บทที่ 9 Be mine วิศวะเถื่อน (หึง!!)
“เป็นอะไร?” เสียงทุ้มเอ่ยถามแม่ของลูก หลังจากที่พวกเขาพาลูกสาวตัวน้อยเข้านอนในช่วงดึกของวัน
“นี่เสือ ฉันขอบอกนายเอาไว้ตรงนี้เลยนะ นายจะไปเล่นหูเล่นตากับผู้หญิงคนไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่คุณครูโรงเรียนของเมอร์ลิน” เธอหยุดเดินและหันกลับไปมองหน้าเสือที่ยืนอยู่ตรงหน้า เพียงแค่เห็นใบหน้าใสซื่อของพ่อของลูก ใบหน้าสวยถึงกับมุ่ยหน้าด้วยความหมั่นไส้
เพราะเรื่องรักใคร่อาจจะทำพิษ จนส่งผลเสียในอนาคต และเธอก็ไม่อยากให้เกิดปัญหาตามมาจนกระทบกับลูกสาวตัวน้อย กว่าจะเลือกโรงเรียนที่ดีที่สุดให้กับลูกสาวได้ เธอต้องใช้เวลานานร่วมปี
“พูดอะไร?” คิ้วเข้มขมวดกันเป็นปม เสือไม่เข้าใจที่แม่ของลูกกำลังสื่อสารเลยสักนิด ใบบัวจัดเป็นผู้หญิงที่มีหลายร้อยอารมณ์ในคนเดียว จนบางครั้งเขาเองก็อยากจะตบกะโหลกเธอให้ร้าวอยู่เหมือนกัน
“นายคิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่า ครูของเมอร์ลินชอบนาย”
“หึง!!” เสือยักยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ เมื่อเห็นใบหน้าสวยของใบบัวเริ่มแสดงความหงุดหงิดใจออกมา
“ฮ่าฮ่า ฉันเนี่ยนะหึงนาย” เสียงหัวเราะเสแสร้งของใบบัวดังขึ้น หลังจากเธอได้ยินประโยคที่หลุดออกจากปากของเสือ
“คุณใบบัว คุณหึงผมครับ”
“ฉันไม่ได้หึงนาย” คุณแม่ยังสาวเดินตึงตังไปยังเตียงนอนทันที เมื่อเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มที่กำลังอยากเอาชนะเธอ และแน่นอนว่าคนอย่างเธอไม่เคยอยากแพ้เลยสักนิด
“หึงก็บอกว่าหึง กลัวอะไร ไม่ได้จะว่าสักหน่อย”
“ทำไมฉันต้องหึงคนอย่างนาย”
“เหรอ?” สายตาเจ้าเล่ห์เปล่งประกายความซุกซนออกมาให้เธอ จนคุณแม่ยังสาวเห็นรังสีอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาทั่วบริเวณจึงรีบตัดบทเข้านอนทันที เพราะไม่อย่างนั้นเธออาจจะถูกเสือร้ายจับกินก่อนได้ก็เป็นไปได้
“พูดมาก นอนได้แล้ว”
“อ้าว!! ไม่บ่นต่อแล้วเหรอคุณแม่”
“ไอ้บ้าเสือ!!” ใบบัวแว้ดเสียงใส่เสือ เมื่อเห็นชายหนุ่มยังไม่มีท่าทีหยุดพูดป่วนประสาทเธอ
เธอเองก็ไม่เข้าใจในตัวของเสือเท่าไรนัก ผู้ชายคนนี้เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นมักจะดูนิ่งขรึมจนน่ากลัว แต่พอเวลาอยู่กับเธอเท่านั้นแหละ เสือสามขวบมาพร้อมกับความกวนประสาททะลุร้อย
“ฝันดีครับ” สายตาที่ทอประกายความรักออกมาจนหมดจ้องมองใบหน้าสวยของหญิงสาวที่เผลอหลับไป ผู้หญิงคนนี้สามารถกุมหัวใจของเขาไปจนหมด แทบไม่เหลือให้ใครเข้ามาแทนที่ได้
“บัวเห็นเสื้อช็อปผมมั้ย” เสียงทุ้มตะโกนเอ่ยถามแม่ของลูกลั่นห้องนอน เพียงแค่ได้ยินเสียงพ่อของลูกดังขึ้น ร่างบางที่กำลังดูแลลูกน้อยถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทุกครั้งที่หาของไม่เจอสิ่งแรกที่เสือจะเรียกหาคือเธอ
“แขวนอยู่ในห้องน้ำไง”
“วันนี้บัวไปส่งลูกนะ ผมสายแล้ว” เสียงทุ้มเดินออกจากห้องนอนด้วยความเร่งรีบ เสือเดินไปบอกใบบัวพร้อมกับคาบขนมปังเข้าปาก
“ก็ใครบอกให้นอนดึก” เพียงแค่เห็นใบหน้าพ่อของลูก อาการหมั่นไส้ก็กำเริบขึ้นมาทันที ใบบัวเอ่ยกระแนะกระแหนเสือขึ้นมาเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน โดยมีลูกน้อยกำลังตั้งใจนั่งทานอาหารเช้าเงียบ ๆ
“ก็เมียทำตัวน่ากินทำไม” ใบบัวหยิกเข้าสีข้างของเสือทันที เมื่อเจอประโยคคำพูดและน้ำเสียงหยอกล้อจากชายหนุ่ม แต่ไม่วายรีบชี้ให้เสือเก็บเสียงร้องโอดโอยเอาไว้
“ฉันล่ะ ปวดหัวกับนายจริง ๆ”
“ไปแล้วนะ ขับรถไปส่งลูกดี ๆ พ่อไปเรียนก่อนนะเมอร์ลิน” ร่างสูงเดินเข้าไปหอมแก้มลูกสาวและแม่ของลูกฟอดใหญ่ ก่อนที่เขาจะรีบเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ด้วยความเร่งรีบ โดยมีสายตาเบื่อหน่ายของใบบัวมองตามแผ่นหลังจนหลับสายตา
“ไอ้เสือ กว่ามึงจะมาได้นะ” เสียงทุ้มของทรอยดังขึ้นทันที เมื่อเห็นหน้าของเพื่อนรักที่กำลังเดินเข้ามาภายในอาคารเรียน
“กูก็มาแล้วนี่ไง”
“ไปส่งลูกมาเหรอวะ” ปาร์คที่นั่งเล่นเกมอยู่ที่โต๊ะเอ่ยถามเสือด้วยความสงสัย เพราะน้อยครั้งที่จะเห็นเพื่อนของตัวเองมาเรียนสายแบบนี้
“ใครไปส่งลูกวะ?” มิกซ์ที่เดินเข้ามาภายในอาคารเรียนพอดี เอ่ยถามปาร์คด้วยความสงสัยกับประโยคที่ตัวเองได้ยิน
“ไม่เสือกสักเรื่องได้มั้ยวะ” ใบหน้าเรียบเฉยของปาร์คไม่ได้ตอบคำถามมิกซ์แต่อย่างใด เขากลับไปให้ความสนใจเกมที่อยู่บนหน้าจอมือถือมากกว่า
“ไม่ได้ เดี๋ยวกูจะนอนไม่หลับ กินข้าวไม่ลง”
“งั้นมึงก็ตายไปเถอะไอ้มิกซ์”
“ไอ้ปาร์ค นี่มึงอย่าบอกกูนะ!! ว่า มึงมีลูกแล้ว” ทั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์คงมีเพียงแค่เสือและปาร์คที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนให้เห็นมาก่อน รวมไปถึงเรื่องส่วนตัวเช่นกัน พวกเขามักจะเก็บเงียบจนทุกคนต้องหยุดอยากรู้ไปเอง
“เสือก!!”
“ถ้าเป็นไอ้ทรอยก็ว่าไปอย่าง ไข่ไปทั่ว” ประโยคคำพูดของมิกซ์เรียกฝ่ามือของทรอยได้เป็นอย่างดี
“ลูก ไอ้เสือ” ใบหน้าทะเล้นปนจริงจังของทรอยเอ่ยออกมา
“มึงไปหลอกเด็กโน่นไอ้ทรอย ไอ้เสือแทบไม่ให้ผู้หญิงเข้าใกล้” มิกซ์ถึงกับส่ายหัวตัวเองเบา ๆ คำพูดของทรอยเชื่อแทบไม่ได้เลยสักนิด ถ้าหากว่าเสือมีผู้หญิง หรือลูกจริง ๆ คนดังของมหา’ลัยคงหนีไม่พ้นสายตาของเหล่านักศึกษาสาว
“เรื่องของมึงก็แล้วกัน”
“เฮ้ย!! เดี๋ยวก่อนดิวะ พวกมึงนี่ความลับเยอะกันจริง ๆ เลยวู้ว” มิกซ์รีบเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างทรอยด้วยความเร็ว
“มึงเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายไอ้เสือมั้ย”
“เห็น!! แล้วไง กูก็เห็นมันใส่ตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสี่ แปลกตรงไหน” หัวคิ้วขมวดกันเป็นปม เต็มไปด้วยความสงสัยกับประโยคคำพูดของทรอยที่เอ่ยออกมา
“บางทีการเสือกเรื่องของชาวบ้านควรใช้สมองคิดวิเคราะห์บ้างนะ”
“ไอ้สัด!!” ประโยคหลอกด่าของทรอยเรียกเสียงสบถจากมิกซ์ได้เป็นอย่างดี ทุกการกระทำและคำพูดของทรอยและมิกซ์อยู่ในสายตาของเสือทั้งหมด จนเจ้าตัวถึงกับส่ายหัวเบา ๆ ด้วยความเอือมระอา
“ทำไมไอ้มิกซ์ คนอย่างกูจะมีลูกมีเมียไม่ได้รึไง” เสียงทุ้มของเสือเอ่ยถามขึ้นกลางวงสนทนา
เสือเองก็แปลกใจเหมือนกันว่า ทำไมเพื่อนในคณะถึงมองว่า เขาไม่สนใจผู้หญิง ทั้งที่ชีวิตนี้เขาสนใจเมอร์ลินกับใบบัวจะตายไป
“ใครจะคิดวะ? ขนาดน้องนิรินน่ารักขนาดนั้นมาตามจีบ มึงยังไม่ชายตาแลมองเลย”
“หึ!! แมวที่บ้านกูสวยกว่า”
