บทที่ 22 Ep. 22

ผ้าห่มร่นลงไปพาดอยู่กับสะโพกผายตึงด้วยความสับสนในใจนิดๆ เพราะนี่ผิดวิสัยของคนมีจุดยืนมั่นคง ตัดสินอะไรแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดอย่างเขา

ถ้าเป็นตอนยังไม่รู้ความจริงว่าเจ้าหล่อนเป็นจอมลวงโลกล่ะก็ ป่านนี้ก็คงไม่ยืนอยู่ตรงนี้ แต่จะนอนเอาแผงอกอิงแอบกับแผ่นหลังขาวนั้นอย่างเป็นสุขใจ หรืออาจจะปลุกให้มารับอรุณรุ่...