บทที่ 202 EP 27 บาดแผลและความอบอุ่น [5]

“ไดสึเกะ

ฉันหิวแล้ว” ฉันแกล้งตะโกนบอกพลางเร่งฝีเท้าเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน

แต่ว่าเดินมาจนถึงห้องอาหารแล้ว ฉันกลับไม่เห็นไดสึเกะแม้แต่เงา

“ไดสึเกะ นายอยู่ไหนน่ะ”

ฉันพยายามตะโกนเรียกไดสึเกะอยู่อีกหลายครั้ง

แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาสักนิด เดินขึ้นมาจนถึงชั้นสองแล้ว

พยายามมองหาเขาจนทั่วแล้วก็ไม่เจอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ