บทที่ 2 #2 แก้แค้นยันเช้า NC
น่านเห็นไพรถอดเสื้อก็ถอดบ้าง พร้อมฟาดฟันทุกเมื่อ แต่สิ่งที่ไพรมอบให้กลับไม่ใช่หมัดแต่เป็นจูบเร่าร้อน ฝ่ามือหยาบกระด้างลูบแผ่นหลัง
ตามแนวซี่โครง สอดเข้าไปในกางเกงยีน บีบก้นแน่นๆ เต็มมือ ช่วงเวลาเดียว ริมฝีปากโดนคนใต้ร่างกัดจนเลือดซิบ ไพรไม่ไปสนใจ
เลื่อนปากขบติ่งหูข้างที่สวมต่างหูสีดำ ไพรจับข้อมือเล็กสองข้าง ล็อกไว้เหนือศีรษะ ถึงน่านตัวเล็กกว่า ทว่าแรงเยอะ ล้มศัตรูมาหลายคน
ไพรเคยพลาดท่า โดนต่อยจนหางคิ้วแตก เย็บไปหลายเข็ม วันนี้ต้องได้แก้แค้น โดยการจับอีกฝ่ายเย็บซ้ำๆ ยันฟ้ามืดแล้วสว่างอีกครั้ง
ตอนที่เห็นน่านเดินเข้ามาในตึกหอพักก็จำได้ทันทีว่านั้นไม่ใช่เหนือ เพื่อนสนิท แต่เป็นแฝดที่ชื่อว่าน่าน คู่อริตน เขารู้ดีเพราะบ้านอยู่ติดกัน
รู้จักกับคู่แฝดนี่มาตั้งแต่เด็กๆ หลังจากน่านย้ายตามพ่อไปอยู่ที่อื่น ไพรดีใจมากไม่คิดเลยว่าวันหนึ่ง โชคชะตาจะนำพามาให้เป็นคู่อริกันอีก
“ปล่อยกูนะ ไอ้คนชั่ว!”
น่านสองขาตั้งชัน ยกก้นขึ้นส่ายไปมากลางอากาศหนีมือที่อยู่ในกางเกง ทว่าก็หนีไม่พ้น
ไพรสอดนิ้วเข้ารูก้นหนึ่งนิ้ว น่านร้องลั่น ไม่เคยมีใครกล้าดีกับเขาแบบนี้ โคตรอยากอัดไพรให้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาล
หลุดไปได้อีกคนเละเป็นโจ๊กแน่ น่านขมิบไล่สิ่งแปลกปลอมออกจากก้น ทว่ามันยิ่งเข้าลึก
ทำเขาตาเหลือกขึ้นบนสองที สิบนาทีต่อมากางเกงที่สวม ก็ถูกดึงออก ส่วนล่างล่อนจ้อน
เขาอับอายมาก ไพรใช้มือข้างที่ว่างแกะกระดุมแล้วรูดซิปกางเกงลง ล้วงเอ็นกายออกมาสาวตรงง่ามขาอวบถี่ๆ แป๊บเดียวมันก็ชูชัน
“อย่านะไพร!”
“อย่าอะไร...มึงเองก็รู้สึกดีไม่ใช่เหรอ”
ไพรเด้งสะโพกกระเด้าลมเป็นจังหวะ ตอนนี้น่านเข้าใจคำว่าฟันดาบแล้ว เอ็นกายบดเบียดกันไปมา ท้องไส้ของน่านปั่นป่วน วูบวาบ จนบางครั้งเผลอส่งเสียงครางแหบ เขาไม่ใช่รูปปั้น
ย่อมมีอารมณ์เป็นธรรมดา เอ็นกายผงาดสีกันไปมา ถ้าเป็นสีรถก็คงจะสึกไปแล้ว แต่นี่เนื้อหนัง ยิ่งสีก็ยิ่งเสียว น่านซี้ดซ้าดไม่หยุด
“เห็นไหมมึงรู้สึกดี”
“ให้กูแทงตูดมึงไหมไอ้สัตว์ไพร”
“กูสิต้องแทงมึง”
“ไม่เอา!”
น่านขมวดคิ้ว กัดปากและเด้งสะโพกขึ้นตามเอ็นกายที่ถอยห่างไปเรื่อยๆ มาอยู่ตรงหน้าแทน
น่านมองไพรที่คร่อมอยู่บนแผ่นอกตาค้อน
“จะทำเหี้ยไร?”
“อมให้หน่อย”
น่านเม้มปากแน่น ก่อนเอ่ย “เข้ามาจะกัดให้ขาด ไม่เชื่อลองเอาเข้ามาดู” น่านอ้าปาก โดยไม่คิดว่าไพรจะยัดทั้งดุ้นเข้ามาในปากจริงๆ
มุมปากแทบฉีก น่านกัดเอ็นกาย แต่ไม่กล้ากัดแรง อีกคนจึงได้ใจ ขยับไปมาในปากเขาช้าๆ นัยน์ตาคู่ไร้อารมณ์ฉ่ำน้ำ เผยอปากเล็กน้อย
“ฮืมม...เก็บฟันหน่อย”
“อะอ่อกไป!”
น่านไม่ทำตามคำสั่ง ฟันขูดเอ็นกายให้ความรู้สึกที่แซ่บซ่า เผ็ดร้อนเหมือนอาหารรสจัดจ้านที่ไพรชอบทาน เขาเร่งสะโพกเข้าออก
น่านกลัวเนื้อที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดหลุดติดคอ จึงเก็บฟัน ลิ้นสัมผัสกับเอ็นกายอย่างไม่มีทางเลือก รสเนื้อหนุ่มช่างหอมหวานแปลกๆ
น้ำลายไหลออกมานอกมุมปาก ไหลลงข้างแก้ม ไปจนถึงใบหู หนึ่งนาทีต่อมา ไพรกลับไปที่เดิม แทรกตัวเข้าตรงกลางระหว่างขา
มือข้างหนึ่งยังคงจับข้อมือเล็กสองข้าง อีกข้าง นิ้วสอดเข้าช่องทางหลัง รูดเข้ารูดออกระรัว
ปลายนิ้วกระดกขึ้นเล็กน้อย คนถูกกระทำวาบหวามจนตัวกระตุกหงึกๆ หลายที ไม่รู้ไปจุดสำคัญอะไรภายในเข้า น่านร้องลั่น
“อ๊า!”
น้ำลายที่ไหลเยิ้มออกมานอกปากเยอะกว่าเก่า นัยน์ตาดำลอยเคว้งหายใจถี่กระชั้น ขาเรียวที่ตอนแรกต้องบังคับให้อ้า ถ่างกว้าง
ปลายเท้าจิกเกร็ง เอ็นกายกระตุกก่อนพ่นของเหลวสีขาวออกมาเต็ม ไพรใช้น้ำกามที่พุ่งใส่หน้าท้องของเขาแทนเจลหล่อลื่น
อีกคนไม่ทันระวังตัว เอ็นกายขนาดเขื่องดันเข้าช่องทางหลัง เข้าได้แค่นิดเดียว ไปต่อไม่ไหวก็ถอยออกมาแล้วกระแทกเข้าไปใหม่ซ้ำๆ
“อ๊าก! ไอ้เชี่ยไพร อ๊าก! เอาออกไป อือ เจ็บ”
ในที่สุดเข้าได้ครึ่งลำ น่านขาสั่นระริก ร้องจนเสียงแหบ ดูน่าสงสารสุดๆ ไพรจึงปลอบคนใต้ร่างโดยการกระแทกเข้าไปสุดแรงทีเดียวมิดลำ
“อ๊ากก...”
“ซี๊ดด...อย่าเกร็งดิ กูก็เจ็บ”
“ไอ้คนชั่ว!”
ไพรไม่ให้น่านได้ผ่อนคลายก็ตอกรูเล็กระรัว ราวกับอดยากมานานหลายล้านปี เสียงตั้บๆ ดังแข่งกับเสียงกรีดร้องที่ไม่กลัวเสียหน้าแล้ว
เอี๊ยด~
พร้อมด้วยเสียงเตียงโยก ช่องทางเฉอะแฉะอย่างรวดเร็วได้ยินแจ๊ะๆ เป็นระยะ
น้ำใสของทั้งสองผสมกันในช่องทางสีสวย ทะลักออกมา ไหลไปตามร่องก้น หยดลงที่นอน
เมื่อมีการเสียดสีไม่หยุดหย่อน ที่นอนที่รองก้นงอนจึงชุ่มฉ่ำ ทิ้งร่องรอยของการ ทำศึกใหญ่ของสองสถาบันเด็กช่างไว้บนนั้น
ไพรเย็บจนกระทั่งปลดปล่อยออกมาหนึ่งน้ำ เขาชะลอความเร็วได้ไม่นานก็เย็บเน้นๆ อีกครั้ง
ตั้บๆ ๆ ๆ
“ซี๊ดด...โคตรแน่น”
“เอา ออก ไป ได้แล้ว!”
น่านพูดขาดช่วงเนื่องจากโดนกระแทกเข้าออกประตูหลังไม่ยั้ง แม้นอนอ้าเฉยๆ แต่หายใจไม่ทัน ไพรไม่สนใจจัดท่าทางตนเอง ให้เย็บอีกคนง่ายขึ้น ทะลวงผนังนุ่มจนขยายกว้าง
ทุกจังหวะเข้าออกดุดัน เข้าลึกออกเกือบสุดแล้วกระแทกเข้าไปใหม่มิดด้าม ความยาวกระทุ้งไปเกือบถึงลำไส้ น่านตาเหลือกค้าง ร่างอ่อนยวบดูไร้เรี่ยวแรงขัดขืน ไพรจึงปล่อยมือเล็ก จับเอวคอดแล้วกระแทกเย็บรูเล็กเน้นๆ ดังป้าบๆ
“ซี๊ด! เลิกพูดมากแล้วครางเรียกชื่อกูดีกว่า”
“ไอ้เลว!”
“กูชื่อไพร”
“ไอ้เหี้ยไพร!”
ตัวเงินตัวทองเต็มหน้าแบบนี้ ไพรยอมไม่ได้ มีแรงเท่าไร เย็บเน้นไม่มียั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเหมือนมีคนทะเลาะกัน ดังระงมไม่หยุด
“อ๊า! ไพรพอ...”
“แบบนั้นแหละ”
น่านยังพูดไม่จบไพรก็แทรกขึ้น เขาไม่ได้ครางเรียกชื่อสักหน่อย บอกให้พอหรอก!
“ไพร...อ๊า! ไพรอย่า! ไพร อ๊าา...”
น่านคิดได้ไม่นานก็ครางลั่นเรียกชื่อไพรอีกครั้ง เนื่องจากช่องทางหลังโดนทารุณรุนแรง
ที่นอนแข็งๆ ยวบยาบตามแรงม้าที่ขาดคนควบมานาน น้ำสีขาวขุ่นของเก่าทะลักออก ไพรปลดปล่อยของใหม่เข้าไปแทนที่...
00.23 น.
น่านนอนเปลือยอยู่ในห้องพักน้อง อยากกลับบ้านแต่ไม่มีแรง ปวดระบมบั้นท้าย ส่วนไพรนอนซ้อนอยู่ด้านหลังในท่าตะแคงทั้งคู่ เอ็นกายจ่ออยู่ที่ประตูหลัง แข็งเมื่อไรก็พร้อมเสียบก้นเขาน่านหลับได้ไม่นาน ร่างก็โยกเป็นจังหวะ
เขาเริ่มชินแล้ว เอ็นกายเสียดสีรูเล็กไม่นานก็ปลดปล่อย ไพรไม่เอาออก ปล่อยให้มันหดแล้วไหลออกมาเอง น่านโดนมานี้มาห้าหกรอบแล้ว!
8.00 น.
“อ๊ะ! อือ...ไพรพอได้แล้ว กูต้องไปรับน้อง”
น่านพูด ทว่าตาไม่ลืม แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระทบใบหน้าหล่อเหลา แยงตาจนต้องยกมือขึ้นปิด เมื่อไพรไม่หยุดเขาเลยหรี่ตา
ใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยเหงื่อ จู่ๆ ไม่รู้นึกอะไรใช้หลังมือเช็ดให้ นัยน์ตาสีอำพันสองคู่จึงประสานกัน เหมือนกับส่วนล่าง
ที่เชื่อมต่อกันอย่างไม่รู้จักคำว่าเหนื่อย ไพรแช่ความเป็นชายไว้ภายในมิดด้าม ปากขยับ
“ซี๊ดด...ขออีกรอบ”
“มึงขอมาสองรอบแล้วนะ กูต้องไปทำเรื่องรับเหนือออกจากโรงพยาบาล”
น่านถ่างขาจนปวดเมื่อย จำไม่ได้ว่าไพรเอาหมอนมารองก้นเขาตอนไหน แต่ตอนนี้หมอนชุ่มไปด้วยน้ำกามอุ่นๆ ที่ทะลักออกจากก้น
เขาไม่ใช่แค่ต้องไปรับน้อง แต่ต้องจัดการปัญหาพวกนี้ด้วย ทำความสะอาดที่นอน!
ถ้าไม่ปวดแปลบทุกครั้งที่ขยับ แต่น่าแปลกเวลาโดนสีกลับไม่รู้สึกเจ็บเท่าไร
น่านลุกไปหยิบมีดมาเฉือนเจ้าไพรน้อยแล้ว เพราะไพรน้อยไม่ยอมหลับยอมนอน!
“เดี๋ยวไปรับให้ แต่มึงอย่าเพิ่งกลับบ้านนะ”
“ทำไม?!”
“อยากเอาอีก”
