บทที่ 10 EP 01 คนไม่มีสิทธิ์ [8]
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูห้องดังจนฉันสะดุ้งทั้งที่ยืนอยู่ห่างจากประตูไม่ถึงสองก้าว
ต้องรีบเอื้อมมือไปเปิดประตูเพราะดันเผลอกดล็อกเอาไว้เมื่อครู่
“ล็อกประตูทำไม”
โอยามะถามเสียงขุ่น
“มือไปโดนน่ะ
ไม่ได้ตั้งใจ” ฉันตอบยิ้มๆ
ก่อนจะเดินมาที่โต๊ะหนังสือแล้ววางกระเป๋าเป้เอาไว้บนนั้น
ส่วนโอยามะก็เดินไปนั่งลงที่ปลายเตียง เขากำลังดึงเนกไทออกจากคอเสื้อ
แต่สายตากลับมองมาที่ฉันเป็นระยะๆ
“นายมีอะไรก็พูดมาเถอะโอยามะ
เอาแต่มองแบบนี้ฉันอึดอัด”
ฉันตัดสินใจพูดเมื่อรู้สึกว่าทนต่อสายตากดดันของเขาไม่ไหว
ซึ่งก็เป็นการคาดเดาที่ถูกอีกเหมือนเคย และถ้าให้ฉันเดาต่อ
ฉันคิดว่าฉันก็น่าจะยังเดาถูกอีกเหมือนเคยว่าโอยามะจะพูดอะไร
“อาทิตย์หน้าฉันต้องไปงานเลี้ยงของกระเรียนทองกรุ๊ป”
นี่ถ้าฉันเสี่ยงโชค
ก็คงได้ดวงดีไม่ใช่เล่น
“อืม”
“ฮานะ”
“ฉันรู้โอยามะ ฉันรู้”
ฉันพยายามบอกอย่างเข้าใจ
ถึงเบื้องหน้ากระเรียนทองกรุ๊ปจะยังปีกกล้าขาแข็ง
แต่เบื้องหลังนั้นมันเป็นของแบล็กสกอร์เปี้ยนไปตั้งนานแล้ว
ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่โอยามะจะต้องไปร่วมงานเลี้ยงของฝั่งกระเรียนทองกรุ๊ปบ้าง
ซึ่งต่อหน้าก็อาจไปในฐานะแขก แต่แท้จริงแล้วเขาไปในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่
หรือประธานกระเรียนทองกรุ๊ปต่างหาก
“ขอบคุณที่เข้าใจ”
“ถ้าฉันอยากจะขอไปกับนายด้วยจะได้รึเปล่า”
ฉันลองเสี่ยงที่จะถามออกไป
แม้มันจะเป็นอีกหนึ่งคำถามที่ฉันรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่าไม่มีทาง
ซึ่งก็จริงทันทีที่ฉันถามจบ โอยามะมองหน้าฉันกลับมานิ่งๆ
เพียงแค่นั้นมันก็มากพอจะยืนยันแล้วว่าฉันไม่มีสิทธิ์
“ไม่เป็นไร
ฉันรอนายกลับมาก็แล้วกัน”
“ไม่ต้องรอ”
“วะ ว่าไงนะ”
“ฉันหมายถึงฉันอาจจะกลับดึกน่ะ”
ทำไมยิ่งคุยกับเขาฉันก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีนะ
“ฉันจะรีบเคลียร์ปัญหาทั้งหมดให้จบ
ฉันสัญญา” โอยามะบอกอย่างมั่นใจแล้วลุกขึ้นมาเพื่อกอดฉันเอาไว้อีกครั้ง
“ฉันจะอยู่เพื่อปกป้องเธอตลอดไป”
ไม่เคยมีครั้งไหนที่คำสัญญาของเขาจะทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัวได้เท่าครั้งนี้เลย
คำว่าตลอดไป มันนานแค่ไหนกันนะโอยามะ...
