บทที่ 200 EP 27 บาดแผลและความอบอุ่น [3]

เฮ้อ~

“สวัสดีค่ะคุณลุง”

ฉันจำใจยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูแล้วกรอกเสียงประหม่าของตัวเองลงไป

จะว่าไปคุณลุงก็ไม่เคยดุฉันหรอกนะ

จะมีก็แค่สายตาของเขาที่เวลามองมาทีไรก็มักจะมีรังสีของความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาทุกที

และนั่นแหละที่มันคงทำให้ฉันรู้สึกเกร็งไปหมดทุกครั้งที่เราเจอกัน

[สบายดีใช่มั้ย]

เอ่อ

ฉันค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ