บทที่ 6 #6 ง้อเมียถึงเช้า NC [จบคู่ไพร&น่าน]
หลังเรียนจบน่านกับไพรจัดพิธีหมั้นเล็กๆ ที่บ้าน ให้ญาติฝ่ายเจ้าบ่าว เจ้าสาวรับรู้ ค่าสินสอดเงินสดจำนวนสองแสน สร้อยคอทองคำสามบาท เงินไพรเป็นคนหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง ในระหว่างที่กำลังศึกษาและคบกับน่านตลอดเวลาเกือบสี่ปี
เขาทำงานพิเศษที่อู่ซ่อมรถแห่งหนึ่ง
ตอนนี้ก็ยังทำ แต่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าช่าง อนาคตไพรตั้งใจจะเปิดอู่ซ่อมรถเป็นของตัวเอง แต่ยังต้องหาทุนอีกจำนวนมาก
ส่วนสร้อยคอทองคำ น่านเป็นคนหา ระหว่างเรียน เขารับสักที่ห้อง และถึงบ้านลูกค้า
ลูกค้าช่วงแรกเป็นพวกเพื่อนนักเลงของเขากับไพร หลังๆ คนเริ่มรู้จักผลงานผ่านเฟส ติดต่อมาจ้างให้สักอยู่เรื่อยๆ รายได้ไม่ถึงกับรวย
แต่เลี้ยงปากเลี้ยงท้องสองชีวิตบวกกับเก็บด้วยได้อย่างสบาย งานหมั้นที่เรียบง่ายไม่มีอะไรมาก เสร็จงาน ตอนเช้าพวกเขาพากันย้ายไปอยู่ห้องเช่า ตั้งหลักปักฐานที่รังรักใหม่กันพักใหญ่
วันหนึ่งมีตังค์ค่อยไปซื้อบ้าน และเปิดร้านสักกับอู่ซ่อมรถใกล้กัน หน้าบ้าน พวกวัยรุ่นชอบแต่งรถมีหรือจะไม่ชอบรอยสัก พวกเขาวางแผนกันไว้แล้ว ตอนนี้แค่หาตังค์ เก็บเงิน และรอเวลา!
“พะ...ไพรพอแล้ว”
น่านเอนหลังพิงพนักเตียง ขาเรียวยาวแยกกว้าง เปิดทางให้คนตัวใหญ่แทรกอยู่กึ่งกลาง
ไพรเมื่อก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ต้น ร่างกายแข็งแรง กล้ามเนื้อแขนขา หน้าท้อง วีไลน์ เป็นมัดๆ
โครงหน้าคมสัน จมูกโด่งคลอเคลียบริเวณจุดซ่อนเร้นอย่างไม่รังเกียจ ก็เป็นผัวเมียกันมาเจ็ดปีกว่าแล้ว น่านแอบกลัวเลขเจ็ด
ใครๆ ก็พูดว่าเป็นเลขอาถรรพ์ คู่รักที่คบกันถึงเจ็ดปีอาจต้องเลิกรา ในหัวใจที่มีแต่ไพรกังวลจนนอนไม่หลับ กินไม่ได้มาหลายวัน
คบกันมานานใช่ว่ามีอะไรกันทุกวัน ช่วงหลังไพรไม่ทำเลยเป็นเดือน ไม่รู้แอบมีกิ๊กหรือเปล่า!
พอถามซักไซ้มากเข้า ก็จบด้วยการลากเขาขึ้นเตียง แบบนี้มันคนทำผิด แล้วใช้วิธีอื่นมากลบเกลื่อนหรือเปล่า?? น่านคิดไม่ตก
คิ้วเรียวขมวดแทบเป็นปม ทว่าปากบางกลับเผยอครางหวานหูไม่หยุด “อ๊า...อื้อ”
“ไม่ชอบเหรอ?”
พูดจบ ไพรก็ใช้ลิ้นร้อนเลียจีบสวย ก่อนดันลิ้นเข้าไปตวัดภายใน แล้วขยับเข้าๆ ออกๆ
ท่วงท่าแปลกใหม่เช่นนี้ ทำน่านทนไม่ไหว ผลักหัวอีกฝ่ายออกจากช่องทางสีสวยอย่างแรง ขณะจะหุบขา ไพรรูดซิปชุดหมีช่างสีน้ำเงินเข้มลงแล้วพรวดกายเข้าภายในมิดด้าม
น่านตัวโยกขึ้นลงทันที แผ่นหลังที่เอียงด้วยองศาแปลกประหลาด ยืดขึ้นเนื่องจากเจ็บแปลบ แต่วินาทีต่อมาก็เอียงงออีกครั้ง เพราะอีกฝ่ายดึงหมอนหนุนหัวลงมารองบั้นท้าย
เสียงเตียงโยกดังเป็นจังหวะ ภายในรังรักที่มีกันแค่สองคน “เลิกคิดว่ากูมีคนอื่นได้แล้ว”
ปั้กๆ ๆ
ไพรบดขยี้รูเล็กรุนแรง แก้มก้นที่ขาวผ่องแดงระเรื่อ ความเสียวซ่าน ทำให้เอวเล็กกระตุกจนน่าสงสาร แต่ไพรกลับเพิ่มแรงขยี้ช่องทางที่แสนหวงแหน เป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น
“เดือนหนึ่งเตงทำเค้าแค่ครั้งเดียว...” น่านกัดปาก ระงับความเสียววูบวาบที่ท้องน้อย “ไม่ให้คิดว่าไปเอากับคนอื่น แล้วให้คิดว่ายังไง”
“เฮอะ!” ไพรไม่ตอบ เร่งสะโพกเข้าออกถี่ยิบกระทั่งปลดปล่อย เขาพักหอบหายใจบนไหล่เล็ก ก่อนเงยหน้าจูบซ้ำๆ ที่แก้มขาว
น่านรู้สึกไม่เคลียร์ ทำหน้าตาย “ถ้าเจอคนที่ดีกว่า จะเลิกกันก็ได้นะ” พูดไปน้ำตาก็จะไหล
นอกจากอาถรรพ์เลขเจ็ด ยังมีเรื่องหมั้นอีก ในอินเทอร์เน็ต คนที่ผ่านประสบการณ์แบบนี้มาก่อน บอกว่าถ้าจะจัดงานหมั้นให้แต่งกันไปเลย
เพราะว่าคู่ที่แค่หมั้นอย่างเดียว มันไม่ได้แต่ง จากหัวใจที่ห่อเหี่ยวอยู่แล้ว หนักลงไปอีก
ผัวก็ไม่ค่อยทำการบ้าน ยิ่งเพิ่มความหดหู่เข้าไปอีก ผู้ชายกับผู้ชาย ลูกก็มีไม่ได้...ไพรคงเบื่อเขาแล้ว แถมลูกเจ้าของอู่ก็โคตรสวย
เขาเคยเจอตอนที่ไปหาไพรที่ทำงาน
“ฮึก! เดี๋ยวเค้าแก้รอยสักให้ แต่รอยสักที่อกของเค้า ขอไม่แก้นะ”
น่านกลั้นน้ำตาไม่ไหว ปล่อยโฮ
“...” ไพรพูดไม่ออก แต่สถานการณ์แบบนี้เขาเจอบ่อย เมียที่วันๆ ทำแต่งานสัก
เวลาสักก็ต้องใช้สมาธิสูง จึงไม่ค่อยได้พูดคุยกับใคร ส่วนเขาก็ตั้งใจทำงาน จนไม่ได้พาคนรักไปเที่ยว แต่ทั้งหมดที่เขาทำก็เพื่อน่าน
“เสร็จแล้วก็เอาออกไปสิ ฮึก...”
“น่าน...เราจะมีบ้านกันแล้วนะ”
“...” น่านชะงัก หลังหมั้นกันตั้งใจจะช่วยสามีเก็บเงินไว้จัดงานแต่ง และซื้อบ้านสักหลัง
ทว่างานที่ใช้ความคิดสูง แลกมาด้วยการกิน ถึงไม่มีเวลาไปซื้อกิน ก็โทรสั่งเอา
ยุคสมัยนี้ อยากเสียเงินก็แค่กดๆ ผ่านมือถือ ไม่ใช่แค่กิน เขายังเสริมจินตนาการด้วยต้นไม้
ไม่มีบ้านก็ปลูกมันในห้องเช่า ระเบียงหลังห้องที่แคบอยู่แล้ว ตอนนี้จึงไม่เหลือพื้นที่ให้เดิน ก้าวไม่ดีอาจสะดุดกระถางต้นไม้หัวแตกได้
“เรือนหอของเรา”
“...ไปดูบ้านมาแล้วเหรอ”
“อืม”
“หึ! ไปดูกับกิ๊กมาสิท่า!”
น่านผลักไพร อีกฝ่ายตัวแข็งราวกับก้อนหิน แต่เมื่อไพรรูดกายออกเกือบสุดลำ น่านพลันปวดหนึบในหัวใจ แต่แค่แป๊บเดียวก็ร้องลั่น
“อ๊ะ! ไพร...อื้อ”
ช่องทางโดนบดขยี้รุนแรงอีกครั้ง ไพรลากขาคนตัวเล็กกว่ามาขอบเตียง ขาข้างหนึ่งยันพื้น อีกข้างค้ำที่นอน ตอกตะปูเนื้อที่ใหญ่ขึ้นทุกวันรัว
น่านเริ่มอยู่ไม่สุข มือปัดป่ายถอดเสื้อคนตัวใหญ่ ชุดหมีช่วงบนกองอยู่ที่บั้นเอว น่านผงกหัวดูดเม้มซอกคอกำยำ แสดงความเป็นเจ้าของเต็มลำคอ ยาวลงมาถึงไหปลาร้า เนินอก
ทว่าส่วนนี้ไพรไม่ชอบให้ตนเล่น แต่ชอบเล่นของน่านมากกว่า หลังล็อกมือน่านไว้เหนือหัว ไพรดูดดึงยอดอกชมพู เหมือนคนที่ใช้ชีวิตอย่างกับวันนี้เป็นวันสุดท้าย ไม่นานมันก็บวมเป่ง
ราวกับเด็กสาววัยนมกำลังตั้งเต้า
“โลกไม่ได้หมุนรอบตัวมึง” ไพรพูดพลางเย็บคนใต้ร่าง ริมฝีปากไล่ขบผิวขาวเนียนนุ่ม
น่านไม่รู้หรอก ว่ายิ่งโตยิ่งหล่อเหลา จนเขาหลงหัวปักหัวปำ วันๆ คิดถึงแต่เมีย
ลูกสาวเจ้าของอู่จะสวยและยั่วยวนแค่ไหนไพรก็ไม่สนใจ คิดแต่ว่าต้องมีบ้าน ได้มีพื้นที่ให้เมียปลูกต้นไม้ เลี้ยงแมว กับเปิดร้านสัก
“แต่กูหมุนอยู่รอบตัวมึง”
ไพรพลิกคนใต้ร่างให้นอนคว่ำ โดยที่ส่วนล่างไม่แยกจากกัน น่านยกขาที่ต่ำกว่าเข่าขึ้น ตัวราบอยู่บนเตียง ไพรโถมตัวลงกระแทกเน้นๆ
หนึ่งนาทีต่อมาก็ยกบั้นท้ายกลมงอนขึ้น ตีก้นแดงระเรื่อสามที แล้วตอกคนที่โก้งโค้งส่ายก้นให้ไม่หยุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อ ทำให้ทั้งสองโคตรมีความสุข ไม่นานก็สุขสมพอกัน
ไพรทิ้งตัวนอนทับคนใต้ร่าง “ที่เค้าไม่ทำทุกวันเมื่อแต่ก่อน เพราะเห็นเมียทำงานหนัก กลัวเมียเหนื่อย เลยไม่อยากรบกวน”
“...” น่านยังไม่อยากเชื่อ
“หัวใจดวงนี้มีแต่มึง สาวคนไหนก็มาแย่งไปไม่ได้ และก็บ้านเค้าพาแม่ไปช่วยดู ตอนนี้เล็งไว้สามสี่หลัง รอให้เมียเป็นคนตัดสินใจ”
เขาแค่ให้แม่ช่วยเลือกหมู่บ้านกับช่วยดูบ้านที่อยู่แล้วน่าจะร่มเย็นเป็นสุข ส่วนจะซื้อไหม
ต้องให้เมียมาตัดสินใจด้วยตัวเอง
“รักน่านฉิบหาย”
“ฉิบหาย??”
คนตัวเล็กตั้งท่าโกรธอีกแล้ว ง้อเมียสำหรับไพรไม่ยากหรอก ก็แค่จัดให้คนขี้อยาก ยันเช้า
“พี่ไพรจะลาออกจริงๆ เหรอคะ”
แม่สาวสวยใส่เสื้อสายเดียว กางเกงขาสั้น ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไพรยอมรับว่าลูกสาวเจ้าของอู่ดูดีมาก ไปเป็นนางแบบ ดาราได้เลย
“เมียพี่มันขี้หึง เลยต้องไปทำงานใกล้ๆ ให้เขาได้เห็นหน้าทุกวันทุกเวลา” ไพรพูดด้วยความภาคภูมิใจ คนหล่อยิ้มปากแทบฉีก
“พี่รักเขาจังเลยนะคะ”
“รักมาก ทั้งชีวิตนี้ขอมีแค่เขา...เดือนหน้าพี่จะแต่งงานแล้วนะ เราเองสวยๆ แบบนี้ หาใครสักคนที่รักเราจริงๆ ไว้ข้างกายเถอะ”
“เพราะชีวิตคนเรามันสั้น และคงไม่มีความสุขใดเท่ากับการที่ได้ใช้ทุกช่วงเวลากับคนที่รักเรา และเรารักเขาอีกแล้ว”
“เจ็บไหม?”
“ไม่เจ็บ...แต่เสียวมาก”
น่านที่เขมือบเอ็นกายไพรไว้ในกาย เงยหน้าจากแผ่นอกด้านขวา จ้องตาคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง
ด้านในร้านสักที่กำลังเปิดตัวเร็วๆ นี้
น่านกดปิดเครื่องสัก ใช้เจลทารอยสักใหม่ ขณะขยับตัว ส่วนล่างพลันเสียดสีกันไปมา
“เค้าสักวันเดือนปีที่เราแต่งงานกันเสร็จแล้วนะ” น่านพูดเสียงหวาน ที่อกเขาก็มี
“ครับ...” ไพรสอดมือเข้าใต้เสื้อลูบแผ่นหลังบาง “งั้นเตงก็ขย่มสิ...ฮืมม...แบบนั้นแหละที่รัก”
“ไพร”
“หืม?”
“เค้าจะออกแล้ว” น่านขย่มรัว
“ไพร...อื้อ...อ๊า เค้า ระ...รักเตงนะ อ๊าา!”
น่านปล่อยพรวดเต็มแผ่นท้องกำยำ หอบหายใจไม่นานก็ครางเสียงหลง เนื่องจากถึงตาไพรจัดหนักจัดเต็มบ้างแล้ว...
------- จบบริบูรณ์
