บทที่ 11 EP 02 เป้าหมายที่ชัดเจน [1]
Riko’s part :
Blakcino
แบล็กซิโน
“ไม่เป็นไรค่ะ ริโกะรอได้
คุณคิราวะขับรถดีๆ นะคะ”
ฉันกรอกเสียงลงไปตามสายก่อนจะกดวางแล้วรีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า
แม้ใจจริงไม่ได้อยากจะรีบวางสายจากคุณคิราวะ
แต่เพราะหางตาเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงมาทางนี้ฉันก็เลยจำใจต้องรีบวาง
ฉันไม่อยากให้เขาหาเรื่องมาว่าฉันคุยโทรศัพท์ในเวลางานหรอก
เบื่อจะเถียงด้วย
“นี่เวลางานไม่ใช่รึไง”
คิดอะไรผิดซะที่ไหนกันล่ะ!
ฉันถอนหายใจเซ็งๆ
ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองไดสึเกะนิดหน่อยแล้วพยายามจะเดินเลี่ยงออกมา
ปกติแล้วฉันก็ไม่ได้อยากจะเสียเวลากับเขาอยู่แล้ว
ยิ่งหลังจากวันที่ถูกเขาสั่งให้เรียกเขาว่าคุณ ฉันก็ยิ่งไม่อยากจะพูดด้วย
หมับ!
“ปล่อยฉันนะ”
ฉันร้องบอกแล้วสะบัดตัวเองออกจากฝ่ามือหนาๆ ของไดสึเกะทันที
ถอยห่างจากเขาหลายก้าวเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างเราเอาไว้เพราะไม่อยากให้เกิดปัญหา
ฉันรู้หรอกว่าถ้าระหว่างเรามีปัญหาขึ้นมา ทั้งฉันและเขาน่าจะเดือดร้อนไม่ต่างกัน
ซึ่งสำหรับคนอย่างไดสึเกะ อาจจะมองว่ามันเป็นความท้าทาย แต่สำหรับฉัน
ฉันคิดว่าปัญหาเหล่านั้นมันน่ารำคาญ
“เมื่อกี้นี้เธอพูดว่าอะไร”
ไดสึเกะแสร้งถาม ยิ่งหันกลับมาเห็นว่าเขายิ้มเจ้าเล่ห์ฉันก็ยิ่งอยากจะหนีไปให้ไกล
แต่ไม่รู้ต้องทำยังไงในเมื่อคุณโอยามะสั่งให้มาทำงานที่นี่
ฉันขบฟันแน่น
ก้มหน้าลงต่ำพลางค่อยๆ ผ่อนลมหายใจระบายความร้อนในอกออกมาอย่างนึกเซ็ง
ก่อนจะต้องเงยหน้ากลับขึ้นไปสบตากับไดสึเกะอีกครั้งแล้วฉีกยิ้มประชดใส่
“ขอโทษค่ะคุณไดสึเกะ”
“หึ คิดว่าจะแน่”
เพราะเขาเป็นแบบนี้ยังไงล่ะ
ฉันถึงไม่อยากจะพูดด้วย
“มีอะไรให้ริโกะรับใช้เหรอคะถึงได้เสียเวลาเดินมาถึงนี่”
ฉันยังต้องแสร้งถามต่อ ไดสึเกะเหยียดยิ้มใส่ฉันนิดหน่อย
ก่อนที่เขาจะยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา
“อีกยี่สิบนาทีถึงจะหมดเวลางาน”
ฉันรู้นะว่าเขาต้องกำลังหาวิธีแกล้งฉันอยู่แน่ๆ
เลย ยิ่งทำงานกับเขามากขึ้นเท่าไหร่
ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าเขากับคุณโอยามะต่างกันโดยสิ้นเชิง คุณโอยามะออกจะเคร่งขรึม
ตั้งอกตั้งใจทำงานและใช้เหตุผลเป็นที่ตั้ง
แต่กับไดสึเกะน่ะเหรอ
ฉันคิดว่าเขาหาแก่นสารอะไรในตัวเองไม่ได้เลยสักนิดเดียว
มีเพียงเรื่องเดียวที่คนอย่างเขาสนอกสนใจและให้ความสำคัญนั่นก็คือ...ผลประโยชน์
“ค่ะ
คุณไดสึเกะจะให้ริโกะทำอะไรก็รีบๆ สั่งนะคะ หมดเวลางานแล้วริโกะจะรีบกลับไปพักผ่อน”
“ตามฉันมา”
ไดสึเกะออกคำสั่งในทันที พูดจบเขาก็เดินนำฉันออกไป
ทำเหมือนว่าตั้งใจจะเดินมาสั่งฉันแบบนี้อยู่แล้วตั้งแต่ต้น
ฉันมองตามแผ่นหลังของไดสึเกะออกไปด้วยความสงสัย
สองเท้าจำต้องก้าวตามเขาออกมาทั้งที่ยังงงๆ กับหน้าที่ของตัวเอง
วันนี้ฉันมั่นใจว่าฉันทำงานครบหมดทุกอย่างแล้วนี่นา หรือว่าฉันจะทำอะไรพลาด เอ๊ะ!
หรือว่าฉันลืมทำอะไรไปรึเปล่านะ
