บทที่ 10 Ep. 10
“ไม่น่าเชื่อนะว่าคุณดรณ์จะรอดหูรอดตาแม่ไปได้ เสียดายเวลาจริงๆ ที่มัวแต่ไปมองพวกเศรษฐีจอมปลอมพวกนั้นตั้งนานสองนาน”
แม่เข้ามากระซิบบอก ในวันที่เขาพามาบ้านนี้เป็นครั้งแรก ขณะที่เขาก็กำลังยื่นแขนให้ยายเกาะเดินชมบ้านไปด้วยความอารมณ์ดี สายตาที่เขาหันกลับมามองในเย็นวันนั้น ช่างสร้างความอบอุ่นในหัวใจให้เหลือเกิน
จำได้ว่าตัวเองใจเต้นตึกตัก เมื่อความรักที่มีต่อเขาเพิ่มระดับขึ้นอีกหลายร้อยเท่า ด้วยเขานั้นช่างหล่อเหลาเหลือร้าย ภายใต้ชุดลำลองสบายๆ คือกางเกงยีนสีเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีขาวปล่อยชายปิดบั้นท้ายสอบ ส่วนแขนเสื้อนั้นก็พับขึ้นไปสามทบ
“ทั้งหมดมีกี่ห้องนอนคะ”
แม่ถามเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ตาก็มองบ้านไปเฉยๆ ราวกับเห็นข้าวของธรรมดา แต่อาภาภัทรรู้ดีว่าภายในใจนั้นแม่แทบจะกระโดดโลดเต้น
“ข้างบนห้าห้องนอนหกห้องน้ำครับคุณน้า”
เขาเองก็หันมาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สีหน้ายิ้มน้อยๆ ไปด้วย
“บ้านดูกว้างดีจังค่ะ”
ยายที่ยังคงเกาะแขนเขาเดินดูไปอย่างช้าๆ เอ่ยด้วยท่าทีเฉยไม่ต่างกัน และนั่นอาภาภัทรก็รู้ดีว่ายายเองก็เก็บซ่อนความตื่นเต้นไว้อย่างมิดชิดไม่แพ้แม่ทีเดียว
“ก็จะมีส่วนของห้องพักผ่อน ห้องรับรองแขกด้วยครับ ส่วนชั้นล่างจะมีพักคนงานมีห้าห้อง อยู่ใกล้ๆ ครัว ติดกันเป็นห้องซักรีดครับ ห้องเก็บของจะอยู่ใต้ดินครับ แล้วก็มีห้องเก็บไวน์เล็กๆ ด้วยนะครับ ผมเพิ่งสั่งซื้อโรเซ่ไว้ให้คุณยายกับคุณน้าชิมเมื่อวันก่อนนี่เองครับ เดี๋ยวสักพักจะพาลงไปเลือกนะครับ ถ้าคุณยายยังไม่เหนื่อย แต่ถ้าเหนื่อย เดี๋ยวผมให้ป้าพรลงไปเอามาก็ได้ครับ”
ดรณ์หันไปหาแม่บ้านร่างผอม ที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ห่างๆ และด้วยท่าทีนอบน้อม
“ไว้ก่อนก็ได้จ้ะพ่อคุณ แค่นี้ยายก็จะเดินไม่ไหวแล้ว ทำไมถึงปลูกบ้านหลังใหญ่นักล่ะจ๊ะ อยู่ตัวคนเดียวแท้ๆ เลย”
คุณภัทรายิ้มอย่างชื่นชมไปหาคนข้างๆ อย่างไม่ปิดบัง
“เมื่อก่อนก็อยู่กันครบครับ แต่พอคุณแม่กับน้องเสีย คุณพ่อไปบวช ก็เลยเหลือแค่ผมครับ แต่ผมคงจะอยู่คนเดียวได้ไม่นานหรอกครับ เริ่มเหงาๆ แล้ว สงสัยต้องหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนครับ”
สายตาหวานๆ ของเขาที่ส่งมาหานั้น ทำเอาหญิงสาวที่ยืนอยู่กับแม่เกิดอาการไหวหวั่นอย่างไม่เคยมีมาก่อน แต่ก็พยายามหันไปมองทิศทางอื่น แม่เองก็ทำด้วยเช่นกัน
“รถก็มีตั้งหลายคัน งานก็ทำหามรุ่งหามค่ำ เอาเวลาไหนมาขับกันจ๊ะพ่อคุณ”
คุณภัทราหันไปมองโรงรถที่คะเนด้วยสายตาคร่าวๆ ก็รู้ว่าราคาหลายล้านแล้ว ส่วนรถนั้นก็มีตั้งเจ็ดคัน เพื่อให้ประหยัดเนื้อที่ในการจอดเลยจำต้องทำเป็นสองชั้นเอาไว้ และยังมีที่ว่างอีกหนึ่ง
“ผมถึงต้องหาคนมาช่วยเอาไปขับไงครับคุณยาย เราจะเข้าบ้านหรือจะไปนั่งคุยที่ริมสระน้ำดีครับ แต่ผมว่าข้างในจะดีกว่านะครับ ป้าพรเปิดแอร์เย็นๆ รอแล้ว นั่งดื่มอะไรให้หายเหนื่อยก่อน แล้วค่อยขึ้นไปดูข้างบนครับ เผื่อคุณยายกับคุณน้าจะเปลี่ยนใจมาพักบ้านผม แทนที่จะนอนโรงแรมไงครับ” เพราะทริปนี้เขาชวนนั่งเครื่องจากเชียงใหม่มาเที่ยวบ้านโดยเฉพาะ
“ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์ชวน แต่พวกเราสะดวกใจจะพักโรงแรมมากกว่าค่ะ มาพักบ้านคุณกลัวจะเป็นขี้ปากผู้คนเปล่าๆ เราไม่ชอบให้ใครเอาไปพูดลับหลังค่ะ”
“ผมเข้าใจครับคุณยาย และผมก็จะดีใจมากครับ ถ้าคุณยายจะยอมให้ผมเป็นคนจ่ายค่าที่พักให้ ในเมื่อผมเป็นคนชวนทุกคนมาเที่ยว ตกลงมั้ยครับ”
“อืม! เอาไงดีจ๊ะภา”
คุณภัทราหันไปหาลูกสาวเป็นเชิงปรึกษา
“จะดีเหรอคะคุณแม่ หรือเวว่ายังไงจ๊ะลูก” คนเป็นลูกสาวก็ไม่แน่ใจเช่นกัน
“เวก็แล้วแต่คุณแม่กับคุณยายค่ะ”
“เฮ้อ! สองแม่ลูกเกี่ยงกันอีกตามเคย งั้นเอาเป็นว่ายายจะรับน้ำใจเรื่องค่าที่พักจากคุณดรณ์ไว้ก็แล้วกันนะคะ แต่บอกไว้ก่อนว่า ห้ามบ่นนะถ้าเห็นค่าอาหารของพวกเราที่สั่งโรงแรมให้คิดรวมกับค่าห้องไว้”
“ด้วยความยินดีครับคุณยาย อยากทานอะไรก็สั่งได้เต็มที่เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ โรงแรมนั้นเพื่อนผมเป็นเจ้าของเองครับ”
เจ้าของมือบางถึงกับกายสะดุ้งเมื่อมีมืออุ่นมาครอบครองเอวคอดไว้ เพราะมัวแต่คิดถึงวันที่มาบ้านนี้เป็นครั้งแรก แล้วพาก้าวเดินไปยังห้องนั่งเล่นตรงหน้าบันไดโค้งวน ทอดตัวขึ้นไปหาชั้นสอง ขณะก้าวขึ้นบันไดไปช้าๆ ตากล้องสองคนก็รีบเก็บภาพไว้ทั้งแบบภาพนิ่งและภาพเคลื่อนไหว
ในห้องหออันกว้างขวาง มีลุงป้าของเขา กับแม่และยายนั่งรออยู่ก่อนแล้ว อาภาภัทรทรุดกายลงนั่งพับเพียบบนเบาะสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ทีมงานหามาไว้ให้ ด้วยกลัวจะเจ็บตาตุ่มกรณีผู้ใหญ่ให้พรนาน
พื้นปาร์เกต์วันนี้ขัดมันวาว จนแทบจะส่องแทนกระจกได้ในความคิด ผิดกับสามวันก่อนตอนมาจัดเสื้อผ้าที่ขนมาไว้นี้ไม่น้อย เพราะอะไรๆ ก็ดูยุ่งวุ่นวายไปหมด เนื่องจากใกล้วันงานเข้ามาทุกทีแล้ว
“เชิญคุณยายก่อนเลยครับ”
อุดมหันไปหาคุณภัทราด้วยท่าทีนอบน้อม เมื่อถึงเวลาต้องให้พรแล้ว อาภาภัทรเกิดอาการห่อเหี่ยวหัวใจไม่น้อย เมื่อคิดขึ้นได้ ว่างานแต่งที่เตรียมการมากว่าสามเดือนจะไม่คงทนถาวร และตัวเองก็ยากจะบอกความจริงกับแม่หรือยายได้ นอกจากปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปต่อเท่านั้น
