บทที่ 142 EP 19 ของขวัญที่รอคอย [7]

“กินๆ แต่...”

ท่าทางลังเลของไดสึเกะเริ่มทำให้ฉันหงุดหงิดใจมากขึ้นทุกที

ยิ่งเห็นว่าเขายกกล่องข้าวขึ้นมาแล้วทำจมูกฟุดฟิดๆ

ดมข้าวปั้นฝีมือฉันราวกับว่ามันมีกลิ่นประหลาด ฉันก็ยิ่งอยากจะแย่งมันคืนมา

แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย

“ไม่ต้องกินแล้วไดสึเกะ”

“ฉันว่ากลิ่นมันแปลกๆ

นะนามิ”

“ก็ถ้า...”

“ใจเย็นๆ สิ ฉั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ