บทที่ 1 Intro [1]
Black scorpion special 1
มาเฟียปิดบัญชีรัก1
Intro
ห้องประชุม
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูห้องประชุมดังแทรกขึ้นมาระหว่างการประชุมประจำสัปดาห์ทำให้หัวหน้าฝ่ายบัญชีอย่าง ‘คุรุกิ’ ที่กำลังรายงานผลประกอบการของธุรกิจในเครือของแบล็กสกอร์เปี้ยนประจำไตรมาสแรกจำต้องหยุดชะงักการรายงานลงในทันที
เธอและทุกคนในห้องประชุมพร้อมใจกันมองไปที่บานประตู ก่อนจะเหลือบสายตามองกลับไปที่ ‘โอยามะ’ เจ้าของตำแหน่งประธานแบล็กสกอร์เปี้ยน ผู้ชายที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะประชุม ด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย
เสียงถอนหายใจหนักๆ ของโอยามะบ่งบอกว่าเขารู้สึกไม่ชอบใจที่ถูกขัดจังหวะ แต่อีกใจกลับคาดเดาได้ว่าคงเป็นเรื่องจากคนด้านนอก คงจะต้องเป็นเรื่องด่วนที่สำคัญ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครหน้าไหนกล้ามาขัดจังหวะในการประชุมของเขาแน่
“เข้ามา”
แม้ลางสังหรณ์จะบอกว่าไม่ใช่เรื่องดี แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะสามารถปฏิเสธการรับรู้ได้
สิ้นเสียงอนุญาตจากผู้ที่มีอำนาจสูงสุด บานประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดเข้ามาโดย ‘ริโกะ’ ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามา สีหน้าและท่าทางของเธอในเวลานี้ไม่สู้ดีนัก และถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดหรือรายงานเหตุผลที่ทำให้เธอกล้าเดินมาขัดขวางการประชุมออกมา แต่นั่นก็มากพอจะเพิ่มเติมน้ำหนักให้กับลางสังหรณ์ของโอยามะได้ดี
“ปิดประชุม เอาไว้ฉันจะเรียกประชุมใหม่อีกที” โอยามะสั่งออกไปด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดก่อนจะปิดแฟ้มสีดำตรงหน้าลงในฉับพลัน ดวงตาคมคายวาววับช้อนมองเด็กผู้หญิงตรงหน้าที่เดินเข้ามาด้วยเหตุผลบางอย่างที่อีกไม่กี่นาทีเขาคงจะได้รู้ ในมือเล็กๆ ของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลและจับมันเอาไว้แน่น สายตาที่เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองเขามีประกายของความว้าวุ่นใจฉายชัดออกมา
ริโกะคือเด็กผู้หญิงที่เขารับซื้อมาจากนักพนัน ซึ่งก็คือพ่อกับแท้ของเธอตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน เธอทำงานตอบแทนให้กับเขามานานนับตั้งแต่วันนั้น นั่นทำให้เขามั่นใจว่าเธอไว้ใจได้ และเพราะเหตุผลนี้เขาถึงได้ยังนั่งนิ่งเพื่อรอฟังเหตุผลของเธออย่างพยายามที่จะใจเย็น
“มีอะไร” โอยามะเอ่ยปากถามหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันออกไปจากห้องประชุมจนหมด เหลือเพียงตัวเขา ริโกะ และ ‘คิราวะ’ บอดี้การ์ดคนสนิทของเขาเท่านั้นที่ยังคงอยู่ภายในห้อง
“เอ่อ คือว่า...”
ท่าทีอึกอักของริโกะทำให้ก้อนเนื้อในอกของโอยามะเริ่มเต้นหนักขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเห็นว่าเธอกำลังมองหน้าเขาสลับกับมองไปที่คิราวะและแสดงอาการประหม่าออกมาชัดเจน มันก็ยิ่งทำให้เขารับรู้ได้ถึงสัญญาณอันตราย
“คือว่าเมื่อครู่นี้ริโกะลงไปข้างล่างแล้วบังเอิญเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณหกขวบ มีท่าทางลับๆ ล่อๆ ไม่น่าไว้ใจ ริโกะก็เลยเดินเข้าไปถามว่ามาหาใครค่ะ เด็กคนนั้นมองริโกะด้วยสายตาหวาดๆ ก่อนจะยัดเอกสารนี่ใส่มือริโกะมา จากนั้นก็วิ่งหนีไปเลยค่ะ” ริโกะอธิบายพร้อมกับเดินเข้าไปวางซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของเธอลงบนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆ ดันมันส่งให้กับโอยามะด้วยมือเล็กๆ ที่กำลังสั่นระริก
โอยามะเหลือบมองซองเอกสารนั่นอย่างไม่คิดจะไว้ใจ เขาสังเกตได้ถึงความผิดปกติทันทีที่เห็นว่าด้านหน้าซองเอกสารนั่นไม่มีข้อความที่เขียนจ่าหน้าหรือระบุผู้รับ
ตุ้บ!
“ริโกะขอโทษค่ะคุณโอยามะ”
ยังไม่ทันที่โอยามะจะได้เอื้อมมือไปหยิบเอกสารนั่นขึ้นมา ริโกะก็คุกเข่าลงตรงหน้าแล้วเอ่ยปากบอกด้วยเสียงสั่นเครือ
ความแปลกใจก่อตัวขึ้นในอกของโอยามะในฉับพลันอีกครั้ง เขาหันไปสบตากับคิราวะครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปหยิบซองเอกสารนั่นขึ้นมา แล้วดึงเอกสารด้านในออกมาตรวจดู
คำถามที่เกิดขึ้นทันทีที่เห็นว่าริโกะคุกเข่าลงตรงหน้า ไม่ใช่เรื่องที่เธอกล้าเปิดซองเอกสารนั่นก่อนจะนำมันมาให้เขา ด้วยเหตุผลอย่างที่บอกว่าด้านหน้าซองเอกสารไม่ได้จ่าหน้าหรือระบุตัวผู้รับ ดังนั้นการที่เธอจะเปิดมันออกเพื่อตรวจดูของหรือเอกสารที่อยู่ด้านใน ก่อนจะส่งถึงมือเขาจึงถือเป็นเรื่องหน้าที่และเป็นสิ่งที่เธอสมควรทำ ดังนั้นจึงเหลือเหตุผลอีกเพียงเรื่องเดียวที่มันผิดปกติ นั่นก็คือ...
“ตามคัตซึมาพบฉันเดี๋ยวนี้” โอยามะสั่งออกไปในขณะที่สายตายังคงจ้องมองเอกสารในมือราวกับอยากจะอ่านมันให้ทะลุปรุโปร่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูเยียบเย็นกว่าปกติ ซึ่งมันแฝงเอาไว้ด้วยความอันตราย
คิราวะก้มหัวรับคำสั่งก่อนจะรีบเดินออกไปตาม ‘คัตซึ’ หัวหน้าแผนกไอทีของแบล็กสกอร์เปี้ยนในทันที
จากประสบการณ์การทำงานของคิราวะที่ทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้กับโอยามะมานาน มันทำให้เขาพอจะคาดเดาถึงเหตุผลที่โอยามะต้องการจะพบตัวคัตซึได้ตั้งแต่แรก ซึ่งเหตุผลก็คงหนีไม่พ้นเรื่องการสั่งให้คัตซึตรวจเช็คกล้องวงจรปิดที่ถูกติดตั้งไว้รอบตึกแบล็กทาวน์ทุกตัว เพื่อตามหาตัวเด็กผู้ชายที่เป็นคนนำเอกสารมาส่งให้ริโกะ รวมไปจนถึงการค้นหาเบาะแสอย่างอื่นเพิ่มเติมจากภาพเหล่านั้น
