บทที่ 4 #4 เหนืออยากแก้รอยสักที่บั้นเอว
“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละเฮีย...”
เหนือรับกระป๋องเบียร์จากเจ้าของร้านสัก กระดกทีเดียวเกือบหมด เขาใช้หลังมือปาดฟองเบียร์ที่ติดขอบปากด้วยความเซ็ง
น่านกับไพรช่วยเขาเคลียร์กับแฟนแล้ว ทว่าแม่สาวยืนยันคำเดิม ‘เลิกกันเถอะ’ นึกถึงคำนี้เขาแทบดิ้นทุรนทุราย ปวดหน่วงที่อกข้างซ้าย
เหนือไม่เคยรู้ว่าตำแหน่งหัวใจที่ชัดเจนอยู่ตรงไหน ทว่าวันนี้เขารู้ซึ้งแล้ว น้ำตาไหลลงอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว ยิ่งปาด ยิ่งไหล ปากสั่นระริก
“...มาๆ ให้กูแก้รอยสักตรงไหน”
เหนือพลิกคว่ำบนเตียงสำหรับสัก อีกฝั่งของเตียงเป็นผนังปูนเปลือยขัดมัน
ใกล้ชั้นวางอุปกรณ์เป็นโคมไฟตั้งพื้น ถัดไปเป็นหน้าต่างมีมู่ลี่ปิดทึบ ในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าไม่ใหญ่ไม่เล็ก เขาคุ้นชินกับที่นี่ดี
เป็นร้านสักที่มากับพี่ประจำ แต่พอพี่มีแฟนก็ไม่ยอมทิ้งแฟนพาน้องมาสัก วันนี้จึงมาคนเดียว
เหนือรั้งขอบกางเกงลงเล็กน้อย โชว์รอยสักชื่อคนรักภาษาอังกฤษตรงบั้นเอว
“นี่ไม่ใช่ฝีมือกูนี่”
“เธอสักให้ผม”
คนที่มีความชอบเป็นเอกลักษณ์ มักได้แฟนที่มีความชอบเหมือนกัน พายก็ชอบสัก เธอเรียนรู้ที่จะสักด้วยตัวเอง หนูทดลองรายแรกคือเหนือ
“งานหยาบมาก”
เพชรพูดอย่างไม่เกรงใจ เพราะดูท่าแล้วทั้งสอง ไม่น่ากลับมาคบกันอีก เท่าที่ฟังจากปากคนที่ตัวเล็กกว่ามากโข เหนือสูงร้อยเจ็ดสิบ
ปกติก็ผอมอยู่แล้ว หลังจากที่แฟนบอกเลิก ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์กว่าข้าวปลาไม่ยอมกิน ตอนนี้จึงผอมมาก จับตรงไหนก็เจอแต่กระดูก ยกเว้นแก้มก้นยังคงแน่นเปรี๊ยะ เพชรลองบีบๆ ดู
พยักหน้าคนเดียวให้กับความเต่งตึงของเนื้อคนหนุ่มสาว เหนือที่นอนคว่ำอยู่ไม่ได้สนใจ
มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน เพชรนอกจากชอบสักแล้ว ยังชอบเล่นกล้าม
เขาสามารถบีบแขนอีกคนให้หักได้ด้วยมือข้างเดียว เพชรบีบด้วยลูบด้วย ขอบกางเกงไหลลงต่ำเรื่อยๆ จากเห็นแค่บั้นเอว กลายเป็นเห็นทั้งก้น ความโค้งงอนดึงดูดสายตาคมกริบ เพชรลูบก้นงอนพลางกลืนน้ำลาย โคตรเนียน โคตรขาว แถมยังมีกลิ่นแป้งเด็กยี่ห้อยอดฮิต
“สักนกฟีนิกซ์ไหม ตรงนี้...” เพชรใช้นิ้วชี้ลูบขึ้นเนินก้นเป็นแนวยาวถึงกลางก้น “เป็นตัว...”
เพชรลูบลงมาถึงขาอ่อน “หาง...ว่าไง?”
“เฮียอยากสักรูปอะไรก็สักเลย ขอแค่ไม่เห็นชื่อของเธออีก เอาให้มิดเลยนะเฮีย!” เหนือย้ำ
“มิดคว*?” เพชรหยอกล้อ เหนือพลันหันมองเขาตาค้อน ดวงตาที่ฉ่ำน้ำไม่น่ากลัวสักนิด
น่าแกล้งอีกต่างหาก เพชรนั่งเก้าอี้ข้างเตียง สวมถุงมือสีดำ เติมสีสักใส่เครื่องสักแบบไร้สาย
“ถอดกางเกงออกให้หมด”
เหนือพลิกตัวนั่งบนเตียง ถอดกางเกงตรงหน้าช่างสัก เขาอยากให้ชื่อแฟนเก่าออกไปจากร่างกายเขาให้เร็วที่สุด เลยไม่สนใจสิ่งใด
อีกอย่างคนตรงหน้าเป็นผู้ชาย เขาจะกลัวหรืออายไปทำไม หนอนน้อยก็มีเหมือนกัน ขณะพลิกคว่ำ ขาสองข้างแยกออก เป็นท่วงท่าที่เลี่ยงไม่ได้ เพชรใช้จังหวะนั้น มองเข้าไปตรงกลาง
นัยน์ตาสีดำสะท้อนจีบสวย รอบข้างขาวจนไม่สามารถละสายตาได้ ช่วงเวลาแป๊บเดียวที่อีกคนพลิกคว่ำ มันนานราวกับผ่านไปเป็นชั่วโมง
“เหนือทำอะไรเกรงใจเฮียหน่อย!”
เหนือนึกว่าตนโดนดุที่ใช้เท้าเขี่ยกางเกงยีนและกางเกงในตกเตียง เขาพลิกหน้าไปอีกฝั่ง ไม่พูดอะไร นอนรอเข็มทิ่มแทง
เพชรพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก สุดท้ายก็พ่ายแพ้ “วันนี้เฮียสักให้ไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ เวลาเดิมสองทุ่มตรง เลยเวลาเฮียไม่สัก”
“วันนี้ไม่เลยเฮียก็ไม่สัก!”
เหนือไม่พอใจ เบียร์ที่ดื่มเข้าไปทำร่างกายร้อนรุ่ม นั่งบนเตียง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ด เพชรมองทุกการกระทำตาไม่กะพริบ
“นิสัยไม่ดี”
เหนือขมวดคิ้ว “อะไรคือนิสัยไม่ดี?”
เขาขึ้นเสียง คนห่ามๆ อย่างเขาไม่เคยกลัวใคร นิสัยเหมือนกับพี่ชายไม่มีผิด ที่เรียกเพชรว่าเฮีย เพราะเคารพในฝีมือการสัก รูปลายสักสุดเท่ที่ติดเต็มผนังทั่วห้อง ฝีมือคนตรงหน้าทั้งนั้น
เหนือไม่ได้อยากเป็นช่างสัก เขาชอบใช้เงินจ้างคนฝีมือดีสักให้มากกว่า
“รีบใส่กางเกง...???” ขณะเพชรก้มลงเก็บกางเกงให้เหนือ ไม่รู้อีกคนเมา หรืออยากมีเรื่องเหยียบไหล่เขาอย่างไม่รู้จักเด็กจักผู้ใหญ่
เหนือสิบเก้าปี เพชรสามสิบสอง ผ่านโลกมาเยอะกว่าเหนือเยอะ ล้มชายตัวใหญ่กว่ามาก็เยอะ แล้วนี่เหนือเป็นใครกัน ถึงกล้าทำแบบนี้!
เพชรจับข้อเท้าเหนือพลิก ดันกลับไปที่ขอบเตียง เหนือไม่ยอมแพ้ใช้อีกข้างถีบจึงโดนล็อกไว้ทั้งสองข้าง ในท่าถ่างขา และตั้งฉากเป็นตัวเอ็ม
“โอ๊ย!” เหนือร้องลั่น เมื่ออีกคนออกแรงกดข้อเท้าทั้งสอง ก่อนดึงเข้าหาตัว ทำให้ตอนนี้แผ่นหลังเหนือพิงผนัง ลำตัวเอียง ส่วนล่างอยู่พอดีกับเป้ากางเกงอีกคน เหนือไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามันตุง เพชรเป็นคนถ้าขึ้นแล้วสงบยาก หมายถึงตรงนั้น เขาจึงไล่เหนือกลับบ้าน แล้วจัดการตัวเอง
“จงดีใจซะ ที่กูไม่หักข้อเท้าของมึง เหนือกับใครก็เหนือเถอะ แต่อย่ามาเหนือกับกู!”
“ผมจ้างพี่สักนะ...รอมาหนึ่งอาทิตย์แล้วด้วย พอมาสักแล้วก็ไล่กันแบบนี้เหรอ?” เหนือเม้มปากแน่น ก่อนเอ่ย “ผมไม่ผิดนะ เฮียนั่นแหละผิด!”
“...เออกูผิด...อยากลองคบกับผู้ชายไหม”
“...” เหนือสะบัดหน้า นึกภาพตัวเองตอนคบกับผู้ชายไม่ออก “ใครเขาจะเอาผม...”
“กูนี่ไง” เพชรพูดแทรก เสียงดังฟังชัด เข็มสั้นนาฬิกาขยับผ่านขีดสีดำสั้น ยาว หมุนผ่านไปหนึ่งรอบ แล้วก็หมุนผ่านไปอีกรอบ
เหนือจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาดำที่สะท้อนเงาของตน เมื่อก่อนเขามาร้านนี้บ่อยมาก หลังๆ มีแฟน ติดเรียนจึงไม่ค่อยได้มา
จู่ๆ ก็มาขอคบกันมันแปลกเกินไป
“...ถ้าอยากจะคบกับผมเพราะแค่สงสารไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวอีกสักปีสองปีผมก็ดีขึ้นเอง” เหนือพูดพลางสะอื้น เพชรมอบจูบแสนอ่อนโยนบนเปลือกตา ไล่ลงกดจูบริมฝีปากบางเบาๆ
“ว่าไปมึงก็น่ารักนะเนี่ย รู้ไหมว่าทำให้กูของขึ้น จนกูก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้มันสงบ”
“ผมขอโทษที่เหยียบไหล่เฮีย”
“...อยากสักวันนี้ก็เฮียหนึ่งชั่วโมง รอได้ไหม”
“เฮียจะไปไหน”
“แข็งขนาดนี้ให้ไปไหน?”
“...” เหนือมองเป้าอีกฝ่าย
“หรือให้กูจัดการกับมึงดี?”
