือเอ่ยบอกกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ใบบัวเป็นผู้หญิงที่ปากแข็งพอตัว แต่เธอก็ทำหน้าที่แม่และเมียได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าปากของเธอจะไม่ยอมรับเขาเป็นผัวก็ตาม แต่การกระทำของเธอชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดเสมอ
