บทที่ 33 CHAPTER 11 (1)

หลังจากวันที่ไปบ้านมา ฟองดูซึม ๆ แต่แค่วันสองวันเธอก็ร่าเริงได้ปกติเหมือนเดิม ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีที่เธอร่าเริงได้เร็วแบบนี้ ผมกลัวน่ะครับ กลัวว่าเธอจะอัดอั้นอยู่ในใจ อยากให้ระบายความทุกข์ออกมามากกว่า

แต่เอาเถอะ ในเมื่อฟองบอกว่าไม่ได้เป็นไร ผมก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรต่อ

“ประกาศค่า ประกาศ” ฟองวิ่งไป...