บทที่ 6 BLUE 5 | อิสรภาพจ๋า เรน่ามาแล้ว~!
ภูเก็ต, ประเทศไทย
'ตึกๆ ตึกๆ'
เรน่าวิ่งนำสาวใช้ผ่านจุดผู้โดยสารขาเข้าด้วยความตื่นเต้น จิตใจของลูกสาวมาเฟียวัยยี่สิบสามอยู่ไม่สุข นับตั้งแต่มองจากหน้าต่างเครื่องบินเห็นหาดสีขาวและทะเลสีครามขณะที่เครื่องบินกำลังแลนด์ดิ้ง
ผมสีบลอนด์ถูกทำเป็นทรงสเปซบันก้อนกลมสองก้อนน่ารัก สวมแว่นกันแดดทรงหัวใจสีชมพูช่วยรักษาดวงตาสีอ่อน เมื่อต้องเผชิญกับแสงแดดสุดร้อนแรงของเมืองไทย
แต่แดดที่ว่าแรงยังไม่เท่าความร้อนแรงของเรน่า เออร์วินโต รูซโซ ชุดเสื้อยืดสีขาวบางจนเห็นบิกินีสีชมพูซุกซ่อนข้างในกาย กับกางเกงยีนสั้นเกือบเห็นแก้มก้นหากไม่มีบิกินีสีเดียวกับท่อนบนโผล่ออกจากกางเกงยีนมาปิดเอาไว้ รวมถึงรองเท้าแตะลายเป็ดเหลืองแบบน่ารัก แม้จะลำบากที่ต้องคอยใช้ง่ามเท้าหนีบเอาไว้ก็ตาม
ผู้โดยสารที่นั่งเครื่องมาด้วยกันมองเธอเป็นตาเดียว โดยเฉพาะมนุษย์ลุงที่นั่งด้านหน้า ชอบทำท่าว่ายืนหยิบของบนชั้นเหนือศีรษะแต่แอบมองนมเธอแทบตาถลน
ไม่เคยเห็นคนแต่งตัวมาทะเลเหรอ -_-
โชคดีที่ซิดนีย์กำชับว่าอยู่นอกบ้านห้ามกรี๊ด ไม่งั้นตำรวจจะจับ...เรน่าจะอดทนก็ได้!
“คะ คุณหนู! รอนาเดียด้วยค่ะ!!”
สาวใช้ตัวบางลากกระเป๋าเดินทางยี่สิบสี่นิ้วสามใบตามหลัง อีกทั้งยังมีกระเป๋าสะพายส่วนตัวใบใหญ่พะรุงพะรังเต็มไปหมด
คนตัวเล็กส่ายหน้าอย่างเอือมระอา นาเดียนี่ไม่ไหวเลย
เรน่าลืมเสียสนิท ว่าสองในสามใบที่นาเดียกำลังลากด้วยความเหน็ดเหนื่อยเป็นของเธอเองทั้งนั้น
“เอาใบเล็กมา” มือสวยเอื้อมไปดึงกระเป๋าลากขนาดยี่สิบสองนิ้วสีชมพูเบบี้พิงก์มาถือด้วยตนเอง
ในนั้นน่ะมีของจำเป็นสำหรับผจญภัย เธอจะถือเอง
ก็เมื่อคืนระหว่างมากส์หน้าเตรียมเดินทาง ปะป๊าก็โทรเข้ามาบอกว่า ลูกชายบ้านนั้นจะแวะมาเมืองไทยเพื่อนัดเดตสานสัมพันธ์กันเป็นระยะ และเมื่อเรน่าบอกปัดเพราะจะมาภูเก็ต ปะป๊ายิ่งดีใจบอกว่าเป็นสถานที่เดตที่ดี!
ฮัลโหลล~!! มันแปลว่าไม่ต้องตามมา! ปะป๊านี่ไม่เข้าใจอะไรเลย
เพราะกลัวว่าหากพูดแบบนั้นจะทำให้ท่านโกรธและถูกเรียกตัวกลับ เรน่าจึงต้องรับนัดอย่างช่วยไม่ได้
แน่นอนว่าคนสวยและฉลาดอย่างเรน่าเตรียมการเรื่องนี้เอาไว้แล้ว เพียงแต่ต้องได้รับความร่วมมือจากพันธมิตรสุดแกร่งอย่าง...นาเดีย!
“นาเดีย~”
“คะ? ขา...คุณหนู”
นาเดียเป็นสาวผมบลอนด์คนซื่อ เรียกเต็มๆ ว่าซื่อบื้ออย่างที่พี่ชายเธอพูดนั่นแหละ แต่นาเดียเป็นคนซื่อสัตย์ มัธยัสถ์ ขยันขันแข็ง และหัวอ่อน...ข้อนี้เรน่าชอบนาเดียที่สุด
“นาเดียรักเรน่าหรือเปล่า”
ลูกสาวมาเฟียเกริ่นนำคำขอด้วยประโยคที่มั่นใจว่าผู้ติดตามของตนเองจะไม่มีทางปฏิเสธ ดวงตาสีฟ้ามองผมสีบลอนด์อย่างเดียวกันของนาเดียและอมยิ้มนิดๆ เพราะนาเดียชอบยืนด้านหลังและหวีผมให้ทุกวัน เรน่าจึงสังเกตว่าเธอและสาวใช้มีหลายๆ อย่างคล้ายคลึงกัน
ทั้งสีผม สีผิว และรูปร่างส่วนสูง ยกเว้นสีของดวงตา แต่ตาสีเทามูนสโตนของนาเดียเองก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
“รักสิคะ นาเดียรักคุณหนู อยากดื่มน้ำไหมคะ”
คนใสซื่อคิดว่าคุณหนูของบ้านอ้อนเพราะอยากดื่มน้ำ จึงมองหาร้านสะดวกซื้อภายในอาคาร ก่อนจะชะงักเมื่อถูกมืออุ่นของเจ้านายสาวประกบแก้มหันกลับไปประจันหน้า
นาเดียกลืนน้ำลายอึก มองริมฝีปากสีชมพูดอกกุหลาบของเจ้านายสาวและกลั้นหายใจประหม่า กลีบปากอิ่มค่อยๆ ขยับคำพูดที่เบาราวกับต้องการให้ได้ยินกันสองคน แต่นั่นกลับทำให้สาวใช้ผู้ใสซื่อตัวชาวาบขาสั่นหงึกๆ
“ไปสวมรอยเป็นเรน่าให้หน่อย”
“...คะ!?”
“ไปเดตกับคริษฐ์แทนเรน่าหน่อย ไม่มีใครจับได้หรอก เรน่าไม่เคยเห็นเขาก็แปลว่าเขาเองก็ไม่เคยเห็นเรน่า...”
เธอพูดส่งเดชไปอย่างนั้น ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าคิดถูกหรือเปล่า
“ตะ แต่ นาเดียกลัว...”
ผู้ชายคนนั้นเป็นมาเฟียแบบนายใหญ่และคุณโรเมโอ เธอกลัวว่าหากเขาจับได้ว่าเธอไม่ใช่เจ้านายสาว อาจจะถูกจับโบกปูนโยนลงทะเลอันดามันให้เป็นที่อยู่ปะการัง
“ถ้าเกิดอะไรขึ้นเรน่ารับผิดชอบเอง ถ้าเขาจับได้รีบโทรหาเรน่า เรน่าจะรีบไปช่วยนาเดีย”
ดวงตาสีฟ้าอมเขียวส่องประกายถึงความจริงใจ ใช้จังหวะที่เห็นว่านาเดียกำลังเกิดความสับสนลังเลรวบมือที่กระด้างกว่ามือตนเองเล็กน้อยมากุมแน่น สบตาปิ๊งๆ
“นาเดียรู้ใช่ไหม ว่าเรน่าต้องแต่งงานกับเขา ฮึก...” แอ็กติ้งงานน้ำตาที่เคยดูจากซีรีส์ที่นักแสดงชื่อดังอย่างเซียร์รา เดอ เซริโอนำแสดงถูกงัดมาใช้ “นาเดียไม่กลัวว่าเขาจะเป็นคนไม่ดีเหรอ ยะ อยากให้เรน่าแต่งงานกับคนไม่ดีหรือเปล่า ฮึกๆ”
“คะ คุณหนูขา T^T”
“นาเดียแค่ไปดูว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนดีหรือเปล่า เขาจะดูแลหรือทำร้ายเรน่าในอนาคตแค่นั้นเอง...นาเดียทำได้ใช่ไหม”
คนตัวเล็กเอ่ยกับสาวใช้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เรน่าคิดถึงเรื่องเศร้าที่สุดในชีวิตอย่างการนอนตื่นสายจนไปคอนเสิร์ตศิลปินเกาหลีที่ชอบไม่ทัน กระทั่งน้ำตาใสเอ่อคลอรอบขอบตากลมโต
“อะ โอเคค่ะ ครั้งเดียวนะคะ คุณหนูต้องไปสารภาพกับคุณคริษฐ์นะคะ”
“ได้สิ เรน่าสัญญา”
ทันทีที่เหยื่อตกหลุมพราง มือสวยก็รีบปล่อยมือของสาวใช้คนสนิทเป็นอิสระท่ามกลางใบหน้างุนงงสับสนของนาเดีย
ถุงคอนแทกต์เลนส์สีฟ้าเกือบสิบกล่องถูกยัดใส่มือสาวใช้ลวกๆ ตามด้วยพาสสปอร์ตตนเองเพื่อใช้ในการยืนยันตัวตนเข้าพักโรงแรม
“หะ ให้พาสสปอร์ตนาเดียทำไมคะ”
“ไปพักที่โรงแรมในชื่อของเรน่า ใส่แว่นกันแดดโพกผ้าก็ไม่มีใครรู้แล้ว” จะเป็นเธอก็เป็นตั้งแต่ตอนนี้ “เราติดต่อกับผ่านการโทรแชตเท่านั้น”
พูดจบก็ลากแขนคนตัวเท่ากันออกมานอกอาคาร จัดการโบกแท็กซี่และแจ้งปลายทางซึ่งเป็นโรงแรมของลูกพี่ลูกน้องให้เสร็จสรรพ
“คะ คุณหนู เดี๋ยวค่ะ!” นาเดียขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมถูกเจ้านายดันเข้าไปเบาะหลังแท็กซี่ “แล้วคุณหนูจะพักที่ไหนคะ TT^TT”
นาเดียทำท่าจะร้องไห้อีกแล้ว
เรน่าถอนหายใจด้วยความรำคาญ ยัดบัตรเครดิตของพี่ชายใส่มืออีกฝ่าย
“ผจญภัย ได้ที่พักแล้วจะส่งโลเคชั่นให้”
อย่างไรเธอก็มีบัตรเครดิตของตนเองอยู่แล้ว แม้มันจะไม่ใช่แบล็กการ์ดไม่จำกัดวงเงินอย่างที่โรเมโอให้ไว้ก็ตาม ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่น้องสาวมาเฟียตั้งใจ
คนธรรมดาที่ไหนมีแบล็กการ์ดกันล่ะ!
“แต่...นาเดียกลัว...”
“ไม่ต้องกลัวแล้ว เพื่อเรน่า...ท่องไว้”
“เพื่อคุณหนู...เพื่อคุณหนู...”
อาการกระวนกระวายของสาวใช้สงบลง เรน่าจึงอาศัยจังหวะชุลมุนปิดประตูปึ้ง ยัดธนบัตรสีเทาสองใบให้คนขับแท็กซี่รีบขับออกไป
จบเรื่องไปหนึ่ง แล้วเธอจะนอนที่ไหน -_-;
คนตัวเล็กกระโดดขึ้นไปนั่งบนกระเป๋าเดินทางสีเบบี้พิงก์ไถโทรศัพท์หาห้องพัก กระเป๋าเดินทางที่มีชุดกับเครื่องประดับหรูสำหรับใส่ไปเดตกับลูกชายตระกูลกรอสเวอร์เนอร์ก็ให้นาเดียลากไปโรงแรมแล้ว จึงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของทรัพย์สิน เนื่องจากกระเป๋าลากใบนี้มีเพียงชุดชั้นใน บิกินี และเสื้อยืดกางเกงยีนขาสั้นแบรนด์ธรรมดา เหมาะแก่การเป็นสามัญชนที่สุด
ขออนุญาตทิ้งความเป็นผู้ดีไว้ตรงนี้ชั่วคราว นับตั้งแต่นี้ไปเธอจะทำอะไรก็ได้ เท่าที่ใจจะอยากทำ!
🐙☁️👑
