บทที่ 10 EP 01 คนไม่มีสิทธิ์ [8]

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังจนฉันสะดุ้งทั้งที่ยืนอยู่ห่างจากประตูไม่ถึงสองก้าว

ต้องรีบเอื้อมมือไปเปิดประตูเพราะดันเผลอกดล็อกเอาไว้เมื่อครู่

“ล็อกประตูทำไม”

โอยามะถามเสียงขุ่น

“มือไปโดนน่ะ

ไม่ได้ตั้งใจ” ฉันตอบยิ้มๆ

ก่อนจะเดินมาที่โต๊ะหนังสือแล้ววางกระเป๋าเป้เอาไว้บนนั้น

ส่วนโอยามะก็เดินไปนั่งลงที่ปลายเตียง เขากำลังดึงเนกไทออกจากคอเสื้อ

แต่สายตากลับมองมาที่ฉันเป็นระยะๆ

“นายมีอะไรก็พูดมาเถอะโอยามะ

เอาแต่มองแบบนี้ฉันอึดอัด”

ฉันตัดสินใจพูดเมื่อรู้สึกว่าทนต่อสายตากดดันของเขาไม่ไหว

ซึ่งก็เป็นการคาดเดาที่ถูกอีกเหมือนเคย และถ้าให้ฉันเดาต่อ

ฉันคิดว่าฉันก็น่าจะยังเดาถูกอีกเหมือนเคยว่าโอยามะจะพูดอะไร

“อาทิตย์หน้าฉันต้องไปงานเลี้ยงของกระเรียนทองกรุ๊ป”

นี่ถ้าฉันเสี่ยงโชค

ก็คงได้ดวงดีไม่ใช่เล่น

“อืม”

“ฮานะ”

“ฉันรู้โอยามะ ฉันรู้”

ฉันพยายามบอกอย่างเข้าใจ

ถึงเบื้องหน้ากระเรียนทองกรุ๊ปจะยังปีกกล้าขาแข็ง

แต่เบื้องหลังนั้นมันเป็นของแบล็กสกอร์เปี้ยนไปตั้งนานแล้ว

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่โอยามะจะต้องไปร่วมงานเลี้ยงของฝั่งกระเรียนทองกรุ๊ปบ้าง

ซึ่งต่อหน้าก็อาจไปในฐานะแขก แต่แท้จริงแล้วเขาไปในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่

หรือประธานกระเรียนทองกรุ๊ปต่างหาก

“ขอบคุณที่เข้าใจ”

“ถ้าฉันอยากจะขอไปกับนายด้วยจะได้รึเปล่า”

ฉันลองเสี่ยงที่จะถามออกไป

แม้มันจะเป็นอีกหนึ่งคำถามที่ฉันรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่าไม่มีทาง

ซึ่งก็จริงทันทีที่ฉันถามจบ โอยามะมองหน้าฉันกลับมานิ่งๆ

เพียงแค่นั้นมันก็มากพอจะยืนยันแล้วว่าฉันไม่มีสิทธิ์

“ไม่เป็นไร

ฉันรอนายกลับมาก็แล้วกัน”

“ไม่ต้องรอ”

“วะ ว่าไงนะ”

“ฉันหมายถึงฉันอาจจะกลับดึกน่ะ”

ทำไมยิ่งคุยกับเขาฉันก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีนะ

“ฉันจะรีบเคลียร์ปัญหาทั้งหมดให้จบ

ฉันสัญญา” โอยามะบอกอย่างมั่นใจแล้วลุกขึ้นมาเพื่อกอดฉันเอาไว้อีกครั้ง

“ฉันจะอยู่เพื่อปกป้องเธอตลอดไป”

ไม่เคยมีครั้งไหนที่คำสัญญาของเขาจะทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัวได้เท่าครั้งนี้เลย

คำว่าตลอดไป มันนานแค่ไหนกันนะโอยามะ...

บทก่อนหน้า
บทถัดไป