บทที่ 3 EP 01 คนไม่มีสิทธิ์ [1]
EP 01
คนไม่มีสิทธิ์ [1]
Hana’s part :
“ริโกะ ได้ยินฉันมั้ย”
“หะ หา! โทษที เมื่อกี้เธอว่าไงนะฮานะ” ริโกะหันกลับมาถามฉันด้วยสีหน้าตกใจ มิหนำซ้ำยังสะดุ้งสุดตัวพลอยทำให้ฉันตกอกตกใจตามเธอไปด้วยอีกคน แต่นั่นก็หมายความว่าเมื่อครู่เธอไม่ได้สนใจฟังในสิ่งที่พูดกับเธอเลยสักนิดน่ะสิ
“ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก” ฉันบอกยิ้มๆ แล้วตั้งใจจะหันหน้ากลับมาอีกทาง ท่าทางของริโกะในตอนนี้ดูแปลกๆ เหมือนเธอกำลังมีเรื่องไม่สบายใจบางอย่าง ซึ่งถึงฉันจะอยากรู้ว่าเธอไม่สบายใจเรื่องอะไร แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเสียมารยาทถามเธอหรอก เพราะบางทีมันอาจเป็นเรื่องส่วนตัวที่เธอไม่อยากเล่าก็ได้
ตอนนี้ฉันกับริโกะกำลังยืนรอคิราวะอยู่ที่หน้าตึกน่ะ วันนี้เป็นวันสอบปลายภาคเรียน พวกเราก็เลยเลิกก่อนเวลา แต่คิดว่าอีกไม่นานคิราวะก็น่าจะถึงแล้ว เพราะไม่ว่าเราจะเลิกช้าหรือเร็ว เขาก็ไม่เคยมาผิดจากเวลาที่บอกเอาไว้หรอก
“นี่ เธออย่างอนฉันเลยน่า เมื่อกี้นี้เธอพูดอะไรนะ พูดอีกทีสิ ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจฟัง” ริโกะพยายามง้อ เธอเขย่าแขนฉันเบาๆ แล้วตบท้ายด้วยการฉีกยิ้มกว้างๆ จนดวงตาทั้งสองข้างของเธอหยีลง
“ฉันไม่ได้งอนเธอสักหน่อย แต่แค่คิดว่าช่วงนี้เธอดูแปลกๆ ท่าทางเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจน่ะ มีอะไรเล่าให้ฉันฟังได้นะ”
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ฉันว่าถ้าฉันไม่ถามมันก็อาจจะดูแล้งน้ำใจเกินไปหน่อย ยังไงซะเราก็เป็นเพื่อนกันนี่นา
“ไม่นี่ ไม่มีเรื่องอะไรเลย ฉันสบายใจมาก ช่วงนี้ฉันกินอิ่มนอนหลับทุกวัน” ริโกะรีบบอก
“อ้าว ไหนเมื่อเช้าเธอบอกฉันว่าเมื่อคืนเธอฝันร้ายจนสะดุ้งตื่นมาตอนตีสอง แล้วก็นอนไม่หลับอีกเลยล่ะ”
“อ๋อยยย~~~” แล้วริโกะทำหน้าเหี่ยวใส่เมื่อถูกฉันจับได้
“เฮ้อ ช่างเถอะ ถ้าเธอไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ฉันก็แค่ถามไปอย่างนั้นเองเผื่อว่าพอจะช่วยอะไรได้ เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย ก็บอกฉันได้นะ เราเป็นเพื่อนกัน มีอะไรก็ต้องช่วยกัน” ฉันบอกทิ้งท้ายด้วยความหวังดี ไม่รู้ว่าฉันคิดมากไปเองรึเปล่าที่รู้สึกว่าช่วงนี้ริโกะดูเหม่อลอยบ่อยๆ เวลาฉันเรียกก็ต้องเรียกอยู่ตั้งหลายครั้งกว่าที่เธอจะได้ยิน
“ขอบใจนะฮานะ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมีเลย” ริโกะบอกอย่างนั้น ซึ่งสำหรับฉันแล้ว เธอเองก็เป็นเพื่อนที่ดีกับฉันมากที่สุดคนหนึ่งเหมือนกัน ถ้าไม่นับรวมริวที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเบอร์หนึ่งของฉัน ฉันก็ยกตำแหน่งเบสเฟรนด์ให้ริโกะนี่แหละ
“คุณคิราวะมาพอดี” ริโกะรีบบอก ไม่กี่วินาทีต่อมารถยนต์สีดำที่คุ้นตาจะแล่นมาจอดตรงหน้า
คิราวะรีบก้าวลงจากรถแล้วเดินอ้อมตัวรถมาเพื่อทำหน้าที่เปิดประตูรถให้ฉัน ส่วนริโกะก็เดินไปเปิดประตูรถด้านหน้าด้วยตัวเอง เราต่างคนต่างเข้าไปนั่งประจำที่ของตัวเองเหมือนที่ทำอยู่เป็นประจำทุกวัน
“วันนี้ฉันอยากไปแบล็กทาวน์ก่อน” ฉันบอกจุดหมายปลายทางเมื่อคิราวะกลับเข้ามานั่งประจำที่คนขับเหมือนเดิม
โดยปกติแล้วหลังจากเลิกเรียน คิราวะจะมีหน้าที่ขับรถมารับฉันกลับจากโรงเรียนแล้วพาฉันกลับไปส่งที่แบล็กไลฟ์ ซึ่งถ้าโอยามะไม่ได้ติดงานหรือมีงานด่วนที่ต้องรีบทำให้เสร็จในวันนั้นๆ เขาก็จะมารับฉันด้วยเสมอ แต่ถ้าต้องทำงาน เขาก็จะอยู่สะสางงานก่อนแล้วเราค่อยกลับไปเจอกันที่คอนโด แต่ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าเขาน่าจะงานยุ่ง เพราะถึงเขาจะกลับถึงคอนโดในเวลาเดิม เรานั่งกินข้าวเย็นและเข้านอนพร้อมกันเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกและสังเกตมาตลอดในช่วงระยะเวลาเกือบสองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็คือเขามักจะลุกออกไปนั่งทำงานต่อในช่วงกลางดึกที่เขาคิดว่าฉันหลับไปแล้ว พอรู้ว่าเขาต้องทำงานหนักขนาดนี้ฉันก็อดจะรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้
“ได้ครับคุณฮานะ” คิราวะรับคำสั่งก่อนจะออกรถ เขาไม่กล้าขัดคำสั่งของฉันหรอก ถึงจะไม่ได้เต็มใจทำตามเท่าไหร่นักก็ตามที
