บทที่ 18 ยอมเป็นหมา

“ใคร?” เสียงทุ้มกดต่ำจ้องเบอร์บนหน้าจอมือถือด้วยแววตาเคร่งขรึมทำเอาคนตัวเล็กมีทีท่ากระอักกระอ่วนอ้ำอึ้ง “พี่ถามว่าใคร?”

“ปัน...” ลอบกลืนน้ำลาย “เออ...คือ พี่วิน!” เสียงเกลือบหลงเพราะคนฉุนดึงไปรับสาย คุณพระคุณเจ้าช่วยปันปันด้วย 

“ฮัลโหล” ปรายตาเฉียบไว้ที่ใบหน้าจิ้มลิ้ม เล่นเอาใจดวงน้อยหล่นวูบ เนื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ